ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στο δράμα του άλλου

Στο δράμα του άλλου



Ντετέκτιβ στο δράμα του άλλου. Ενα κορίτσι νοσηλεύεται με αλλοιωμένο πρόσωπο έπειτα από επίθεση με καυστικό υγρό την οποία δέχθηκε ανυποψίαστη από ένα άτομο που προφανώς τελούσε σε κάποιας μορφής διαταραχή. Αυτά είναι αρμοδιότητα των ψυχιάτρων. Ολοι μπορούμε να φθάσουμε στα άκρα σε κατάσταση οργής, πάθους, τρόμου, στέρησης ή και μέθης, αλλά τέτοιες πράξεις παραπέμπουν στην περιοχή της ψυχοπαθολογίας. Καθένας μας κάνει τις εικασίες του, αλλά θα πρέπει να τις κρατήσουμε για τον εαυτό μας ή τουλάχιστον μακριά από τη δημόσια σφαίρα.
Ομως άθελά μας γινόμαστε ντετέκτιβ στο δράμα του άλλου. Από τον καναπέ μας και με στοιχεία και «στοιχεία» που κομίζουν οι μηχανισμοί παραγωγής δημοσιότητας, που συντηρούν το ζήτημα κάτω από έναν συνδυασμό κινήτρων. Το εύλογο δημόσιο ενδιαφέρον. Αισθήματα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Και φρίκης. Αισθήματα ταύτισης. Συλλογική επιθυμία για απόδοση δικαίου. Θα προσθέταμε και τον όρο εμπορικότητα, αλλά είναι προσβλητικός, ακόμα και αν είναι εύστοχος. Θα το πείτε κυνικό, αλλά οι άνθρωποι που εργάζονται στα μέσα της δημοσιότητας έχουν το επαγγελματικό καθήκον αλλά και το επαγγελματικό συμφέρον να συναντούν το ενδιαφέρον του κοινού. Και να το προκαλούν κιόλας. Αν αυτό γίνεται με τρόπους θεμιτούς ή αθέμιτους, δεοντολογικούς ή αντιδεοντολογικούς, ουσιαστικούς ή κούφιους, αυτό ποιός είναι αρμόδιος να το κρίνει κατά τρόπο που η κρίση του θα γεννά αποτελέσματα και συνέπειες; Σε ακραίες παραβάσεις επιλαμβάνονται δικαστήρια κατ' έγκληση και δημόσιες αρχές αυτεπαγγέλτως.
Ντετέκτιβ στο δράμα του άλλου. Οι εσωτερικοί μας μηχανισμοί δεν μας φέρνουν μόνο στη θέση του θύματος ή των γονέων του, αλλά και στη θέση της αστυνομίας. Τι μπορεί να συνέβη; Ποιός της το έκανε; Ποιός είχε λόγο; Ποιές διαφορές είχε; Είχε θίξει κάποιον; Είχε στενοχωρήσει; Παθιάστηκε κανείς μαζί της; Λες μήπως και να προκάλεσε; Κάπου εκεί παρελαύνουν εικόνες παρελάσεως. Το κορίτσι, λέει, ξεφαντώνει στο καρναβάλι της Πάτρας. Οποιος χορεύει, δεν θα πει πως ξεφαντώνει. Στο καρναβάλι, άλλωστε, το να μη χορεύεις είναι το ασυνήθιστο. Αλλά και αν ξεφαντώνει, και τι μ' αυτό; Ποιό είναι το νόημα της χρήσης του υλικού; Δείτε το κορίτσι στη φυσιολογική ζωή της; Ή, μήπως, κάνετε τους συνειρμούς σας: Κορίτσι, καρναβάλι, ξεφάντωμα, ερωτισμός κλπ κλπ.
Ντετέκτιβ στο δράμα του άλλου. Με το ελεύθερο- ανθρώπινο ενδιαφέρον και δίψα για την αλήθεια- να μπούμε και σε εικασίες αναζήτησης συνευθύνης των θυμάτων για την τύχη τους. Ομοια που έγινε στην περίπτωση Τοπαλούδη και σε άλλες αναρίθμητες. Ενα κορίτσι πέφτει θύμα κτηνώδους ή παθιασμένης παραφοράς. Μήπως και η ίδια, εάν δεν είχε κάνει το άλφα πράγμα, θα είχε αποφύγει τη βήτα συνέπεια; Τώρα πλέον κάναμε όλοι το αποφασιστικό βήμα προς τη νομιμοποίηση της βίας ή την ενοχοποίηση της ζωής. Στα εγκλήματα όμως ένας είναι ο δράστης και ένας ο ένοχος. Είναι εκείνος που πλήττει κατά τρόπο που υπερβαίνει τα όρια του νόμου. Ενας είναι και εκείνος που θα τον δικάσει. Ο δικαστής. Το δημόσιο αίσθημα είναι ένας παράγοντας που συνεκτιμά το δικαστήριο, κυρίως όμως εξετάζει το έγκλημα σε σχέση με τον νόμο και τις συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκε.
Ο χορός στις τραγωδίες παρεμβαίνει, οικτίρει, οδύρεται, παραφέρεται, συμπαρίσταται. Πλέον κάνει και τον ντετέκτιβ. Από τον καναπέ του. Βάζουμε άραγε όρια στον εαυτό μας; Δεν είναι εύκολο. Τα ερεθίσματα μας προκαλούν, παίζουν με τη φύση μας, και εμείς με τη φαντασία μας γινόμαστε παίκτες. Στο δράμα του άλλου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:46:50]