Τζορτζ Ρομέρο: Ο σκηνοθέτης που έκανε τα ζόμπι κοινωνικό εφιάλτη
Πριν τα ζόμπι γίνουν σειρές, βιντεοπαιχνίδια και pop φαινόμενο, ο Τζορτζ Ρομέρο τα χρησιμοποίησε για να μιλήσει για τον φόβο, τη βία, τον ρατσισμό και την κοινωνία που καταρρέει
Τα ζόμπι περπατούσαν αργά στις ταινίες του Τζορτζ Ρομέρο, αλλά έφταναν πάντα στο πιο ευαίσθητο σημείο. Πίσω από τα άδεια βλέμματα, τα παραμορφωμένα σώματα και τις ορδές των νεκρών που πλησίαζαν ασταμάτητα, ο Αμερικανός σκηνοθέτης είδε κάτι πολύ πιο τρομακτικό από ένα κινηματογραφικό τέρας: είδε μια κοινωνία που χάνει την ψυχραιμία, την ανθρωπιά και τη συνοχή της.
Με το “Night of the Living Dead” το 1968, ο Ρομέρο άλλαξε τον τρόμο για πάντα. Η ταινία, ασπρόμαυρη, φτηνή στην παραγωγή και σχεδόν ντοκιμαντερίστικη στην ατμόσφαιρά της, έδειχνε μια ομάδα ανθρώπων να κλείνεται σε ένα απομονωμένο σπίτι, ενώ έξω ο κόσμος διαλυόταν. Οι νεκροί σηκώνονταν, οι ζωντανοί οχυρώνονταν και ο πραγματικός εφιάλτης γεννιόταν μέσα από τον πανικό, την καχυποψία, την εξουσία και τον φόβο του άλλου.
Ο τρόμος που μιλούσε για την εποχή του
Η μεγάλη δύναμη του Ρομέρο ήταν ότι έπαιρνε ένα είδος που πολλοί θεωρούσαν περιθωριακό και του έδινε πολιτική ένταση. Στο “Night of the Living Dead”, ο Μπεν, τον οποίο υποδύθηκε ο Ντουέιν Τζόουνς, είναι ο πιο ψύχραιμος και αποφασιστικός άνθρωπος μέσα στο χάος. Η παρουσία ενός μαύρου πρωταγωνιστή σε μια αμερικανική ταινία τρόμου του 1968 δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, ιδιαίτερα σε μια χρονιά που οι ΗΠΑ ζούσαν φυλετικές εντάσεις, κοινωνική βία και τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Διαβάστε επίσης: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: Η παρτίδα σκάκι με τον Θάνατο που σημάδεψε το σινεμά
Το φινάλε της ταινίας παραμένει από τις πιο σκληρές στιγμές στην ιστορία του τρόμου. Ο ήρωας επιβιώνει από τους νεκρούς, αλλά χάνεται από τους ζωντανούς. Εκεί ο Ρομέρο πετυχαίνει κάτι σπάνιο: μετατρέπει μια ταινία με τέρατα σε σχόλιο για μια κοινωνία που πυροβολεί πριν καταλάβει, που φοβάται πριν ακούσει, που αναγνωρίζει τον εχθρό εκεί όπου βλέπει το διαφορετικό.
Το εμπορικό κέντρο ως σκηνικό αποκάλυψης
Δέκα χρόνια αργότερα, με το “Dawn of the Dead”, ο Ρομέρο έκανε ακόμη πιο καθαρή την κοινωνική του ματιά. Αυτή τη φορά, η αποκάλυψη μεταφέρθηκε σε ένα εμπορικό κέντρο. Τα ζόμπι περιφέρονταν ανάμεσα σε βιτρίνες, κυλιόμενες σκάλες, καταστήματα και προϊόντα, σαν να επέστρεφαν μηχανικά σε έναν χώρο που κάποτε καθόριζε την καθημερινότητά τους.
Η εικόνα ήταν ιδιοφυής. Οι νεκροί συνέχιζαν να κινούνται μέσα στον ναό της κατανάλωσης, ενώ οι ζωντανοί προσπαθούσαν να επιβιώσουν ανάμεσα σε πράγματα που ξαφνικά δεν είχαν καμία αξία. Το mall γινόταν καταφύγιο, παγίδα και καθρέφτης μαζί. Ο Ρομέρο δεν χρειαζόταν μεγάλα λόγια για να μιλήσει για την καταναλωτική κοινωνία. Του αρκούσε να βάλει τα ζόμπι να κοιτούν βιτρίνες.
Ο «πατέρας» των σύγχρονων ζόμπι
Ο Τζορτζ Ρομέρο πέθανε στις 16 Ιουλίου 2017, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που απλώνεται πολύ πέρα από το σινεμά τρόμου. Από το “The Walking Dead” μέχρι τα βιντεοπαιχνίδια, τις σειρές επιβίωσης και τις αμέτρητες ταινίες αποκάλυψης, η επιρροή του βρίσκεται παντού.
Η ουσία του έργου του, όμως, δεν ήταν το αίμα, το σοκ ή το μακιγιάζ των νεκρών. Ο Ρομέρο χρησιμοποίησε τα ζόμπι για να μιλήσει για τους ζωντανούς. Για την κοινωνία που καταρρέει πριν εμφανιστούν τα τέρατα. Για τον άνθρωπο που προσπαθεί να σωθεί, αλλά κουβαλά μαζί του τον φόβο, τη βία, την απληστία και την ανάγκη να επιβληθεί.
Γι’ αυτό οι ταινίες του παραμένουν ζωντανές. Επειδή τα ζόμπι του Ρομέρο δεν ανήκουν μόνο στον τρόμο. Ανήκουν στην πολιτιστική μνήμη μιας εποχής που κατάλαβε ότι ο πιο μεγάλος εφιάλτης δεν βρίσκεται πάντα έξω από την πόρτα. Μερικές φορές βρίσκεται ήδη μέσα στο σπίτι.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
