ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πλάσματα Θεού!

Πλάσματα Θεού!



Μήπως τελευταία έχετε κι εσείς την αίσθηση ότι δεν πάμε καθόλου καλά… ως άτομα … ως κοινωνικό σύνολο… ως άνθρωποι!
Συγνώμη! Σας έριξα αμέσως στα βαθιά… Καλύτερα να πάρω τα πράγματα από την αρχή…
Εχετε προσέξει ότι έχουν αυξηθεί οι ιδιοκτήτες σκύλων; Ηλικιωμένοι, αλλά και νεαροί και νεαρές κυκλοφορούν σε όλη την πόλη συνοδεύοντας και συνοδευόμενοι από τον σκύλο τους, μικρού ή μεγάλου μεγέθους…
Ωραίο θέαμα, θα μου πείτε… Πού είναι το παράξενο;
Τίποτα παράξενο, αντίθετα πολύ ωραίο, θα συμφωνήσω. Κυρίως γιατί τα νέα παιδιά και φροντίζουν να υιοθετήσουν ζώα που έχουν εγκαταλειφθεί από κάποιους ασυνείδητους και τα εκπαιδεύουν να είναι φιλικά με όλους.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα ζώα κυρίως γεμίζουν το κενό που έχει δημιουργηθεί στις ανθρώπινες σχέσεις και δίνουν νόημα στη μοναχική ζωή που διάγουμε ακόμα και σε επίπεδο οικογένειας.
Το παράξενο είναι ότι πολλοί από τους συμπολίτες μας, αν και ζουν σε πολυκατοικίες, συμπεριφέρονται σα να ζουν σε μονοκατοικίες και μάλιστα με δικαιοδοσία σε όλες τις γύρω περιοχές. Και δημιουργούν πλείστα όσα προβλήματα με τη μιζέρια και την γκρίνια τους.
Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα…φανταστικό ή πραγματικό, δεν έχει σημασία
Σε διπλανή πολυκατοικία νοίκιασαν διαμέρισμα δύο «κοπελίτσες» -δανειζόμενη τη σχετική κινηματογραφική έκφραση της Αννας Καλουτά- από τη …Θεσσαλία. Είναι φοιτήτριες στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας… Μένουν μόνες. Μερικές φορές έρχεται και η μητέρα τους… Πρόσφατα έχασαν τον πατέρα τους…
Θα με ρωτήσετε, πιθανόν, τι σχέση έχουν οι «κοπελίτσες» με τα προηγούμενα; Περιμένετε… Δεν έφτασα, ακόμη, στο σημαντικό της ιστορίας…
Θα περίμενε κανείς ότι οι ένοικοι της πολυκατοικίας θα αγκάλιαζαν -μεταφορικά βέβαια- τα δυο αυτά κορίτσια και θα τα έκαναν να αισθανθούν οικογενειακά και οικεία…
Ναι, μη φάμε! Εχουμε γλάρο!
Δηλαδή κάποιοι στην πολυκατοικία ήταν φιλικοί, αλλά για λίγο… Μετά υποχώρησαν και πέρασαν σε ουδέτερη στάση για να μην δυσαρεστήσουν ένα συγκεκριμένο ζευγάρι συνιδιοκτητών, μεγάλης ηλικίας, που κήρυξαν τον πόλεμο στα δυο αυτά κορίτσια. Και γιατί; Γιατί τα κορίτσια έχουν συντροφιά τους ένα σκύλο… Ενα σκύλο που τον υιοθέτησαν από ένα καταφύγιο αδέσποτων ζώων…
Είναι ένα μικρό χαριτωμένο και παιχνιδιάρικο σκυλάκι. Πού και πού γαβγίζει όταν παίζει και χαίρεται… κλαίει όταν μένει μόνο του, όταν τα κορίτσια πηγαίνουν στη σχολή τους…
Ε, λοιπόν, το ηλικιωμένο ζευγάρι δεν θέλει να ακούει καθόλου το γάβγισμα του σκυλάκου… στην πραγματικότητα δεν θέλει να ακούει κανένα ήχο… ούτε τον ήχο των παιδιών… Ολα τους ενοχλούν… Θέλουν την απόλυτη σιωπή… τη σιωπή του κενού… του θανάτου…
Αυτό τους κάνει δύσκολους στην επαφή τους με τους άλλους… κλειστούς… μονόχνωτους… με παγωμένη καρδιά… χωρίς συναισθήματα… και καταφεύγουν σε απειλές… προσπάθειες εκφοβισμού…
Ας μας προβληματίσει ποιο είναι το σωστό; Αλλωστε, μόλις πέρασε, στις 4 Οκτώβρη, η Παγκόσμια Ημέρα ζώων!
Και νομίζω πως θα ήταν καλό να θυμηθούμε όλοι τα δικαιώματα τα δικά μας αλλά και των άλλων… των γειτόνων μας… των συγκατοίκων μας… των ζώων… των φυτών… όλων των πλασμάτων και να συνειδητοποιήσουμε πως ο σεβασμός των ΑΛΛΩΝ είναι η αρχή της αρμονικής συμ-βίωσης…

της Σοφίας Χριστοπούλου



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:35]  Οπου υπάρχει τάφος, υπήρξε και ζωή
[χθες 13:50]  «Ησυχία, Τάξις και Ασφάλεια»
[χθες 12:13]  Η χώρα δεν χρειάζεται ήρωες,...
[χθες 10:43]  Μια βραδιά του ’74 στα Ιωάννινα...
[χθες 12:57]  Μια δροσερή ιστορία
[χθες 12:03]  Μόνη ελπίδα ο τουρισμός
[χθες 11:25]  Ελληνική κρίση και συλλογική ευθύνη
[χθες 09:07]  Η Ευρώπη χρειάζεται να επινοήσει...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:40:38]