ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά!

Για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά!



Την προηγούμενη Δευτέρα με πήρε τηλέφωνο η νύφη μου και ανάμεσα σε άλλα μου είπε ότι η μικρή εγγονή μου ήταν άρρωστη με πυρετό από το προηγούμενο Σάββατο .
- Την πήγες στον παιδίατρο; Ρώτησα.
Μου απάντησε ότι την πήγε και μάλλον ήταν μια ίωση που κρατάει ένα τριήμερο ή ένα πενθήμερο. Είπε η γιατρός…
Την Τρίτη, τέσσερις μέρες μετά, ο πυρετός όχι μόνον δεν είχε πέσει, αντίθετα είχε ανέβει στο 39. Τότε έπεσε στο τραπέζι η περίπτωση της ουρολοίμωξης.
Είπε η γιατρός…
… Και να γίνουν κάποιες εξετάσεις. Είπε η γιατρός…
Είχε φτάσει Πέμπτη… Ο πυρετός είχε χτυπήσει 39 και βάλε… Το μωρό, καίτοι «Ταλιμπάν», άρχισε να μην τρώει…
- Να το πάτε στη Χ μεγάλη κλινική… Να του κάνουν τις εξετάσεις σωστά και να σας πουν τι αντιβίωση πρέπει να πάρει το παιδί! Είπε η γιατρός…
Με πήρε τηλέφωνο ο γιος μου ότι το μωρό ήταν καθ' οδόν προς την Χ μεγάλη κλινική… Εκεί του έκαναν κάποιες εξετάσεις και αποφάνθηκαν «ουρολοίμωξη»… Του έδωσαν μια ευρέος φάσματος αντιβίωση και είπαν να πάει σπίτι του.
Αυτό είπαν οι γιατροί…
Η αγωνία μου, που για αρκετές ημέρες είχε χτυπήσει κόκκινο, άρχισε να ηρεμεί…
Παρασκευή μεσημέρι… Ημουν έτοιμη να φύγω από την υπηρεσία μου και να περάσω ένα χαλαρωτικό σαββατοκύριακο, κυριολεκτικά, σαπίζοντας στον καναπέ.
Ο «Γιαραμπής», όμως, όπως έλεγε ο πατέρας μου είχε άλλα στο μυαλό του…
Ναι, γιατί ο πυρετός της μικρής έφτασε σχεδόν 40 και ο γιος μου μού τηλεφώνησε πολύ ταραγμένος ότι πηγαίνει το μωρό με ασθενοφόρο στην Χ μεγάλη κλινική! Και μιλάμε για ένα μωρό εννέα μηνών, λεπτό και αεικίνητο…
Τρεχάτε ποδαράκια μου… Πάει η ξεκούραση και το χουζούρι του σαββατοκύριακου… Σε δυόμισι ώρες είμαστε στην Αθήνα…
Ανοιξα σιγά-σιγά την πόρτα του 536 δωματίου… και την είδα να κάθεται εκεί… η μοναδική μου εγγονή, ένα μικρό μωρό σ' ένα τεράστιο κρεβάτι… με ένα χεράκι μπανταρισμένο και συνδεδεμένο με δύο ορούς και ένα μηχάνημα… Τα τεράστια μάτια της στυλώθηκαν πάνω μου… Από μακριά της άνοιξα την αγκαλιά μου και της χαμογέλασα…. Οπως κάνω όλες τις φορές που συναντιόμαστε…
Μου χαμογέλασε, έβγαλε μια φωνούλα, χτύπησε με τα χεράκια της παλαμάκια και ήλθε στην αγκαλιά μου… Οπως κάνει όλες τις φορές που συναντιόμαστε…
Γιατί, αλήθεια, σας λέω όλα αυτά, που στο κάτω-κάτω είναι δικά μου προβλήματα;
Γιατί αντιλαμβάνομαι πως άλλος λίγο, άλλος περισσότερο έχουμε αντιμετωπίσει παρόμοια προβλήματα με τα παιδιά ή τα εγγόνια μας;
Οχι, αγαπητοί μου αναγνώστες…
Γιατί θέλω να θυμηθούμε όλοι τις στιγμές που εισπράξαμε ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά και να ανακαλέσουμε αυτό το μοναδικό συναίσθημα!
Για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά… άντε και λίγα παλαμάκια…

της Σοφίας Χριστοπούλου



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:53]  Εμείς θάβουμε, ενώ άλλοι κερδίζουν
[09:49]  Παράδειγμα ανατροπής ενός...
[χθες 12:35]  Δώστε την ευκαιρία στους μικρούς...
[χθες 11:24]  Φόροι κατανάλωσης σε καπνό και...
[χθες 09:56]  Μόνο αν αισθανθούν την Ελλάδα ως...
[χθες 18:34]  Προς αναζήτηση κοινής λογικής και...
[χθες 14:27]  Τα ΑμΕΑ δεν θέλουν λόγια αλλά...
[χθες 10:27]  Νέες πολιτικές για τις επόμενες...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:11:56]