Το MTV ήταν τελικά η πιο παράξενη σχολή κινηματογράφου
Ο Ντέιβιντ Φίντσερ σκηνοθετούσε τη Μαντόνα, ο Σπάικ Τζόνζι χόρευε για τον Fatboy Slim και ο Μισέλ Γκοντρί έπαιζε με την εικόνα στους Chemical Brothers
Το MTV ως εργαστήριο κινηματογραφικής φαντασίας 
Πριν ο Ντέιβιντ Φίντσερ μάς βάλει στην ασφυκτική πόλη του «Se7en», είχε φωτίσει το πρόσωπο της Μαντόνα στο «Vogue». Ο Σπάικ Τζόνζι, τη χρονιά που μας έστειλε στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, υπέγραφε και το βίντεο του «Praise You». Και ο Μισέλ Γκοντρί είχε ήδη δοκιμάσει στους Chemical Brothers πόσο εύκολα μπορεί μια καθημερινή εικόνα να ξεφύγει από τη λογική της.
Για όσους μεγάλωσαν με το MTV ανοικτό, κάποια μαθήματα κινηματογράφου ήρθαν ανάμεσα σε δύο τραγούδια. Ένα βιντεοκλίπ μπορούσε να σου μείνει για τον παράξενο κόσμο του, προτού ενδιαφερθείς να μάθεις ποιος το είχε σκηνοθετήσει.
Αυτή τη συγγένεια εξερευνά το «From MTV to Hollywood» της Criterion, στο πρόγραμμα του Νοεμβρίου 2026, με επιμέλεια του Σον Φένεσι. Με αφορμή το αφιέρωμα, διαλέγουμε τρεις διαδρομές για μια διαφορετική βραδιά θέασης: πρώτα το βίντεο, έπειτα η ταινία.
Η Μαντόνα πριν από το σκοτάδι του «Se7en»
Στο «Vogue» του 1990, ο Ντέιβιντ Φίντσερ οργανώνει έναν ασπρόμαυρο κόσμο από πόζες, φως και ελεγχόμενες κινήσεις. Η Μαντόνα παρουσιάζεται σαν σταρ ενός παλιού Χόλιγουντ που ξαναζωντανεύει για χάρη της. Το κάδρο έχει τη δική του χορογραφία, ακόμη κι όταν το σώμα μένει σχεδόν ακίνητο.
Πέντε χρόνια αργότερα, στο «Se7en», η ομορφιά έχει δώσει τη θέση της στη φθορά. Δύο αστυνομικοί αναζητούν έναν δολοφόνο που συνδέει τα εγκλήματά του με τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Το ενδιαφέρον της διπλής θέασης βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος σκηνοθέτης ελέγχει όσα βλέπουμε: τον φωτισμό, την απόσταση από ένα πρόσωπο, την πληροφορία που αφήνει έξω από το κάδρο. Η λάμψη και η ασφυξία μπορούν να χρειάζονται την ίδια ακρίβεια.
Το επίσημο εικαστικό του «From MTV to Hollywood», με εικόνα από το «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς»
Ένας άχαρος χορός και μια πολύ παράξενη πόρτα
Το «Praise You» του Fatboy Slim, του 1999, μοιάζει να βρέθηκε κατά λάθος ανάμεσα στα καλογυαλισμένα βιντεοκλίπ της εποχής. Μια ομάδα χορεύει σε δημόσιο χώρο, με τον Σπάικ Τζόνζι μπροστά της, και η αδεξιότητα γίνεται μέρος της απόλαυσης. Το τραγούδι κερδίζει μια εικόνα που δύσκολα θα περνούσε για συμβατική διαφήμιση της επιτυχίας.
Στο «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς», επίσης του 1999, ένας κουκλοπαίκτης ανακαλύπτει μια δίοδο προς το μυαλό του διάσημου ηθοποιού. Το σενάριο του Τσάρλι Κάουφμαν προσφέρει την εξωφρενική ιδέα και ο Σπάικ Τζόνζι τη μεταχειρίζεται με σχεδόν καθημερινή πρακτικότητα. Αυτή είναι η ωραία συγγένεια με το βίντεο: οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν κάτι εντελώς παράλογο με την προσήλωση κάποιου που απλώς τελειώνει τη δουλειά του.
Ο Γκοντρί χαλάει την πραγματικότητα
Στο «Let Forever Be» των Chemical Brothers, του 1999, μια συνηθισμένη ημέρα παρασύρεται σε επαναλήψεις, πολλαπλασιασμούς και χορογραφημένες μεταμορφώσεις. Ο Μισέλ Γκοντρί κάνει τη μετάβαση από την καθημερινότητα στο παράλογο να μοιάζει σχεδόν φυσική. Αρκεί να εμπιστευτείς για λίγο την εικόνα και εκείνη θα σε πάει αλλού.
Στην «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού», του 2004, η διαταραχή της πραγματικότητας αποκτά συναισθηματικό βάρος. Ο Τζιμ Κάρεϊ και η Κέιτ Γουίνσλετ βρίσκονται στο κέντρο μιας ιστορίας όπου οι αναμνήσεις ενός έρωτα μπορούν να διαγραφούν. Οι χώροι που αλλάζουν και η αστάθεια όσων βλέπουμε μάς βάζουν μέσα στην εμπειρία της απώλειας.
Τα τρία ζευγάρια προσφέρονται για ένα μικρό παιχνίδι παρατήρησης. Πού αναγνωρίζεις τον σκηνοθέτη; Στην επιμονή ενός κάδρου, στο παράλογο που αντιμετωπίζεται ψύχραιμα, στην εικόνα που λυγίζει; Η μουσική δίνει την πρώτη αφορμή. Έπειτα αρχίζεις να προσέχεις εκείνον που αποφασίζει πώς θα τη δεις.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
