ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πάτρα:Όταν ο τυπογράφος είδε τον τοιχογράφο

Πάτρα:Όταν ο τυπογράφος είδε τον τοιχογράφο



Αν αυτό συνέβαινε στην Αγγλία, θα τους πήγαιναν στη φυλακή: Δεν το λέμε εμείς. Το είπε μια διασημότητα που βρέθηκε εδώ με μια άλλη αφορμή. Ο Νέβιλ Μπρόντι, βρετανός γκουρού των γραφιστικών τεχνών. Πήρε μέρος στο συνέδριο για το μέλλον της τυπογραφίας και μας έδωσε (Αλεξάνδρα Παναγοπούλου) μια συνέντευξη. Οι τοιχογραφίες που χάζεψε έτσι όπως δέσποζαν στα μπετονένια πλευρά περίοπτων και μη κτιρίων της πόλης, του τράβηξαν την προσοχή. Εχει δει πολλά ευφάνταστα στη ζωή του και έχει κάνει και ο ίδιος ένα σωρό: Αυτό δεν του είχε τύχει.
Δεν είναι σπάνιο όμως. Είναι μια μορφή τέχνης με ακτιβιστικά χαρακτηριστικά που ακολουθείται σε διάφορα αστικά κέντρα ανά τον κόσμο. Δεν είναι μια απλή έκφραση, «απλός» όχι όπως λέμε και για τις ανθρωποκτονίες τώρα: Μεταδίδει μήνυμα. Η τέχνη παίρνει πολιτική δυναμική. Μπορεί να είναι δημόσια διαμαρτυρία. Μπορεί να αποτελεί παραίνεση. Μπορεί να είναι αίτημα για ευτυχία, ειρήνη, αγάπη. Σε τραβάει από το μανίκι με σκοπό να δεις τα πράγματα διαφορετικά, να δεις την πόλη σου διαφορετικά, την ίδια τη ζωή σου. Είναι μια πρόταση για προοδευτική τέχνη. Μια πρόταση για προοδευτική στάση. Ενα Ξύπνα, χρωματιστό.
Και εν τέλει μια πρόταση για προοδευτική πόλη. Πολύ χρήσιμη, αν αναλογιστούμε ότι η Πάτρα, στάσιμη στα κενά ταυτότητας και προσανατολισμών και τα ρέστα που αναμασάμε κάθε χρόνο, (θα έπρεπε να) αναζητά μια κατεύθυνση που θα κάνιει τη διαφορά. Θα της προσφέρει διακριτότητα και «θέμα» άξιο προς παρατήρηση. Μια πόλη αφ' εαυτής αξιοθέατη. Με χαρακτηριστικά ζωντάνιας αλλά και κατήχησης της νεολαίας σε ένα άλλο αστικό πνεύμα. Προσέξτε τα παιδιά που ξεναγούνται στις περιηγήσεις που διοργανώνουν κατά καιρούς οι διοργανωτές του ΑrtWalk. Βλέπουν μια άλλη Πάτρα, σε εποχή επέκεινα της επιβλητικότητας των νεοκλασικών και την πληκτική ομοιομορφία των μεταγενέστερων πολυκατοικιών που μας οδήγησε σε μια μελαγχολία διαφορετική. Κάτι καινούργιο θα φυτρώσει μέσα από αυτά τα βλέμματα και τα ερεθίσματα.
Το διαρκές αυτό φεστιβάλ τοιχογραφιών, «θυγατρική» δραστηριότητα της πρωτοποριακής Art In Progress, μιας άτυπης εταιρείας παραγωγής εικαστικών παρεμβάσεων που μας έχει χαρίσει ενδιαφέρουσες εκθέσεις στην Αγορά Αργύρη και στο Σκαγιοπούλειο, έφτασε στην 4η εκδοχή του, που λειτουργεί προσθετικά. Κάθε χρόνο μας κληροδοτεί καμιά δεκαριά ογκώδη, αλλά όχι πομπώδη έργα. Η πόλη παίρνει χαρακτηριστικά γκαλερί. Η περίπτωση απασχολεί ήδη τον κεντρικό Τύπο και το διαδίκτυο. Σπάνια έχουμε αφορμές για να εξάγουμε θετική δημοσιότητα ως πόλη. Βέβαια υπάρχει και η κοινωνική μερίδα που δεν τα θεωρεί θετικά όλα αυτά. Οπως επίσης και η τάση που πιστεύει πως η τέχνη θέλει τον χώρο της και πως η πληθωρική εξωστρέφεια, μάλιστα όταν πρόκειται για έξτρα λαρτζ ζωγραφική, παράγει μια οπτική ένταση που υπονομεύει την ηρεμία. Μην ξεχνάμε τους λόγους για τους οποίους απαγορεύτηκαν γιγαντοαφίσες στις εθνικές οδούς.
Τα νέα έργα είναι αναπτυγμένα σε διάφορα σημεία. Από την Ελευθερίου Βενιζέλου (ύψος Γοργοποτάμου), την Κυρίλλου Αρχιεπισκόπου και τη Στρυμόνος μέχρι τη Γούναρη- Μαρούδα, την Κορίνθου και Βαλτετσίου και τη Φαβιέρου. Και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Ερχονται να προστεθούν σε άλλα προγενέστερα. Και να επιτρέψουν την προσδοκία ή έστω την περιέργεια για το μέλλον που θα πάρει αυτή η πρωτοβουλία και ποιες αντιδράσεις θα πυροδοτήσει. Θα μπορούσε να προσελκύσει ακόμα και τουρισμό; Γιατί όχι, θα πουν οι αισιόδοξοι. Σίγουρα πάντως θα μπορούσε να τον αποζημιώσει. Σαν πόλη έχουμε να προτείνουμε κάτι πραγματικά διαφορετικό, πέρα από το Καρναβάλι, αφού στα λοιπά πολιτιστικά και στα γαστριμαργικά μάλλον επιμένουμε να αντιγράφουμε.
Παρεμπτιτόντως, κάτι διόλου επουσιώδες. Το ιδιότυπο αυτό φεστιβάλ φέρνει στην Πάτρα διακεκριμένους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες της λεγόμενης ζωγραφικής δρόμου, κάτι που από μόνο του γίνεται εργαλείο παραγωγής δημοσιότητας για την Πάτρα.
Ούτως ή άλλως, διάσημο σε κάνει η διάχυση της εκτίμησης ότι ζωγραφίζοντας τοίχους στην Πάτρα δεν σε πάνε μέσα. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει η συναίνεση των ενοίκων- ιδιοκτητών, και αυτό κάνει το πράγμα ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Κάποτε δεν θέλαμε να βλέπουμε την πόλη μας ούτε ζωγραφιστή. Αλλά ευτυχώς δεν το εννοούσαμε.

Του ΚΩΝ. ΜΑΓΝΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:16]  Πάτρα: Νέα σελίδα για τη χορωδία...
[χθες 11:26]  Γιώργος Δίπλας: Με ήχους, φθόγους...
[χθες 13:31]  Περικλής Μουστάκης: Η πρόταση, η...
[χθες 09:18]  Γρ. Αλεξόπουλος: Η πρώτη...
[χθες 16:05]  Ανδρέας Τσιλίρας: Το πρόβλημα των...
[χθες 13:20]  Σάββας Σαββόπουλος: Ο καρκίνος ως...
[χθες 14:22]  Παύλος Σατολιάς: Ο Συνεργατισμός...
[χθες 12:20]  Πάτρα: Το μεγάλο "ευχαριστώ" για...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:03:43]