Τα χειρότερα fashion trends ανά δεκαετία που έγιναν τελικά κομμάτι της νοσταλγίας μας

Υπάρχουν fashion trends που αξίζουν μια θέση στην ιστορία της μόδας. Και υπάρχουν κι εκείνα που θα έπρεπε να έχουν μείνει κλειδωμένα σε ένα υπόγειο, χωρίς παράθυρα, χωρίς Wi-Fi και κυρίως χωρίς δεύτερη ευκαιρία.

Τα χειρότερα fashion trends των τελευταίων δεκαετιών δεν ήταν απλώς στιλιστικές αστοχίες. Ήταν ολόκληρες εποχές. Ήταν εμφανίσεις σε σχολικές εκδρομές, φοιτητικά πάρτι, μπουζούκια, καφέδες και καλοκαιρινές διακοπές, που τότε έμοιαζαν απολύτως φυσιολογικές και τώρα απαιτούν συλλογική συγγνώμη.

Και το πιο αστείο; Τα κάναμε. Τα φορέσαμε, τα στηρίξαμε, τα ανεβάσαμε Facebook.

80s: Βάτες, neon και το μαλλί που είχε δική του προσωπικότητα

Η δεκαετία των shoulder pads, των έντονων χρωμάτων, της lycra, των γυαλιστερών υφασμάτων και του «όσο πιο πολύ, τόσο καλύτερα» μάς χάρισε μερικές από τις πιο θεαματικές στιλιστικές υπερβολές. Οι βάτες, για παράδειγμα, δεν ήταν απλώς λεπτομέρεια. Ήταν αρχιτεκτονικό έργο.

Οι ώμοι έπρεπε να φαίνονται δυνατοί, τεράστιοι, σχεδόν διοικητικοί. Ακόμη κι αν πήγαινες απλώς σε οικογενειακό τραπέζι, το σακάκι έλεγε «έχω συμβούλιο στις 6».

Και μετά ήταν το μαλλί. Φουσκωμένο, λακαρισμένο, αμετακίνητο. Ένα μαλλί που δεν το χάλαγε ούτε αέρας, ούτε βροχή, ούτε συναισθηματική κατάρρευση. Μαλλί με σχέδιο, όγκο και δική του πολιτική άποψη.

Το αποτέλεσμα; Μια δεκαετία που είχε ενέργεια, θράσος και πολύ περισσότερο ύφασμα απ’ όσο χρειαζόταν οποιοσδήποτε άνθρωπος.

Οι βάτες που έκαναν τους ώμους να ζητούν συγγνώμη

Ας σταθούμε λίγο στις βάτες, γιατί αξίζουν ειδική μνεία. Δεν υπήρχε μπλούζα, σακάκι, φόρεμα ή ταγέρ που να μην ένιωθε την ανάγκη να αποκτήσει ώμους επιπέδου υπερπαραγωγής.

Οι βάτες έδιναν κύρος, λέει. Δύναμη. Σιγουριά. Στην πράξη, πολλές φορές έδιναν την αίσθηση ότι ο άνθρωπος είχε κρεμάστρα ξεχασμένη μέσα στο ρούχο.

Κι όμως, τότε λειτουργούσε. Ή τουλάχιστον έτσι θέλαμε να πιστεύουμε. Σήμερα, βλέπεις παλιές φωτογραφίες και καταλαβαίνεις ότι η μόδα είχε περάσει μια φάση όπου όλοι ήθελαν να μοιάζουν έτοιμοι για δελτίο ειδήσεων, εκλογική βραδιά ή πρώτο τραπέζι πίστα.

90s: Chokers, γυαλιά Matrix και τζιν που δεν είχαν καμία επαφή με το μέτρο

Τα 90s ήταν λίγο πιο ψύχραιμα από τα 80s, αλλά όχι ακριβώς αθώα. Από τη μία είχαμε grunge, απλότητα, τζιν, φανελένια πουκάμισα και μια πιο χαλαρή αισθητική. Από την άλλη, είχαμε αξεσουάρ που έμπαιναν όλα μαζί, χωρίς πολλή σκέψη, αλλά με την απόλυτη βεβαιότητα ότι «κάτι κάνουν».

Το choker έγινε σχεδόν υποχρεωτικό. Εκείνο το μαύρο, ελαστικό, tattoo-style κολιέ που φορούσαν όλοι και όλες, σαν να είχε μπει στα σχολεία με εγκύκλιο. Ήταν μυστηριώδες; Ίσως. Ήταν παντού; Απολύτως.

Μετά ήρθαν τα μικροσκοπικά γυαλιά ηλίου, τύπου Matrix, που δεν προστάτευαν ιδιαίτερα από τον ήλιο, αλλά έδιναν την αίσθηση ότι ξέραμε κάτι που οι υπόλοιποι δεν είχαν καταλάβει ακόμα. Ήταν τόσο στενά που έβλεπες τον κόσμο σε λωρίδα, αλλά ένιωθες ότι έχεις βγει από ταινία δράσης.

Και φυσικά, τα baggy jeans. Τζιν τόσο φαρδιά που δεν τα φορούσες απλώς· σχεδόν μετακόμιζες μέσα τους.

Τα 90s αξεσουάρ που δεν ζητούσαν άδεια

Αν τα 90s είχαν ένα ταλέντο, ήταν ότι μπορούσαν να κάνουν ακόμη και το πιο μικρό αξεσουάρ να μοιάζει με δήλωση ζωής.

Κλάμερ. Πολλά κλάμερ. Κοκαλάκια σε σχήμα πεταλούδας. Τσιμπιδάκια με glitter. Τσάντες μικρές, περίεργες, άβολες, αλλά «τέλειες». Ζώνες που φοριούνταν λίγο χαμηλότερα απ’ όσο έπρεπε. Και φυσικά εκείνη η ανεξήγητη εμμονή με τα γυαλιστερά υφάσματα, γιατί κάπως έπρεπε να φαίνεται ότι έχουμε προσωπικότητα.

00s: Low-rise jeans, βελουτέ φόρμες και η εποχή που η μέση εξαφανίστηκε

Τα 00s ήταν ίσως η πιο επικίνδυνη δεκαετία για τη μόδα, γιατί συνδύασε pop culture, reality TV, paparazzi, πρώτα κινητά με κάμερα και μια γενική πεποίθηση ότι όλα επιτρέπονται.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στα low-rise jeans. Τα τζιν που δεν κάθονταν στη μέση, δεν κάθονταν καν εκεί που θα έπρεπε να κάθονται τα τζιν, αλλά κάπου απειλητικά χαμηλά, λες και κάθε βήμα ήταν δοκιμασία εμπιστοσύνης.

Τα φορέσαμε. Με κοντά μπλουζάκια. Με ζώνες. Με στρασάκια. Με αυτοπεποίθηση που σήμερα δεν εξηγείται επιστημονικά.

Το low-rise jean δεν ήταν απλώς παντελόνι. Ήταν ρίσκο. Ήταν τρόπος ζωής. Ήταν η εποχή που καθόσουν σε καρέκλα και προσευχόσουν.

Βελουτέ φόρμες: Η άνεση που ήθελε να περάσει για πολυτέλεια

Η βελουτέ φόρμα είναι ένα από εκείνα τα trends που δεν μπορείς να τα δεις χωρίς να ακούσεις από κάπου στο βάθος ringtone κινητού των 00s.

Τη φόρεσαν celebrities, την απογείωσε η pop κουλτούρα και φυσικά τη συνδέσαμε με την εποχή της Paris Hilton, του LA, των paparazzi, των τεράστιων γυαλιών ηλίου και της εικόνας «βγήκα για καφέ αλλά είμαι διάσημη».

Η επιτυχία της είχε μια λογική. Ήταν άνετη, είχε εφαρμογή, έβγαινε σε πολλά χρώματα και είχε αυτό το ύφος της χαλαρής πολυτέλειας. Το θέμα είναι ότι, εκτός context, μπορούσε πολύ εύκολα να μοιάζει λιγότερο glamorous και περισσότερο «δεν ντύθηκα ακριβώς, απλώς αποφάσισα ότι η άνεση σήμερα θα κάνει καριέρα».

Αν ήσουν celebrity σε βόλτα στο Beverly Hills, ίσως είχε νόημα. Αν ήσουν σε απογευματινό καφέ στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη ή στην πλατεία της γειτονιάς, το πράγμα ήθελε προσοχή. Πολλή προσοχή.

2010s: Η δεκαετία που έντυσε το Instagram πριν καν καταλάβουμε τι κάνουμε

Τα 2010s είναι επικίνδυνα, γιατί είναι αρκετά πρόσφατα ώστε να υπάρχουν ακόμη αποδείξεις. Δεν μιλάμε για θολές φωτογραφίες από οικογενειακά άλμπουμ. Μιλάμε για Facebook albums, tagged posts, πρώτα Instagram captions και φωτογραφίες με φίλτρα που έκαναν τα πάντα λίγο πιο πορτοκαλί απ’ όσο έπρεπε.

Ήταν η δεκαετία του «ντύθηκα για καφέ, αλλά μπορεί να με πετύχει street style φωτογράφος». Κάθε look είχε στόχο. Κάθε outfit έπρεπε να γράφει στην κάμερα. Και κάπως έτσι γεννήθηκαν μερικά trends που σήμερα βλέπουμε και σκεφτόμαστε: γιατί;

Union Jack παντού και μουστάκια σε όλα

Κάπου στις αρχές των 2010s, αποφασίσαμε συλλογικά ότι η σημαία της Βρετανίας πρέπει να μπει παντού. Σε t-shirts, σε παπούτσια, σε τσάντες, σε θήκες κινητών και γενικά σε οτιδήποτε είχε αρκετή επιφάνεια για να χωρέσει μια βρετανική σημαία.

Δεν είχε πάντα νόημα. Δεν χρειαζόταν να έχει. Ήταν απλώς cool, trendy και ανεξήγητα πανταχού παρόν.

Και όταν το παραλήρημα με το Union Jack άρχισε να εξαντλείται, ήρθαν τα μουστάκια. Μουστάκια σε κολιέ, μουστάκια σε μπλούζες, μουστάκια σε δαχτυλίδια, μουστάκια σε αξεσουάρ που κανείς δεν είχε ζητήσει, αλλά όλοι θυμόμαστε.

Το trend συνδέθηκε με εκείνη την αισθητική των early social media, όταν μια φωτογραφία με ζωγραφισμένο μουστάκι στο δάχτυλο μπορούσε να γίνει viral και ξαφνικά να γεμίσει ο κόσμος με moustache necklaces.

Ήταν χαριτωμένο; Για πέντε λεπτά, ίσως. Έπρεπε να γίνει ολόκληρο στιλιστικό κίνημα; Όχι απαραίτητα.

Τα ελληνικά fashion crimes που όλοι αναγνωρίζουμε

Πέρα από τις μεγάλες διεθνείς τάσεις, υπάρχουν και οι ελληνικές εκδοχές τους. Αυτές που τις βλέπεις και λες «αυτό δεν ήταν απλώς μόδα, ήταν κοινωνικό φαινόμενο».

Το bolero πάνω από αμάνικο. Η ζώνη πάνω από μπλούζα χωρίς να κρατάει τίποτα. Τα στρασάκια σε μπλούζες, τσάντες, κινητά, νύχια και σχεδόν σε κάθε επιφάνεια που μπορούσε να κολλήσει κάτι. Οι πλατφόρμες που έμοιαζαν με μικρό οικοδομικό έργο. Τα τεράστια γυαλιά ηλίου που έκρυβαν πρόσωπο, συναίσθημα και μερικές φορές περιφερειακή όραση.

Και φυσικά, οι μπλούζες με quotes. Αγγλικά συνθήματα, «Keep Calm», καρδούλες, μουστάκια, κουκουβάγιες, φράσεις που τότε έμοιαζαν παιχνιδιάρικες και σήμερα θυμίζουν εποχή που το ίντερνετ μάς έδινε ιδέες χωρίς κανείς να μας σταματά.

Τα φορέσαμε σε εκδρομές, σε πρώτα ραντεβού, σε γενέθλια, σε φοιτητικές εξόδους, σε καλοκαιρινές φωτογραφίες με θάλασσα πίσω και πόζα μπροστά. Και το καλύτερο; Πιθανότατα νιώθαμε υπέροχα.

Να φοράμε ό,τι θέλουμε, αλλά να μη σβήνουμε τα πειστήρια

Η μόδα έχει πλάκα ακριβώς επειδή αλλάζει. Κάτι που κάποτε μοιάζει αδιανόητα cool, λίγα χρόνια μετά μπορεί να μοιάζει με στιλιστικό ατύχημα που καταγράφηκε ευτυχώς μόνο σε παλιές φωτογραφίες, χαμηλή ανάλυση και άβολα tags.

Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί πίσω από κάθε galaxy κολάν, κάθε σκισμένο skinny jean, κάθε βελουτέ φόρμα, κάθε κολιέ με μουστάκι και κάθε ζώνη που δεν κρατούσε απολύτως τίποτα, υπάρχει μια εποχή που ζήσαμε, γελάσαμε και ντυθήκαμε με απόλυτη σιγουριά.

Απλώς κάποια trends δεν χρειάζεται να επιστρέψουν. Ή μάλλον, αυτό λέγαμε μέχρι να τα ξαναδούμε.

Γιατί τώρα που τα κοιτάμε λίγο καλύτερα, μήπως το low-rise jean είχε ένα θράσος που μας λείπει; Μήπως η βελουτέ φόρμα ήταν τελικά άνεση με άποψη; Μήπως το μαύρο choker δεν ήταν λάθος, αλλά χαρακτήρας;

Όχι. Ας σοβαρευτούμε.

Ή μάλλον όχι εντελώς. Γιατί κάπου βαθιά μέσα μας υπάρχει ακόμη εκείνος ο άνθρωπος που θα έβαζε ένα skinny jean με δύο ύποπτα σκισίματα, ένα ζευγάρι chunky μποτάκια, ένα choker για το μυστήριο και θα έβγαινε για καφέ με την αυτοπεποίθηση ότι μόλις έσωσε τη μόδα.

Και αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ’ όλα: δεν τα μισούμε πραγματικά. Τα κοροϊδεύουμε επειδή έχουμε αποδείξεις. Τα νοσταλγούμε επειδή κάποτε μας φάνηκαν υπέροχα. Και αν αύριο γυρίσουν με λίγο καλύτερο styling, ας μη βάλουμε και το χέρι μας στη φωτιά ότι δεν θα τα ξαναδοκιμάσουμε.

Οπότε ναι, ας τα αφήσουμε στο παρελθόν. Αλλά όχι πολύ βαθιά. Κάπου ανάμεσα σε ένα παλιό Facebook album, μια ντουλάπα που δεν ανοίγουμε συχνά και εκείνη την επικίνδυνη σκέψη: «μήπως τελικά δεν ήταν τόσο κακό;»

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

• Όταν η ελληνική trash TV έφτιαχνε influencers χωρίς ίντερνετ
• Από τον «Ακάκιο» στο «αγαπούλα, πούλα»: Οι διαφημίσεις που έγιναν η ατάκα μιας εποχής

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News