ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Κατερίνα Σαμψώνα στην «ΠτΚ»: Γράφοντας για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής

Η Κατερίνα Σαμψώνα στην «ΠτΚ»: Γράφοντας για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Το «μικρόβιο» της βιβλιοφαγίας το είχε ανέκαθεν κι έχει εκδηλωθεί εδώ και χρόνια. Πριν λίγους μήνες, ήρθε η σειρά της εκδήλωσης ενός άλλου μικροβίου που επωαζόταν -αυτού της γραφής. Οι «Δεύτερες ζωές» (εκδ. «Πικραμένος») είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, μια πολυπρόσωπη ιστορία για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Η Πατρινή Κατερίνα Σαμψώνα μιλάει στην «ΠτΚ» για τη δημιουργία του, τις προκλήσεις με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη, για τον έρωτα στις μέρες μας, την κριτική, τα όσα την έχουν διαμορφώσει ως χαρακτήρα και συγγραφέα.
Πότε ήταν η πρώτη φορά που βάλατε τις σκέψεις σας σε χαρτί και ποια η αφορμή, αν θυμάστε;
Η πρώτη ανάμνηση γραφής ήταν στο γυμνάσιο, στην έκθεση, όταν η φιλόλογός τότε, μας έβαζε ελεύθερο θέμα. Από εκεί και πέρα, υπήρχαν γύρω μου χαρτιά, χαρτοπετσέτες, οπισθόφυλλα σχολικών και μη βιβλίων, γεμάτα διαλόγους και περιγραφές.

«Δεύτερες ζωές», το πρώτο σας μυθιστόρημα. Ποια ήταν η αρχή του κουβαριού της σύνθεσής του και ποιο το κριτήριο της επιλογής του τίτλου του;
Αφορμή στάθηκε η προσωπικότητα μιας ηλικιωμένης γυναίκας που γνώρισα στα φοιτητικά μου χρόνια. Η γνωριμία εκείνη αποτέλεσε το ερέθισμα ώστε να αρχίσω να κρατάω σημειώσεις, η επιρροή της ήταν καταλυτική, καθώς είχα να κάνω με έναν δυναμικό χαρακτήρα.
Ο τίτλος αποφασίστηκε μία εβδομάδα πριν την παράδοση του βιβλίου στις εκδόσεις του Γιάννη Πικραμένου. Στη διάρκεια μίας συζήτησης που είχα για τις διαπροσωπικές σχέσεις, καταλήξαμε να μιλάμε για τις δεύτερες ζωές που ζουν άνθρωποι που μας περιβάλλουν, σε πολλά επίπεδα. Αυτό ήταν, το σημείωσα στη παλάμη μου και μόλις πήγα σπίτι μπήκε στο εξώφυλλο του βιβλίου.

Αρχές 20ού αιώνα. Η Μαριώ μια εκ των ηρωίδων σας υποτάσσεται στο θέλημα του πατέρα της και βιώνει έναν ανυπόφορο γάμο για ένα διάστημα. Η δε κόρη της Ειρήνη ζει στο πετσί της βαριές απώλειες και απογοητεύσεις. Με τι προκλήσεις ήρθατε αντιμέτωπη πλάθοντας τη γεμάτη ανατροπές (κυρίως της δεύτερης) ιστορία τους;
Με την πρόκληση κυρίως της ειλικρίνειας. Από εκεί ξεκινούν όλα. Η διεκδίκηση, η ήττα και ο επαναπροσδιορισμός της ζωής μας. Στη δόμηση, λοιπόν, των χαρακτήρων των ηρώων μου, ήθελα η ειλικρίνεια να εκφράζει τις επιλογές και τις κινήσεις τους, άσχετα από το αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα, έρχεται και η παραδοχή. Δεν γίνεται να συνεχίσεις χωρίς να επεξεργαστείς όλα όσα έχουν γίνει. Στη ζωή αλλά και στη συγγραφή.

Δεν μπορούμε να νικήσουμε την ατυχία, μαμά, ίσως θα πρέπει να την αποδεχτούμε» λέει η Ειρήνη στη Μαριώ. Πώς μπορεί να λειτουργήσει η αποδοχή σε περιπτώσεις που η ήττα είναι αναπόφευκτη;
Λυτρωτικά. Χωρίς μοιρολατρία, χωρίς την επίμονη προσκόλληση σε γεγονότα και συναισθήματα. Δεν είναι εύκολο, χρειάζεται δύναμη ψυχής και χαρακτήρα, αλλά το αίσθημα της θλίψης και της απογοήτευσης δεν διαρκούν πολύ, αρκεί να είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα. Αν αποδεχτούμε την ήττα σε υγιή πλαίσια, μπούμε στη διαδικασία να την επεξεργαστούμε, μετατρέπεται σε εμπειρία και έτσι θα μπορέσουμε να την ξεπεράσουμε πιο ανώδυνα.

Οι ήρωές σας Δημήτρης, Νίκος, Ορέστης, Λευτέρης βιώνουν έντονα τον έρωτα. Τους σημαδεύει, σε σημείο, στην περίπτωση του πρώτου να του ορίζει τη ζωή. Πιστεύετε ότι ο έρωτας έχει αντίστοιχη δύναμη στις μέρες μας;
Ισως φανώ απόλυτη, ή απαισιόδοξη, αλλά δεν θεωρώ ότι στις μέρες μας ο έρωτας έχει την ίδια δύναμη με τότε, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Θα μου πείτε, βέβαια, κάθε εποχή είναι διαφορετική, άλλα δεδομένα, άλλες συνθήκες, αλλά και πάλι θεωρώ ότι η ειλικρίνεια των σχέσεων τότε ήταν σε καλύτερο επίπεδο με το τώρα.
Αλλά, για να είμαστε σωστοί, οι μόνοι που ίσως μπορούν να μας δώσουν την απάντηση που γυρεύουμε στο ερώτημα αυτό, είναι οι άνθρωποι της εποχής εκείνης. Εμείς στην ουσία, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.

Ποια η πρώτη σας σκέψη, όταν ολοκληρώσατε τις «Δεύτερες Ζωές»;
Δεν ήταν σκέψη, αλλά αντίδραση. Χαμογέλασα. Ηταν το πρώτο μου ολοκληρωμένο βιβλίο με ήρωες που ήταν η καθημερινή μου παρέα για μήνες ολόκληρους. Και αυτή η παρέα, ξέρετε, δεν χάνεται ποτέ, παρόλο που μπαίνει στο ράφι της βιβλιοθήκης

«Κάθε βράδυ λυπημένη...»

Ως βιβλιοκριτικός, τι αίσθηση σας προκαλεί η έκθεση του βιβλίου σας στην κριτική των άλλων;
Ομολογώ ότι για πρώτη φορά το σκέφτηκα στην παρουσίαση του βιβλίου μου στην Πάτρα, που ήταν και η αφετηρία μίας σειράς βιβλιοπαρουσιάσεων.
Αγωνία νιώθω κάθε φορά που διαβάζω μία κριτική. Το κυριότερο, πάντως, όταν έχω μπροστά μου αναλύσεις για τις «Δεύτερες Ζωές», είναι η συνειδητοποίηση ότι όσοι γράφουμε για βιβλία, είτε δεν έχουμε μπει ποτέ στο μυαλό του συγγραφέα είτε βλέπουμε πιο μπροστά από εκείνον.

Η ενασχόληση με τον άνθρωπο λόγω του επαγγέλματός σας, ως νοσηλεύτριας, πώς σας έχει διαμορφώσει ως χαρακτήρα;
Με έχει οπλίσει με υπομονή. Δεν παίρνω τίποτα ως δεδομένο, ούτε εφησυχάζω με τα λεγόμενα των ασθενών. Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν θα έχεις μάθει. Μια πληροφορία που εκείνος ίσως δεν θεωρεί σημαντική, αλλά που μπορεί να είναι το κλειδί της υπόθεσης. Αυτό σε ακολουθεί και στη ζωή εκτός δουλειάς. Γίνεσαι παρατηρητικός, καλός ακροατής και πάντα αναζητάς την ουσία πίσω από τα λεγόμενα.

Και ποια επίδραση θα μπορούσε να έχει, ενδεχομένως, στον συγγραφικό σας εαυτό;
Οι υγειονομικοί και κυρίως οι νοσηλευτές, εκτός από το κομμάτι της εργασίας μας, είμαστε και οι άνθρωποι στους οποίους οι ασθενείς εκμυστηρεύονται πολλά από την προσωπική τους ζωή, την οικογένειά τους, τους φόβους τους, τις αγωνίες τους και γενικά πολλά από αυτά που τους απασχολούν. Από τα πιο σημαντικά μέχρι και τα πιο ανούσια. Ο συγγραφικός εαυτός μου, απ' ό,τι φαίνεται, καταγράφει και μετέπειτα αποτυπώνει πολλές από τις συμπεριφορές αλλά και τις ιστορίες που καθημερινά ακούει. Τις περισσότερες φορές εντελώς ασυναίσθητα.

Ημέρα εκλογών σήμερα. Ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα ήταν πρωταγωνίστρια βιβλίου σας. Ποιο τίτλο θα του δίνατε;
Η Ελλάδα έχει αποτυπωθεί αρκετές φορές σε καμβά, έχει αναφερθεί σε ποιήματα, μυθιστορήματα, που σχεδόν πάντα είχαν θλιμμένο περιεχόμενο.
Δυστυχώς, και οι εκλογές έχουν ενταχθεί στο πλαίσιο αυτό, της θλίψης, αν και θα έπρεπε να είναι μία διαδικασία που θα γέμιζε αισιοδοξία και ελπίδα τον κόσμο.
Ποιο τίτλο θα έδινα; Δύσκολο ερώτημα αν και το πρώτο που μου ήρθε είναι ο τίτλος του τραγουδιού του Βασίλη Τσιτσάνη, «Κάθε βράδυ λυπημένη». Νομίζω ότι θα ήταν ένας καλός τίτλος για ένα βιβλίο με ηρωίδα του την Ελλάδα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:50]  Θάνος Δούρος: Μου αρέσει να...
[χθες 14:16]  Στέφανος Αλεβίζος: Θύμα ένα στα 20...
[χθες 14:08]  Τασούλα Επτακοίλη: «Η τύχη, γυαλί....
[χθες 14:15]  Ηλίας Θεοδωρόπουλος: Κοινό όραμα...
[χθες 09:36]  Χάρης Βλαβιανός: «Η έννοια της...
[χθες 14:16]  Κώστας Μαυροειδής: Ακούραστος...
[χθες 14:09]  Ν.Σταθακόπουλος: Στόχος η...
[χθες 10:14]  Λίνα Φυτιλή: «Το ποίημα —μικρός...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:31:02]