ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το τέλος της παρέλασης

Το τέλος της παρέλασης



Η εβδομάδα ξεκίνησε με το λυπηρό βάρος μιας σημαντικής απώλειας για την καρναβαλική κοινότητα της πόλης. Σχεδόν πριν καταπιαστούμε με τις υποχρεώσεις της Δευτέρας, κατάπληκτοι μαθαίναμε ότι οι απώλειες ήταν δύο. Εφυγε από τη ζωή ο Κώστας Μαυροειδής, μόλις στα 58 του, εντελώς ξαφνικά, είναι αυτοί οι αιφνίδιοι δευτεριάτικοι θάνατοι, για τους οποίους μιλούν οι γιατροί και κάποιες στατιστικές, που όμως δεν μπορούν να φωτίσουν την αλήθεια των ανθρώπων και τον πόλεμο που κάνουν τα άγχη μας πάνω στο σώμα μας.
Η Λουκία Σιμονοβίκη κηδεύεται δυόμιση το μεσημέρι και ο Κώστας στις δύο. Μισή ώρα διαφορά, μια συμβολική υπογράμμιση της γειτνίασης των βίων μας, της εξ αγχιστείας συγγένειας όλων μας, από άποψη βιωμάτων, κοινωνικού πεδίου και αναφορών. Είμαστε παιδιά των ίδιων ανέμων.
Ο Κώστας Μαυροειδής ανήκε στην ιδιάζουσα και εμπειρικά αλλά όχι επαρκώς χαρτογραφημένη κατηγορία των αρχιμαστόρων του καρναβαλιού. Είναι οι πατρινοί που θεωρούν τον εαυτό τους γυμνό και καρναβαλικά άκυρο εάν η έξοδός τους στις παρελάσεις δεν συνοδευτεί από ένα άρμα, ντελικάτο ή βαρύγδουπο, σατιρικό, ονειρικό, σουρεαλιστικό, παραδοσιακό, ανθοστόλιστο, ογκώδες ή μισοσταλιά, ανάλογα με την προσωπική αντίληψη, την αισθητική, το καπρίτσιο, την κουλτούρα ή το βαλάντιο.
Ο Κώστας Μαυροειδής υπήρξε εμβληματικός στο στοιχείο αυτό, που ήταν το κυρίως στοιχείο του. Οι φίλοι του τον ήξεραν ασφαλώς από την καλή- η αίσθησή μας ήταν ότι ο άνθρωπος υπήρξε καλόκαρδος, καλοπροαίρετος, συνεργάσιμος, φιλικός και χωρίς σκοτάδια, συνεπώς μόνο καλή υπήρξε και όχι ανάποδη- αλλά οι περιφερειακοί καρναβαλικοί πυρήνες τον ήξεραν μόνο σαν άκουσμα: Κώστας Μαυροειδής, η παρέα με το άρμα. Αλλά κάθως μέσα στη δίνη του τελευταίου διημέρου όλοι χορεύουν στον κόσμο τους, αλλού πάμε εμείς, κι αλλού η παρέα του Μαυροειδή. Θα βρεθούμε σε κάποια απονομή ή σε μια ημερίδα, για να προτείνουμε και να γκρινιάξουμε. Ο Κώστας ούτε σ' αυτά ήταν θορυβώδης, αλλά το ενδιαφέρον του για τη συνολική υπόθεση ήταν μεγάλο, όπως έτρεφε ενδιαφέρον και για συνέργειες. Συναγωνιζόταν, συνεργαζόταν, δεν ανταγωνιζόταν.
Οι αρχιμάστορες των πληρωμάτων χάνονται μέσα στα εργαστήριά τους, παλεύοντας με τα υλικά, τα κοπτήρια, τα χρώματα, τα πινέλα, τα σύρματα, τις παλιές εφημερίδες, τα ξύλα. Πολλές φορές θα χάσουν το πάρτι ή θα τους βρεις ξημερωμένους στις αποθήκες την ώρα που οι άλλοι είναι βυθισμένοι στις συνέπειες της συγχωρητέας ή ακραίας τους κραιπάλης. Οι μάστορες συνήθως είναι ανέκφραστοι, συγκεντρωμένοι και αγόγγυστοι. Θα ήθελαν περισσότερες βοήθειες, αλλά αυτή ακριβώς η πενιχρή, συνήθως, συμπαράσταση, τους παροξύνει εντός τους την κινητήρια δύναμη του ηρωισμού και της αυταπάρνησης. Είναι η σιωπηλή αίσθηση αρχηγίας που σου χαρίζει μια εσωτερική δικαίωση και μια γαλήνη.
Οταν έρθει η ώρα που το άρμα θα βγει στην παρέλαση, βαμμένο, στρωμένο και περήφανο, η χαρά και το καμάρι των μελών του πληρώματος θα πληρώσει τον μάστορα και με το παραπάνω για τον μόχθο, τις θυσίες και τα σκαμμένα δάχτυλα. Θα ολοκληρώσουν το έργο και πάλι σιωπηρά και υπεύθυνα, καθοδηγώντας με μαεστρία το άρμα στην παρέλαση, χωρίς να φαίνονται, χωρίς να τους βλέπει σχεδόν κανείς, ούτε και οι φακοί των φωτογράφων. Η παρουσία τους, άλλωστε, είναι το άρμα και το πλήρωμα, όταν λέμε «το γκρουπ του Μαυροειδή» ή του Ρούντου ή του Κανελλάκη, εννοούμε αυτό που οι ίδιοι είχαν να πουν μέσα από την κατασκευή τους και μέσα από τη χαρά της παρέας τους.
Ο Δήμος- όχι χωρίς επεισοδιακές μικροαψιμαχίες- στηρίζει τις προσπάθειες αυτές, διαθέτοντας χώρους για τις κατασκευές και τη φύλαξη. Θα μπορούσε να κάνει περισσότερα, ώστε να διασωθεί και να επεκταθεί η ιδέα του καρναβαλικού άρματος, έτσι που η παρέλαση να μην είναι μια απλή, αυτάρεσκη έφοδος κεφάτων μεταμφιεσμένων που περπατούν χορεύοντας με τα χέρια. Αλλά σήμερα δεν του αξίζει του Κώστα Μαυροειδή να τον συνοδεύουν γκρίνιες και παράπονα, έχοντας μάλιστα αναχωρήσει πρώτη η πρύτανις της έμπνευσης και της φούρκας που ήταν βεβαίως η Ντούλη Δημητροπούλου, η οποία είχε τον Κώστα περί πολλού, και εκτιμούσε ότι έπρεπε το καρναβάλι να τον αξιοποιεί περισσότερο. Εστω : Κι αυτό που έκανε, λίγο δεν ήταν, που λέει ο ποιητής.
Στην έξοδό του, ίσως θα ταίριαζαν δύο στροφές από τα «Καρναβαλικά» του Κομιτάτου, από το Φθηνό Υλικό:

Το φελιζόλ θα λάμψει σαν ασήμι
Το αφρολέξ, σου φαίνεται χρυσάφι
Την κούκλα μας που ήτανε συντρίμμι
Θα λούσουν με τα φλας οι φωτογράφοι

Ο θάνατος μπορεί να περιμένει
Τα φώτα κάνουν τώρα το παιχνίδι
Το ξέρουν όσοι είναι γεννημένοι
Το τέλος της παρέλασης τι κρύβει




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:22:04]