ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τ.Νούσιας στην «Π»:Οι εξουσίες...σαν τον ιό

Τ.Νούσιας στην «Π»:Οι εξουσίες...σαν τον ιό



Την πτώση ενός βασιλιά θα παρακολουθήσουμε αύριο στις 21.00 στο Ρωμαϊκό Ωδείο. Η παράσταση «Ριχάρδος Β' - Το Ρέκβιεμ ενός βασιλιά» έρχεται στην Πάτρα στο πλαίσιο του 38ου Φεστιβάλ Πάτρας 2019 του Οργανισμού Καλλιτεχνικών Πολιτιστικών Εκδηλώσεων.

Ο Τάσος Νούσιας φορά το κοστούμι του αλαζόνα βασιλιά Ριχάρδου Β του Σαίξπηρ, βουτώντας στα άδυτα της ψυχοσύνθεσης του, ενσαρκώνοντας παράλληλα και τους κύριους αντιπάλους του.
Σήμερα, ο Τάσος Νούσιας μιλά στην «Π» για το πόσο μας ενδιαφέρει σήμερα μία εκθρόνιση ενός βασιλιά, για τις δομές εξουσίας κ.ά.

Γιατί τον Ριχάρδο ΙΙ. Του το χρωστάγατε από τότε που δώσατε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή;
Μπορεί. Με την έννοια ότι έχεις πολύ νωρίς μια εμπλοκή με αυτό το πρόσωπο στα χρόνια της Δραματικής Σχολής, στη σπουδή επάνω. Οπότε, δεν σταματάει αυτή η σχέση με αυτά τα κείμενα. Ερχονται και ξανάρχονται. Και κάποια στιγμή ουρλιάζουν «θέλω να παρασταθώ», «θέλω να ειπωθώ», «θέλω να υπάρξω». Η ιστορία αυτή του ηγεμόνα είναι συγκλονιστική. Και μου θύμισε πάρα πολύ τη διαχείριση των δικών μας ηγεμόνων κατά καιρούς καθώς και την έπαρση και την αλαζονεία που κουβαλάει ο καθένας από εμάς μέσα του για μικρότερα πράγματα και το πώς το διαχειρίζεται αυτό.

Μας αφορά η εκθρόνιση ενός βασιλιά σήμερα;
Μας αφορά σε συμβολικό και αλληγορικό επίπεδο η εκθρόνιση των δικών μας στάσεων στη ζωή μας. Εμείς, ο καθείς, μπορεί να είναι εν δυνάμει βασιλιάς, είτε πλουτίζοντας είτε βρίσκοντας είτε με το να κακομεταχειρίζεται τους άλλους. Δεν μιλάμε απλά και μόνο για έναν ηγεμόνα παρόλο που μιλάμε για την ηγεμονική στάση όλων μας.

Αλλάζουν οι δομές εξουσίας;
Νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι αυτό το μικρονοϊκό, αδηφάγο τερατάκι επί γης, το οποίο λειτουργεί πάντα επιβιωτικά και καθόλου συμβιωτικά. Αρα, αυτοβαυκαλίζεται και με τις εξουσίες και με τους τίτλους και με τον πλούτο και με την ισχύ και με όλα αυτά που έχουμε φτιάξει ως μονάδες και ως κοινωνίες. Για την ανάγκη να έχουμε αρχηγούς, για την ανάγκη να έχουμε ασφαλείς δομές να μας «προστατεύουν», όταν ο μεγάλος εχθρός είναι μέσα μας. Την προστασία πρέπει να την αναλάβουμε ήδη, εξελισσόμενοι, βρίσκοντας ισόποσα τα μέρη μας, να μην θρέφουμε μονόπατα τις δεξιότητές μας ή τα βασικά μας χαρακτηριστικά που είναι η πνευματικότητά μας, ο ψυχισμός μας, το σώμα μας. Κάποια στιγμή έκανε ένα pick η αρχαία Ελλάδα, βρήκαν ένα μέτρο, μια χρηστή διαχείριση με αυτό και με τον εαυτό τους και με την κοινωνία. Αλλά έκτοτε ξανά διολισθαίνουμε, δεν κράτησε πολύ.

Σήμερα πού βρισκόμαστε;
Τώρα βρισκόμαστε σε έναν μεσαίωνα ξανά. Στα σκοτάδια μας βρισκόμαστε ξανά, έχω την αίσθηση πως είμαστε πάλι σε μία διαστροφική συνθήκη με τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους. Δεν διακρίνω φωτεινές διαδρομές και προσωπικότητες, παρόλο που μπορεί να υπάρχουν, αλλά να είναι εν κρυπτώ ακόμα. Δεν έχει την ανάγκη να τις φωτίσει η κοινωνία, βηματίζει ολίγον τι άρρωστη.

Σε έναν από τους μονολόγους του ο Ριχάρδος λέει πως «ο καιρός μουντζούρωσε την περηφάνιά του». Την περηφάνια τη δική μας τι την έχει μουντζουρώσει;
Εμείς, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά μας με τον πιο κατάπτυστο τρόπο. Υπάρχει και ένα άλλο μέτρημα με την περηφάνια. Η περηφάνια συχνά προηγείται της πτώσης, άρα μπορεί να μην υπάρχει μόνη της, να είναι αναγκαίο κακό για να οδηγήσει στην πτώση ώστε να έρθει η ανάνηψη. Ισως να είναι αυτός ο βηματισμός της ανθρωπότητας που μάταια προσπαθεί να λύσει απλά. Αλλά αν μιλήσουμε για την ανθρώπινη περηφάνια, για τη φυσική περηφάνια, θα έλεγα ότι έχει να κάνει με αυτή την πτώση των αξιών, την τεράστια πτώση των αξιών. Αρα συμπαρασέρνεται και η περηφάνια και ένα σωρό άλλες παλιές ποιότητες, οι οποίες είναι κοινωνικές ποιότητες που οφείλει να προφυλάξει το άτομο.

Πόσο εύκολα δίνεται ο όρος «αρχηγός» σε κάποιον;
Εδώ, στην παράσταση, κληρονομικά. Σε ένα παιδάκι 10 χρόνων, με έναν αντιβασιλέα τον θείο του, τον οποίο σέβεται και τρέμει. Μέχρι που ενηλικιώνεται στα 18 του. Στα 18 του, ό,τι παιδεία και όσο ευφυής και να είναι, πώς αναλαμβάνει με κληρονομικό δικαίωμα να διοικήσει μια αυτοκρατορία;

Και αν αυτό ισχύει κληρονομικά, με τους δικούς μας ηγέτες τι γίνεται;
Νομίζω κεκαλυμμένα, συνέχεια συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Οι
εξουσίες μεταλλάσσονται σαν τον ιό. Αυτά τα φορτία παίρνουν το πρόσημο των ιδεολογιών, των άλλων συστημάτων από τη μοναρχία, στη βασιλεία, στη δημοκρατία και ξανά τούμπαλιν, δεν έχουν πρόβλημα να ενδυθούν ονόματα, αλλά ουσιαστικά η βάση τους είναι η ίδια: Η αρχή του ενός με πολλούς προικοσύμβουλους και με ένα κληρονομικό νήμα που δύσκολα διαταράζεται. Οι επονομαζόμενες οικογενειοκρατίες. Και αυτό το βλέπουμε συνεχώς. Κάπου ξεφυτρώνει κάποιος που μπορεί να είναι ανεξάρτητος, οι περισσότεροι όμως είναι ζυμωμένοι μέσα στην ίδια συστημική μήτρα.

Πόσο εύκολο είναι να συμπονέσουμε ένα τραγικό πρόσωπο το οποίο όμως στην ουσία αδίκησε και η τιμωρία του είναι δίκαιη;
Ο αγώνας του… Ο αγώνας της απέκδυσης και της ενσυναίσθησης όλου αυτού που κουβαλούσε πρωταρχικά, όπου διακρίνουμε και εμείς ότι γεννήθηκε και αυτός χωρίς κανείς να τον ρωτήσει αν θέλει, σε ένα περιβάλλον όπου θα κληρονομούσε κάτι χωρίς περιθώριο αντίδρασης από μεριάς του. Αυτή η αναδρομή που ο ίδιος κάνει, η προσωπική του καταβύθιση στο τι έφταιξε, στο ποιος είναι, στο πώς αναμετρήθηκε και με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς δαίμονές του και τους παλατιανούς, το τι αδίκησε, το τι δικαίωσε, το πού βρέθηκε λάθος, όλη αυτή η αναδρομή που κάνει, τον οδηγεί στη λύτρωση. Απεκδύεται ακόμα και το σαρκίο του και το όνομά του στο τέλος. Αυτή η ενσυναίσθηση της ματαιότητας, αυτής της μεγάλης κυρίας που λέγεται ματαιοδοξία, έπαρση, αλαζονεία, την καταλαβαίνει πλήρως. Φωτίζεται ξαφνικά. Και φεύγει αβαρής. Και αυτή η ανθρώπινη πτώση, η διαδρομή που κάνει κάποιος, έστω και στις παρυφές λίγο πριν την ύστατη πνοή είναι και που τον δικαιώνει. Και νομίζω ότι αυτό συγκινεί και τον Σαίξπηρ και γράφει. Και γράφει βαθιά υπαρξιακά πάνω στο τι εστί άνθρωπος πια. Γι' αυτό πιάνει και όλη την κλίμακα: Την κοινωνική, την αξιωματική με κάποιον που τα έχει όλα και περνάει στον άνθρωπο που δεν έχει τίποτα.


Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[09:38]  «Ο δρόμος για την Πυθία» περνάει από...
[08:54]  Mε Passepartout ανοίγει το Steak Bar...
[χθες 15:25]  Αχαΐα: Γυναίκες του Λόγγου στην...
[χθες 14:35]  Πάτρα: Θλίψη για τη ζωγράφο Ανθή...
[χθες 11:06]  Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας: 10...
[χθες 10:41]  "The Irishman": είναι το έργο του...
[χθες 10:30]  "Απαράδεκτες" οι ταινίες της...
[χθες 16:00]  Πάτρα: Στη γενέτειρα του ο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:48:17]