ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


π.Παναγιώτης Καποδίστριας: «Μια ζωή στη μειονότητα»

π.Παναγιώτης Καποδίστριας: «Μια ζωή στη μειονότητα»



Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Από παιδί ένιωθα ότι ανήκω σε μειονότητα: Κατ' αρχήν, στη μειονότητα αυτών που ποιητεύουν. Των ελαχίστων, δηλαδή. Εγραφα πάντα για να μπορώ ν' αναπνέω, με κάθε έννοια. Ακολούθως εντάχτηκα και σε μιαν άλλη μειονότητα: Των άλλων ελαχίστων που επιθυμούσαν να γίνουν ιερείς. Πολύ νωρίς ιερώθηκα. Τουτέστιν, δεν ήμουν εκ του συνήθους κόσμου... Πάντως, δε μετανιώνω για τη μακρά ήδη θητεία μου στις μειονότητες. Το έχω, άλλωστε, παραδεχθεί και σ' ένα ποίημα γράφοντας: «Μια ζωή στη μειονότητα / με σώμα ή χωρίς».
Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Ας μη μεταχειρισθούμε τη λέξη «επίγονος». Μπορώ να πω ποιοι ποιητές αναπαύουν την ψυχή μου ή επιθέτουν τις αλήθειες τους στο καθ' ημέραν ψέμα με το οποίο αντιπαλεύω: Οι μεγάλοι Ζακύνθιοι πρωτοψάλτες της νεοελληνικής ποίησης Διονύσιος Σολωμός και Ανδρέας Κάλβος, ο αλήτης των νεανικών ονείρων μου Οδυσσέας Ελύτης, ο διά βίου βιγλάτορας του Πύργου της Ηλείας Γιώργης Παυλόπουλος και η ριζοσπάστρια λέξεων και εννοιών Κική Δημουλά.
Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Παρότι ουδέποτε με έθρεψε η Ποίηση, με την κοσμική έννοια, όντως με ανέθρεψε και με άνδρωσε πνευματικά, χαλυβδώνοντας τις αντιστάσεις μου έναντι ορατών και αοράτων κινδύνων. Ηταν και είναι ο τρόπος και ο τόπος μου. Επαγγελλόταν ανέκαθεν για μένα καινό ουρανό, όντας σχεδία ασφαλούς φυγής ή επιδέξιας διαφυγής.
Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Νιώθω ερανιστής ιστοριών απ' την παρασκιά της ιστορίας, σταχυολόγος εφήμερων —πλην πονετικών—ψυχοκαταστάσεων, διασώστης μυστικών κινημάτων του έσω βίου. Με άλλα λόγια, οι ιστορίες δεν με επισκέπτονται, αλλά τις υποκλέπτω απ' την παλέτα μιας καθημερινότητας αδυσώπητης, ευελπιστώντας μάλιστα πως τις αθανατίζω.
Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Μόνο αψιμαχίες; Πόλεμος είναι και μάλιστα εμφύλιος. Διότι ο ποιητής αντιμάχεται κυρίως τον εαυτό του. Στέκεται ενώπιον ενωπίω και γράφει αυτοκαταγγελλόμενος, αυτοπροδιδόμενος, αυτοδικαζόμενος, αυτοπυροβολούμενος. Ο ποιητής, για να είναι όντως δημιουργός και να βηματίζει εντέλει την τέχνη του λόγου, σε κάθε του έκφανση χρειάζεται να αληθεύει. Και με την έννοια της μη Λήθης!
Στον επέκεινα χρόνο, πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Κατά πάσα βεβαιότητα ουδείς θα με θυμάται, ουδείς θα με γνωρίζει. Θα μπω στο Τίποτά μου αξιοπρεπώς, αδειάζοντας τη γωνιά, έτσι που να λάβουν τη θέση κάποιοι επόμενοι. Αλλοι προ εμού, ανεκτικότεροι στον Χρόνο-Κρόνο μνημειώθηκαν ήδη στην αιωνιότητα με τη δύναμη του λόγου και των συν-αισθήσεών τους. Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι για την υστεροφημία. Πασχίζω όσο δύναμαι ν' αυτοπαρηγορούμαι και να δροσίζω με τον λόγο μου κάποιους ενδιαφερόμενους. Μου αρκεί αυτό.
Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει τον χρόνο»;
Χωρίς να είναι πρωταρχική μέριμνά μου το ποίημα που θ' αντέξει στον χρόνο, αν αντέξει, άξιον εστί! Το φαντάζομαι, λοιπόν, να είναι παράγωγο αυτογύμνωσης και αυτομαστίγωσης. Οταν ορθώνεις με ειλικρίνεια τον εαυτό σου μπροστά στον καθρέφτη της Ποίησης, δικαιούσαι ακολούθως να μιλήσεις για τα μεγάλα θέματα της ζωής και την περιπέτεια της ύπαρξης. Ποίημα ανθεκτικό στον χρόνο είναι εκείνο που διασώζει και κληροδοτεί (αν μπορέσει να κληροδοτήσει), στοιχεία αθανασίας, «αντίδοτα του μη αποθανείν». Αλλωστε, κατά τας γραφάς, «άλλος εστίν ο σπείρων και άλλος ο θερίζων»! Μακάρι κάποιος να βρεθεί να θερίσει και τα δικά μας σπαρτά! Ομως και να μη συμβεί, αδιάφορο! Κάποιοι μεταγενέστεροι ποιητές θα χαράξουν τον δικό τους δρόμο, ιδρύοντας συνάμα τον χρειαζούμενο βηματισμό τους.
ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ
Ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας (Ζάκυνθος, 1961-) σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στην Ορθόδοξη Θεολογία από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Ιερώθηκε τον Μάρτιο του 1983, εφημερεύει στο Μπανάτο Ζακύνθου από το 1987, το δε 1996 ορίστηκε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Ζακύνθου. Από το 1992 διδάσκει στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Κατά τα το διάστημα 2004-10 δίδαξε στο ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος Ζακύνθου) «Θρησκεία και Περιβάλλον» ως εργαστηριακός συνεργάτης. Εχει εκδώσει αρκετές ποιητικές συλλογές, ιστορικές-φιλολογικές μελέτες και δοκίμια. Για τη λογοτεχνική δράση και την προσφορά του στα γράμματα έχει τιμηθεί πολλές φορές. Το 1998 εκλέχτηκε Αντεπιστέλλον Μέλος του Φ. Σ. Παρνασσός, το 1993 τιμήθηκε με το Βραβείο ποίησης Χαϊκού της Ιαπωνικής Πρεσβείας, το 2004 με το βραβείο Σ. Ματράγκα από την Ακαδημία Αθηνών. Το 2010 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τού απένειμε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου για την μακροχρόνια συμβολή του στη Θεολογία του Περιβάλλοντος και την όλη συγγραφική και διαδικτυακή εργασία του. Ζει μόνιμα στη Ζάκυνθο και αρθρογραφεί σε πολλά περιοδικά, ενώ συντηρεί από το 2007 ανελλιπώς ηλεκτρονικό πολυπεριοδικό. Είναι έγγαμος με την Φωτεινή Παπαντώνη και έχει τρία παιδιά.
Εχουν κυκλοφορήσει οι ακόλουθες ποιητικές συλλογές του: Δήθεν υαλογραφία (1987), Φωτοειδή νερά (1992), Όταν ο Σπηλαιοκτήτης έρθει (1995), Ενύπνιο μετά τρούλλου (1999), Έσχατος φίλος (2001), Της αγάπης μέγας χορηγός (2003), Mater Dolorosa (2005), Ο αρχαίος Αγροφύλαξ (2007), ΚΑΜΕΝΕΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ / Ποιήματα 1979-2009 (2010), Ανακαλυπτήρια (2014).

ΕΙΚΑΣΙΕΣ
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας

τη σορό του ήλιου πανσέληνος αν μου σταθεί
απαστράπτον εικόνισμα στου πηγαδιού τον πάτο
την αρμονία στο πορτρέτο κι ας με λοιδορεί
το νεύμα το άγιο λίγο πριν από το θαύμα
τη δόξα στον θρήνο σου
δόξα μου

καταφιλήσω
το ξύλο το θεοπρεπές μ' όλα τ' αγκάθια
τη σκουριά ευωδέστατη στα σύνεργα του πάθους
τα μάτια που μ' εκλιπαρούν κι ας αποφεύγω
την εσχάτη λύπη πρώτη και καλύτερη
τη λάμψη στο αίμα σου
λάμψη μου

καταφιλήσω
τον Σπηλαιοκτήτη οπωσδήποτε αμέσως μόλις έρθει
της αγάπης τον μεγάλο Χορηγό πρωτότοκο από την άβυσσο
τον αρχαίον Αγροφύλακα όπου νά 'ναι
του κορμιού σου το ψωμί ψίχουλα ελέους
τις λέξεις στα χείλη σου
λέξεις μου

καταφιλήσω
το πρόσχημα του Απριλίου στον Μάιο
τους αιχμαλώτους έναν-έναν μετά την άλωση της πόλης μας
ψηφιακές ανυποψίαστων ηρώων επί το έργον
τον καθρέφτη στο πρόσωπο που είσαι εγώ
τη ζωή στον θάνατό σου
ζωή μου.

Αυτά είπεν ο Άνεμος και κατεφίλησεν αυτόν.









Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:59]  Ο Β. Καραμανωλάκης στην «Π»:...
[χθες 14:40]  Οι Εκδόσεις ΖΗΤΗ και το...
[χθες 22:54]  Παρουσιάζεται το βιβλίο του...
[χθες 16:14]  Παρουσίαση του βιβλίου του...
[χθες 22:09]  Η «Οδός Οφθαλμιατρείου» του Ε....
[χθες 22:03]  Την Τετάρτη παρουσιάζεται το...
[χθες 15:50]  Πάτρα: Παρουσιάζεται το βιβλίο του...
[χθες 15:40]  Πάτρα: Συζήτηση για τα Σχολεία...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:38:01]