ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γκραουζίνις: Δεν τον επέλεξα,  ο Φιλοκτήτης με επέλεξε

Γκραουζίνις: Δεν τον επέλεξα, ο Φιλοκτήτης με επέλεξε



Με ένα έργο μέσα από το οποίο ο Σοφοκλής μιλά για την εγκατάλειψη, τον δόλο, την προδοσία και τη σύγκρουση της προσωπικής τιμής με το καθήκον, τον «Φιλοκτήτη» επιστρέφει στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, ο πρώην διευθυντής της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, Τσέζαρις Γκραουζίνις. Στους κύριους ρόλους βλέπουμε τους Γιώργο Κιμούλη, Βασίλη Μπισμπίκη και Δημήτρη Γκοτσόπουλο.

Και σήμερα, ο Τσέζαρις Γκραουζίνις, μιλά στην «Π» για τον «Φιλοκτήτη», την νίκη του συλλογικού έναντι του ατομικού, το θέατρο εν μέσω πανδημίας κ.ά.

Πώς είναι να επιστρέφετε στην Επίδαυρο και γιατί επιλέξατε τον «Φιλοκτήτη»;
Δεν θα έλεγα ότι νιώθω πως επιστρέφω στην Επίδαυρο. Κάθε φορά που κάνω πρόβες και πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, είναι σαν πρώτη φορά. Είναι τιμητικό να σου δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάζεις τις ιδέες σου στο πιο σημαντικό ίσως θεατρικό χώρο του κόσμου, αλλά είναι και μεγάλη ευθύνη. Είναι οπωσδήποτε μια μεγάλη πρόκληση.
Αυτή η τραγωδία με τριγυρίζει αρκετά χρόνια και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι καν πότε τη διάβασα πρώτη φορά και τι με συγκίνησε τότε. Ομως κάθε φορά που την ξαναδιάβαζα, νέες προοπτικές αποκαλύπτονταν. Ετσι, μπορώ να πω με χιούμορ ότι δεν επέλεξα τον Φιλοκτήτη, ο Φιλοκτήτης με επέλεξε, όπως και στις φιλίες μας: Δεν επιλέγουμε εμείς τους φίλους μας, αυτοί μας επιλέγουν. Και χαίρομαι που δεν αποπειράθηκα ν' ανεβάσω αυτό το έργο νωρίτερα, πιο νέος. Νομίζω ότι έπρεπε να αγγίξω ένα ορισμένο σημείο πνευματικής ωρίμανσης για να έχω το κουράγιο να «πιάσω» αυτή την τραγωδία. Η διαδικασία της προετοιμασίας για αυτή την παραγωγή, ξεκίνησε μετά από μια πολύ σύντομη συζήτηση με τον Γιώργο Κιμούλη που τον ρώτησα αν θα τον ενδιέφερε να παίξει τον ρόλο του Φιλοκτήτη και ακαριαία μου απάντησε μ' ένα κρυστάλλινο «Ναι, μέσα!». Εχω την εντύπωση ότι ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ο Βασίλης Μπισμπίκης και όλοι ηθοποιοί και οι συντελεστές του πρότζεκτ, πιστεύουν ότι αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι κάτι περισσότερο από μια πρεμιέρα και μια περιοδεία. Δεν θέλουμε να λειτουργήσουμε απλά σαν επαγγελματίες που θα χρησιμοποιήσουν αυτό το σπουδαίο έργο για να επιδείξουν τη δεξιοτεχνία και το ταλέντο τους. Αντιλαμβανόμαστε αυτό το πρότζεκτ ως πρόκληση για την ψυχική και ηθική μας ωριμότητα και ετοιμότητα.

Πρόκειται για μια τραγωδία που πραγματεύεται αριστουργηματικά τη νίκη του συλλογικού έναντι του ατομικού. Πόσο επίκαιρο είναι αυτό και ποιες οι αντιστοιχίες του με το σήμερα και την κατάσταση που ζούμε λόγω κορονοϊού;
Το να βρεις τον εαυτό σου και να παραμείνεις ο εαυτός σου και ταυτόχρονα να είσαι αλληλέγγυος με τους συμπολίτες σου και την ανθρωπότητα, αποτελεί μια πρόκληση με την όποια ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι. Ο αγώνας να ισορροπήσουμε σ' αυτή την αδυσώπητη κατάσταση είναι καθημερινός, τουλάχιστον για τους περισσότερους ανθρώπους. Οι άνθρωποι, διαχρονικά, είναι καταδικασμένοι να βιώνουν αυτή τη σύγκρουση. Η κατάσταση που βιώνουμε τούτες τις μέρες ήρθε απλά να μας το υπενθυμίσει. Και τι μας επιφυλάσσει το μέλλον; Αν κοιτάξουμε πίσω στο παρελθόν θα δούμε ότι η ανθρωπότητα πέρασε πανδημίες, πολέμους, κρίσεις και άλλα δεινά. Αυτό δεν αλλάζει.

Η εποχή μας έχει περισσότερους Φιλοκτήτες, πληγωμένους και οργισμένους ανθρώπους, ή περισσότερους Οδυσσείς, ανθρώπους που υπερβαίνουν τον ατομικισμό τους;
Δεν θα ήθελα να βάλω τους Οδυσσείς και τους Φιλοκτήτες στο ζύγι. Αυτό που με απασχολεί είναι αν υπάρχουν σύγχρονοι Νεοπτόλεμοι.

Ξεκινήσατε τον σχεδιασμό της παράστασης μήνες πριν. Πώς αισθανθήκατε όταν όλα σταμάτησαν λόγω κορονοϊού; Πώς γίνονται οι πρόβες και όλες οι εργασίες με τα νέα δεδομένα;
Τα νέα δεδομένα, προς το παρόν, δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε κανονικές πρόβες. Τα ψηφιακά μέσα επικοινωνίας, λόγω της φύσης του θεάτρου, δεν μας βοηθάνε ιδιαίτερα. Το θέατρο προϋποθέτει προσωπική επαφή και επικοινωνία δίχως διαμεσολαβητές. Η οθόνη του υπολογιστή και οι εφαρμογές τηλεδιασκέψεων μεταφέρουν εικόνες και ήχους αλλά όχι την ανθρώπινη ενέργεια. Αν η εικόνα και ο ήχος ήταν αρκετά για μένα ως σκηνοθέτης, τότε θα έκανα καρτούν και όχι Αρχαίο Δράμα. Για την ώρα όλη η ομάδα μελετά στο σπίτι για να είμαστε όσο καλύτερα μπορούμε προετοιμασμένοι, όταν με το καλό βρεθούμε όλοι μαζί στην πρόβα. Οπως τα λαγωνικά που οσμίζονται τον αέρα και περιμένουν να τους λύσουν το περιλαίμιο για να ξεχυθούν στο δάσος!

Πόση δύναμη σας δίνει το θέατρο και η δημιουργία για να αντιμετωπίσετε την καθημερινότητα και την πραγματικότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί με την πανδημία;
Για να πω την αλήθεια, όλο αυτό που ζούμε τελευταία με τα περιοριστικά μέτρα στις μετακινήσεις μας, είναι σα να το έχω ξαναζήσει. Κατά κάποιο τρόπο μου θυμίζει την κατάσταση στην Λιθουανία το 1991. Αμέσως μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας από τη Σοβιετική Ενωση, ο σοβιετικός στρατός, για να μας εκφοβίσει, έκανε επίδειξη ισχύος στους δρόμους. Για μας, τους νεαρούς τότε άντρες Λιθουανούς, δεν ήταν μόνο πολύ επικίνδυνο να βγούμε έξω από το σπίτι, αλλά ακόμα και το να μείνουμε σπίτι, γιατί υπήρχε κίνδυνος να μας συλλάβουν και να μας αναγκάσουν να υπηρετήσουμε στον κατοχικό στρατό. Ομως έγιναν εξαιρετικές παραστάσεις εκείνη την περίοδο! Η εμπειρία που είχα κάνοντας θέατρο εκείνη την παράξενη εποχή, με βοηθάει να νιώθω εμπιστοσύνη γι' αυτό που ετοιμάζω τώρα και τον τρόπο που διαχειρίζομαι τους περιορισμούς που έχουν επιβάλει τα κράτη λόγω πανδημίας. Με έναν κάπως παράδοξο τρόπο νιώθω σαν πριν τριάντα χρόνια!

Είστε αισιόδοξος για το μέλλον; Πώς μπορεί το θέατρο να βοηθήσει;
Υπάρχει μια αστεία και έξυπνη έκφραση στη Λιθουανία: «Μη φοβάσαι, δεν θα γίνει καλά!». Οταν σκέφτομαι αυτό χαμογελάω και αφήνω στην ησυχία της την αισιοδοξία.
Η «αδιαθεσία», η αδυνατότητα του θεάτρου σήμερα, είναι η δύναμή του και η αξία του αύριο. Πιστεύω πως όταν τα θέατρα θα μπορέσουν να μας ξανακαλωσορίσουν, οι άνθρωποι θα τρέξουν στις αίθουσες και τ' αμφιθέατρα θα ανανεώσουν αυτό το αίσθημα της χαράς της ύπαρξης και της συντροφικότητας.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[11:28]  Ανδριάνα Μπάμπαλη: Η μουσική είναι ένας...
[10:38]  Στον κόσμο του βιβλίου με τον Γιώργο...
[χθες 15:50]  Κ.Γεροπαναγιώτη: Είδε Μπονάνο για...
[χθες 14:22]  Ν.Σύψας: Η απόφαση απαγόρευσης του...
[χθες 14:28]  Μαρία Τσουκαλά: Έτοιμοι για...
[χθες 09:21]  Cantelena: Μια καινούργια μέρα...
[χθες 15:18]  Πληρώματα: Το Καρναβάλι της...
[χθες 10:09]  Αθανάσιος Κούστας: Γενοκτονία...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:08:24]