ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ: Η θεσμική αυτονομία του Συνηγόρου

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΑΛΟΥΔΗ: Η θεσμική αυτονομία του Συνηγόρου



ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ *

Οι ιστορικές καταβολές του θεσμού του Δικηγόρου προέρχονται από την Αρχαία Ελλάδα, όπου η άνθιση του Αττικού Δικαίου οφείλετο σε μεγάλο βαθμό στους λογογράφους, επαγγελματίες ρήτορες που έγραφαν επ' αμοιβή τους λόγους υπεράσπισης των διαδίκων, όπως ο Δημοσθένης που έχει χαρακτηρισθεί ο μεγαλύτερος ρήτορας όλου του κόσμου και όλων των εποχών, ο Λυσίας κ.α.
Τόσον ο παλαιός (από το 1954) όσο και ο ισχύων Κώδικας Δικηγόρων ορίζει ρητώς τον Δικηγόρο ως συλλειτουργό στην διαδικασία απονομής της Δικαιοσύνης.
Η θεσμική αυτονομία του Συνηγόρου Υπεράσπισης στην ποινική δίκη έγκειται στο ότι διατηρεί το δικαίωμα εκπλήρωσης των καθηκόντων του κατά την δική του ορθή κρίση, ακόμα και παρά την βούληση του κατηγορουμένου.
Οποιαδήποτε βούληση του κατηγορουμένου είτε για παρεκτροπές στην παρουσίαση του αποδεικτικού υλικού (πόσο μάλλον για την κατασκευή ψευδών αποδεικτικών μέσων ή την παραποίηση πραγματικών περιστατικών, που θεμελιώνουν αξιόποινες πράξεις) είτε για ομολογία ενοχής του ιδίου, απαγορεύεται ρητώς στον Συνήγορο υπεράσπισης από την ίδια την έννομη τάξη.
Στο ηθικο-φιλοσοφικό ερώτημα, που αναφέρεται στο δίλημμα ενός Συνηγόρου Υπεράσπισης, πώς είναι δυνατόν, δηλαδή, να αναλάβει την υπεράσπιση κατηγορουμένου για τον οποίο είναι πεπεισμένος ότι είναι ένοχος, η απάντηση ξεπερνά τα δογματικά πλαίσια του Ποινικού Δικαίου, αφού παρουσιάζεται ως «τόλμημα συνειδήσεως» το οποίο η ίδια η έννομη τάξη τού το αναθέτει (άρθρο 47 Κώδικα Δικηγόρων).
Του ζητά δηλαδή να υποστηρίξει μια «…πνευματική και ηθικά ακραία θέση, σε ένα κατ' εξοχήν θεμέλιο της ζωής μας, για να είναι η δικαστική απόφαση αποτέλεσμα του μεγαλύτερου δυνατού βασανισμού της ανθρώπινης συνείδησης και έτσι διαλεκτικά σύνθετη και ηθικά δικαιωμένη…» (Γ.Α. Μαγκάκης, Συνήγορος υπεράσπισης, 2011).
Η σύγκρουση αυτή στον εσωτερικό κόσμο του Συνηγόρου υπεράσπισης (που μπορεί να είναι πιο σφοδρή στις περιπτώσεις αυτεπάγγελτου διορισμού) είναι αυτή που δικαιώνει ηθικά, αλλά και ξεχωρίζει, τον θεσμικό ρόλο του μέσα στην ποινική δίκη, καλούμενο να συνεισφέρει στην επίλυση δυσκολότατων ηθικο-νομικών ζητημάτων.
Η, όχι σπάνια δυστυχώς, εμφανιζόμενη απαξία κατά των Συνηγόρων υπεράσπισης, πέραν της προσβολής του θεσμικού τους ρόλου, εκφράζει και μια γενικότερη απαξία κατά των εννοιών της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, όπως εύστοχα έχει τονίσει ο Γ.Α. Μαγκάκης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο θεσμός του Δικηγόρου υπέστη την μεγαλύτερη διαστροφή του στο Ναζιστικό καθεστώς της Χιτλερικής Γερμανίας και κατά την διάρκεια του Χουντικού καθεστωτος στην Ελλάδα, όπου εκατοντάδες Δικηγόροι οδηγήθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου εξαιτίας του περιεχομένου των αγορεύσεών τους, που ήταν κόλαφος για τους σφετεριστές της Δημοκρατίας - με κορυφαίο παράδειγμα τον μεγάλο δάσκαλο Γ.Β. Μαγκάκη.
Υπ' αυτή την θεώρηση, η τοποθέτηση της κ. Εισαγγελέως «…από την στιγμή που οι Συνήγοροι μπαίνουν στην υπόθεση αρχίζουν τα ψέματα, τα σενάρια για την συσκότιση της αλήθειας …» και η αμφισβήτηση του θεσμικού ρόλου τους ως συλλειτουργών της Δικαιοσύνης, ήταν, κατ' επιεικέστατο χαρακτηρισμό, άστοχη. Και βεβαίως προσβλητική για το σύνολο του Δικηγορικού σώματος και τον ρόλο του Συνηγόρου υπεράσπισης.
Και επιπροσθέτως αδικεί και τον θεσμικό ρόλο και την παρουσία της στην σοβαρή αυτή δίκη, που απασχόλησε το Πανελλήνιο - και θα έπρεπε να παραλειφθεί.

* Ο Θεόδωρος Χρονόπουλος είναι δικηγόρος.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:02:56]