ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΖΩΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΣΤΗΛΗ


Ποιος είπε ότι βρέχει ευρώ ή δολάρια στο εξωτερικό;



Στην Πάτρα έχουμε την Τράπεζα Τροφίμων και τα ενοριακά συσσίτια. Και τις λοιπές δομές ανακούφισης της φτώχειας. Εχουμε, επίσης, την ψευδαίσθηση ότι σε άλλες γωνιές του πλανήτη ο κόσμος κρατάει χειμώνα -καλοκαίρι ομπρέλες για να προφυλαχθεί από τον κατακλυσμό των ευρώ ή των δολαρίων.
Πιστεύουμε, ακόμη, ότι εκεί όλα είναι λαμπερά, ανέφελα και ονειρικά. Σαν τις σοφτ ταινίες του Χόλυγουντ. Με τα ζευγάρια να χορεύουν στο γρασίδι, τα παιδιά να κυνηγιούνται στο πάρκο και την μέρα να τελειώνει γαλήνια, με κρασί και συζήτηση στο πλατύσκαλο μιας αγροικίας.
Όμως, το ροζ συννεφάκι διαλύεται στην πρώτη διαδρομή στο μετρό μιας βορειοαμερικανικής μεγαλούπολης. Εκεί όπου συνωστίζονται άνθρωποι βλοσυροί, αμίλητοι, κουρασμένοι, καταφανώς φιλύποπτοι και κλειστοί. Χωρίς ν’ ανταλλάσσουν βλέμματα μεταξύ τους γιατί δεν ξέρουν τι κρύβει το βλέμμα που θα διασταυρωθεί με το βλέμμα τους.
Ανάμεσα τους και απόκληροι. Αστεγοι, εξαρτημένοι, ψυχικά ασταθείς, μοναχικοί και απελπιστικά μόνοι. Οχι σπάνια στις άκρες των αποβάθρων βλέπεις ανθρώπινα σώματα να κείτονται στο ελαστικό δάπεδο. Και άλλους να ζητιανεύουν για ένα τσιγάρο ή για μισό δολάριο. Και λες, λίγοι είναι, μικρή μειοψηφία. Δεν γίνεται στην χώρα της πολυδιαφημισμένης ευμάρειας και των αχαλίνωτων ευκαιριών να έχει μεγάλη έκταση το γκρίζο.
Ωσπου έρχεται η στιγμή που το μάτι σου πέφτει σ’ ένα στριμωγμένο τετράστηλο. Το οποίο αναγγέλλει την συμπλήρωση 125 χρόνων από την ίδρυση μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης. Τίτλος του ρεπορτάζ: «Εξελισσόμαστε όπως εξελίσσονται οι ανάγκες των πιο αδύναμων της πόλης μας».
Κοιτάς κάπως προσεκτικότερα. Εστιάζεις στους αριθμούς. Διαβάζεις: «Η οργάνωση Welcome Hall Mission στο Μόντρεαλ (Καναδάς) έχει ως προτεραιότητα την καθημερινή φιλοξενία 250 αστέγων. Προσφέρει μια δέσμη από υπηρεσίες. Από ρούχα και εκπαιδευτική στήριξη στα παιδιά ως οδοντιατρική φροντίδα. Κάθε εβδομάδα, η Τράπεζα Τροφίμων του φορέα, σιτίζει 2.500 άτομα».
Αλλά το ρεπορτάζ δεν σταματά εδώ. Ενας εκ των υπευθύνων λέει ότι η υπεραιωνόβια οργάνωση λειτουργεί ως πρώτος σταθμός βοήθειας για τους άστεγους που βλέπουμε στους σταθμούς του μετρό. Ομως, προσθέτει, υπάρχουν και άλλοι, αθέατοι, που έχουν στον ίδιο βαθμό πιεστικές ανάγκες. Είναι εκείνοι που περιορίζουν τα τρόφιμα στο σπίτι για να αγοράσουν παπούτσια στα παιδιά τους. Και ανάμεσα τους αρκετοί μετανάστες που δεν κατάφεραν να βρουν δουλειά. Ή πτυχιούχοι, πρώην golden boys, που κατέληξαν άνεργοι εξαιτίας κάποιου εθισμού.
Η οργάνωση λειτουργεί -από το 1958 ήδη- ξενώνες για αστέγους. Σήμερα έχει ετήσιο προϋπολογισμό 18 εκατομμυρίων δολαρίων. Κύρια πηγή εσόδων της είναι οι εθελοντικές συνδρομές 40.000 κατοίκων της πόλης. Από μόνος του ο αριθμός των ευαισθητοποιημένων πολιτών δείχνει το μέγεθος του προβλήματος.
«Αν κάποιος βρεθεί στον δρόμο, αν κυλήσει άστεγος και εθισμένος, είναι δύσκολη η επιστροφή. Και οι μορφές εθισμού δεν περιορίζονται μόνο στις ουσίες», λέει ένας εργαζόμενος της οργάνωσης. Τελευταία πολλαπλασιάζονται όσοι ομολογούν ότι έχασαν δουλειά, κατάλυμα και ελπίδα εξαιτίας χρεών που γεννήθηκαν από τον τζόγο. Και καταφεύγουν στην οργάνωση αναζητώντας μέρος να κοιμηθούν.
Δεν είναι όλα ρόδινα στον Καναδά. Η χώρα δεν είναι παράδεισος. Ούτε και κόλαση, όμως. Εχει πολλά καλά αλλά και διαυγείς ανορθογραφίες. Αν είσαι επιδέξιος, τυχερός, τολμηρός και ανοικτόμυαλος, αν σου αρέσουν τα ρίσκα, έχεις μια πιθανότητα παραπάνω να κατακτήσεις το «αμερικανικό όνειρο». Αν, όμως, σε πάρει η κάτω βόλτα, αν οι συγκυρίες δεν σε ευνοήσουν, δύσκολα θα βρεις χείρα βοηθείας.
Οσο για τους Ελληνες μετανάστες, οι παλιότεροι και πιο ηλικιωμένοι ζουν – στην πλειονότητα τους- μια μέση, μετρημένη ζωή. Νοικοκυρεμένοι και ήσυχοι. Οι νεομετανάστες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Στους τυχερούς που μπορούν και δουλεύουν με βάση το πτυχίο τους (γιατροί, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, οικονομολόγοι κ.λπ.) και σε όσους αναζητούν ευκαιριακές δουλειές για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Γνώρισα ήδη αρκετά νέα παιδιά, με καλές σπουδές και ισχυρά επαγγελματικά εφόδια που – επί του παρόντος, ελπίζω και ελπίζουν…- εργάζονται σε εστιατόρια και σε συνεργεία καθαρισμού.
Μια εικόνα που θυμίζει κάπως την Ελλάδα της δεκαετίας του’ 90. Όταν Ρώσοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι Μολδαβοί, Ουκρανοί επιστήμονες υποχρεώνονταν να ψάξουν μεροκάματο στις οικοδομές και στα χωράφια.
Υπερβολές; Ισως. Πριν λίγο στο μέιλ του greekpost.ca έφτασε ανακοίνωση που αναγγέλλει την έναρξη λαχειοφόρου αγοράς της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ για το 2017. Τα κέρδη θα διατεθούν για την ενίσχυση των ελληνικών σχολείων. Ανάμεσα στις γραμμές το μάτι πέφτει στην φράση «υποτροφίες άπορων μαθητών». Προφανώς ελληνόπουλων που οι γονείς τους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα ετήσια δίδακτρα των σχολείων.
Και όταν δεν μπορείς ανταποκριθείς στα δίδακτρα, καταφανώς δεν μπορείς ν’ ανταποκριθείς και σε άλλα – το ίδιο σπουδαία- για τα παιδιά σου. Ομως, είπαμε, δεν είναι κόλαση ο Καναδάς. Ούτε παράδεισος.
Και πολύ περισσότερο δεν βρέχει δολάρια εδώ.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:24:59]