ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αυτοί που αξίζουν το χειροκρότημά μας

Αυτοί που αξίζουν το χειροκρότημά μας



Γράφει
ο
ΜΙΛΤΟΣ ΝΙΚΑΣ*
Πολλά χρόνια πίσω, πρώτη επαγγελματική παράσταση, μόλις είχαμε τελειώσει τη δραματική σχολή, βρεθήκαμε σε καλοκαιρινή περιοδεία με το έργο του Σαίξπηρ «Κοριολανός».
Γυρνώντας με την περιοδεία όλη την Ελλάδα φτάσαμε και στο Ρέθυμνο. Αύγουστος πρέπει να ήταν, καύσωνας, αποπνικτική ατμόσφαιρα, άπνοια, το θέατρο γεμάτο. Παίζαμε την παράσταση με το πάθος του νεοσύλλεκτου και τρέχαμε να προλάβουμε να αλλάξουμε κοστούμια, στάζοντας κιλά ιδρώτα στα όρια της αφυδάτωσης, μιας και ο καθένας από εμάς τους καινούργιους είχε τρείς τέσσερις ρόλους.
Αλλάζαμε τα κοστούμια σαν τα πουκάμισα, μερικά κοστούμια ήταν χειμωνιάτικα, νόμιζες ότι ζύγιζαν εκατό κιλά. Οσο προχωρούσε η παράσταση βράζαμε ακόμα πιο πολύ, φασαρία στο κοινό, πολλά κινητά να μας σπάνε τα νεύρα, νομίζαμε ότι ζούσαμε έναν εφιάλτη, μέχρι που ξέπνοοι επιτέλους φτάσαμε στο λυτρωτικό χειροκρότημα του τέλους.
Ηταν η πρώτη μας ψυχρολουσία, ή μάλλον θερμολουσία, η πρώτη φορά που συνειδητοποιείς πόσο σκληρές και δύσκολες μπορούν να γίνουν οι συνθήκες του νέου σου επαγγέλματος. Το σχολιάζαμε σχεδόν σοκαρισμένοι καθώς σερνόμασταν στα σοκάκια της παλιάς πόλης, δεν υπήρχε τίποτα γκλάμουρ στην όλη φάση, ένα μόνο θέλαμε εκείνη τη στιγμή ένα μαγαζί να πάρουμε ένα μπουκάλι νερό. Το μόνο που θέλαμε ήταν ένα κρύο μπουκάλι νερό. Και τότε μπαίνουμε στο πρώτο μαγαζί που βλέπουμε και μια καυτή μάζα αέρα μας σκάει στο πρόσωπο.
Ηταν μια ψησταριά. Μια κόλαση, σούβλες να γυρνάνε στον καύσωνα, ψητά στα κάρβουνα και μπροστά στον γύρο ένας άνθρωπος, εκεί στους εκατό βαθμούς, στεκόταν μόνος του ένας άνθρωπος μέσα στην κόλαση, με το μάτι του τρελού, να λιώνει κυριολεκτικά μπροστά μας, ήταν ο ψήστης. Δεν θα τον ξεχάσω αυτόν τον ψήστη. Πήρα το νερό και βγαίνοντας από αυτόν τον κλίβανο μου φάνηκε τόσο μικρό, τόσο τίποτα αυτό που πριν ζήσαμε, που σχεδόν ντράπηκα που δυσφορήσαμε για την ασήμαντη ταλαιπωρία μας. Κατάλαβα πως η δική μας ταλαιπωρία μπροστά σε αυτό που ζούσε αυτός ο ψήστης ήταν πραγματικά αστεία, άσε που στο τέλος εμάς μας χειροκροτούνε, σκέφτηκα, ενώ αυτός ο ήρωας της καθημερινότητας θα τελειώσει τον εφιάλτη του μόνος.
Από αυτόν τον ψήστη κέρδισαν μια για πάντα τον απέραντο σεβασμό μου όλοι αυτοί που εργάζονται μέσα στη λάβα του καλοκαιριού για να χαιρόμαστε όλοι εμείς τις διακοπές μας. Πίσω από κάθε κρύα μπύρα βρίσκεται ένας άνθρωπος που τρέχει στον καύσωνα. Με ελάχιστη αμοιβή, σχεδόν πάντα ανασφάλιστοι, σύγχρονοι εποχιακοί σκλάβοι. Σερβιτόροι, σερβιτόρες και αμέτρητες στρατιές των ανθρώπων που ποτέ δεν βλέπουμε, στον μπουφέ, στη κουζίνα, στη λάντζα, αυτοί και πόσοι άλλοι εργαζόμενοι, είναι οι πραγματικοί αφανείς ήρωες του καλοκαιριού. Σε όλους αυτούς αξίζει πραγματικά ο σεβασμός μας και γιατί όχι, και ένα χειροκρότημα στο τέλος της βάρδιας. Ενα χειροκρότημα, σαν μικρό ευχαριστώ, σαν ελάχιστος φόρος τιμής, σεβασμού και κατανόησης για τη μάχη που έδωσαν και που αύριο θα πρέπει να ξαναδώσουν.
*Ο Μίλτος Νίκας είναι ηθοποιός-σκηνοθέτης.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[11:56]  Του Ηγέτη το κάστρο, το άρμα και το...
[10:58]  Υπέροχα τα Ψηλαλώνια κι αυτό το πρωινό
[χθες 09:13]  Πέρασε η εποχή όπου ο βουλευτής...
[χθες 15:05]  Το μοναστήρι ως στρατόπεδο
[χθες 11:11]  Η αγωνία των αναπληρωτών κάθε...
[χθες 11:53]  Λαμπρές κι άσημες θαλασσοδαρμένες...
[χθες 18:05]  Μία καινοτόμα πρόταση για τις...
[χθες 17:45]  Το χτύπημα που ανήγγειλε τον πόλεμο








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:06:45]