Το καλοκαίρι όσων μένουν πίσω: Μπαλκόνια, θερινά σινεμά και μικρές αποδράσεις
Δεν θα φύγουν όλοι διακοπές φέτος. Για πολλούς, το καλοκαίρι θα περάσει μέσα στην πόλη, ανάμεσα σε δουλειές, μπαλκόνια, κοντινές βουτιές, θερινά σινεμά και μικρές ανάσες που δεν χρειάζονται βαλίτσα.
Υπάρχει ένα καλοκαίρι που δεν χωράει σε ακτοπλοϊκά εισιτήρια, κρατήσεις, βαλίτσες και φωτογραφίες από νησιά. Είναι το καλοκαίρι εκείνων που μένουν πίσω. Όσων δουλεύουν, όσων δεν μπορούν οικονομικά να φύγουν, όσων δεν έχουν άδεια, όσων προτιμούν ή αναγκάζονται να κρατήσουν φέτος τις διακοπές σε πολύ χαμηλότερη κλίμακα.
Δεν είναι απαραίτητα ένα καλοκαίρι στερημένο από χαρά. Έχει άλλη ταχύτητα, άλλες μικρές συνήθειες, άλλες διαφυγές. Ένα μπαλκόνι με ανεμιστήρα και παγωμένο νερό. Ένα θερινό σινεμά ένα βράδυ καθημερινής. Μια κοντινή παραλία χωρίς μεγάλο κόστος. Ένα βιβλίο που επιτέλους ανοίγει. Ένας καφές αργά, όταν πέφτει η ζέστη. Μια πόλη που αδειάζει λίγο και ξαφνικά γίνεται πιο ήσυχη, πιο υποφερτή, σχεδόν καινούργια.
Όταν οι άλλοι φεύγουν
Κάθε καλοκαίρι έχει και εκείνη τη στιγμή που τα social media γεμίζουν θάλασσες, νησιά, ξαπλώστρες, λιμάνια, boarding passes και ηλιοβασιλέματα. Για όσους μένουν στην πόλη, αυτή η παρέλαση εικόνων μπορεί να γίνει ενοχλητική. Όχι πάντα από ζήλια. Μερικές φορές από κούραση. Από την αίσθηση ότι όλοι κάπου πάνε και εσύ είσαι ακόμη στο ίδιο γραφείο, στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο ασανσέρ, στην ίδια στάση λεωφορείου.
Η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο συνηθισμένη. Πολλοί δεν θα πάνε φέτος διακοπές. Ή θα πάνε για λιγότερες μέρες. Ή θα αρκεστούν σε μια μονοήμερη, σε ένα Σαββατοκύριακο, σε φιλοξενία σε φίλους, σε κοντινές επιλογές. Το κόστος μετακίνησης, διαμονής και φαγητού έχει κάνει τις διακοπές πιο δύσκολες για αρκετούς ανθρώπους, ειδικά για όσους ζουν με μισθούς που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.
Το μπαλκόνι ως μικρή θερινή σκηνή
Στην πόλη, το μπαλκόνι γίνεται καλοκαιρινό δωμάτιο. Εκεί πίνεται ο πρωινός καφές πριν αρχίσει η ζέστη. Εκεί απλώνονται πετσέτες, γλάστρες, καρέκλες, μικρά τραπέζια, βιβλία, ανεμιστήρες, κουβέντες με γείτονες από απέναντι. Είναι η πιο απλή εκδοχή εξόδου χωρίς να βγεις πραγματικά από το σπίτι.
Το βράδυ, όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν λίγο, τα μπαλκόνια γεμίζουν ήχους. Πιάτα, τηλεοράσεις, γέλια, τηλέφωνα, μουσικές από κάπου μακριά. Η πόλη αποκτά ένα διαφορετικό σώμα, πιο αργό και πιο εκτεθειμένο. Όσοι μένουν πίσω μαθαίνουν να μετρούν το καλοκαίρι σε αυτές τις μικρές ώρες. Όχι σε παραλίες μακρινές, σε στιγμές που επιτέλους μπορείς να ανασάνεις.
Οι κοντινές αποδράσεις έχουν άλλη αξία
Για όσους δεν έχουν τη δυνατότητα πολυήμερων διακοπών, η κοντινή απόδραση γίνεται μικρή σωτηρία. Μια παραλία λίγο έξω από την πόλη, μια βόλτα με φίλους, ένα παγωτό μετά τη δουλειά, ένα απόγευμα χωρίς πρόγραμμα. Δεν χρειάζεται πάντα μεγάλη διαδρομή για να αλλάξει λίγο η μέρα.
Οι κοντινές παραλίες, τα πάρκα, τα θερινά σινεμά, οι ανοιχτές εκδηλώσεις, οι πλατείες και τα σημεία με δροσιά λειτουργούν σαν μικροί σταθμοί του καλοκαιριού. Δεν υποκαθιστούν τις διακοπές με τον τρόπο που τις φανταζόμαστε, όμως δίνουν κάτι πολύ πρακτικό: μια παύση. Και συχνά αυτό ζητά ο άνθρωπος περισσότερο από όλα.
Θερινά σινεμά, βιβλία και βραδιές χωρίς σχέδιο
Το καλοκαίρι στην πόλη μπορεί να γίνει ωραίο όταν σταματήσει να συγκρίνεται διαρκώς με τις διακοπές των άλλων. Ένα θερινό σινεμά έχει τη δική του γοητεία: πλαστικές καρέκλες, μυρωδιά από γιασεμί ή ποπ κορν, χαμηλές κουβέντες πριν σβήσουν τα φώτα, μια ταινία κάτω από τον ουρανό. Δεν χρειάζεται νησί για να νιώσεις ότι η μέρα άλλαξε.
Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία που μένουν μήνες στη στοίβα και ανοίγουν επιτέλους τον Ιούλιο. Για τα παλιά επεισόδια σειρών που παίζουν στην τηλεόραση. Για μια βόλτα χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Για ένα τραπέζι στο σπίτι με φίλους που επίσης δεν έφυγαν. Για εκείνες τις βραδιές που ξεκινούν με τη φράση «πάμε κάπου κοντά;» και τελικά αποδεικνύονται αρκετές.
Η πόλη όταν αδειάζει λίγο
Τον Αύγουστο, ειδικά, η πόλη αλλάζει όψη. Οι δρόμοι γίνονται πιο ήσυχοι, τα τηλέφωνα χτυπούν λιγότερο, ο ρυθμός χαμηλώνει. Υπάρχει μια περίεργη αίσθηση ότι ο χρόνος άνοιξε λίγο χώρο. Ακόμη και μέσα στη ζέστη, ακόμη και με δουλειά, ακόμη και χωρίς διακοπές, η πόλη μπορεί να φανεί αλλιώς.
Τα καφέ με λιγότερο κόσμο, τα άδεια πεζοδρόμια, οι βόλτες αργά το βράδυ, τα ανοιχτά παράθυρα, οι μυρωδιές από κουζίνες, οι άνθρωποι που συναντιούνται επειδή έμειναν όλοι πίσω, φτιάχνουν ένα άλλο καλοκαιρινό τοπίο. Πιο χαμηλόφωνο, πιο απλό, πιο κοντά στην καθημερινότητα.
Το καλοκαίρι δεν είναι ίδιο για όλους
Το καλοκαίρι έχει φορτωθεί με μεγάλες προσδοκίες. Πρέπει να είναι ξεκούραστο, φωτογενές, γεμάτο εμπειρίες, θάλασσες, εξόδους, ταξίδια, χαρά. Η πραγματική ζωή συνήθως κινείται πιο μπερδεμένα. Κάποιοι δουλεύουν σεζόν. Κάποιοι κρατούν άδειες για αργότερα. Κάποιοι φροντίζουν δικούς τους ανθρώπους. Κάποιοι μετρούν πολύ προσεκτικά τα έξοδα. Κάποιοι απλώς δεν έχουν κουράγιο να οργανώσουν τίποτα.
Αυτό δεν κάνει το καλοκαίρι τους λιγότερο αληθινό. Το κάνει πιο κοντά σε αυτό που ζουν πολλοί άνθρωποι. Με μικρές λύσεις, μικρές χαρές, μικρές μετακινήσεις, μικρές πολυτέλειες που αποκτούν ξαφνικά μεγάλη σημασία.
Το καλοκαίρι όσων μένουν πίσω δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί σαν παρηγοριά δεύτερης κατηγορίας. Μπορεί να έχει τη δική του ομορφιά, αρκεί να το κοιτάξει κανείς χωρίς τη μανία της σύγκρισης. Ένα βράδυ στο μπαλκόνι. Μια ταινία σε θερινό. Μια βουτιά κοντά. Ένα βιβλίο που επιτέλους διαβάζεται. Ένα παγωτό στο χέρι. Ένας δρόμος πιο ήσυχος από συνήθως.
Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλη απόδραση, χωρίς βαλίτσες και χωρίς εντυπωσιακό πρόγραμμα, το καλοκαίρι συνεχίζει να βρίσκει τρόπους να τρυπώνει στην πόλη.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
