ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Π.Τραυλού: Η μοίρα των γυναικών και τα τραύματά τους

Π.Τραυλού: Η μοίρα των γυναικών και τα τραύματά τους



Η αληθινή ιστορία της Σουζάνα Φαζέκας, που έζησε τον 20ό αιώνα και ανέλαβε τον ρόλο αμείλικτου εκδικητή, ήταν το φιτίλι που πυροδότησε τη «Γιατρίνα» της (εκδ. Διόπτρα). Η Πασχαλία Τραυλού μιλά στην «ΠτΚ» για τη στάση της απέναντι στην ηρωίδα της, την έγνοια της για τη μοίρα των γυναικών, τις σημερινές προκαταλήψεις ενώ εκφράζει την αισιοδοξία της για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.
Συγγραφέας 20 έτη. Τι σας «έτρωγε» να ασχοληθείτε με τη συγγραφή και πώς νιώθετε γι' αυτά τα στρογγυλά γενέθλια, που μετρούν 17, μαζί με το τελευταίο σας, μυθιστορήματα;
Εχοντας αρχίσει να διαβάζω λογοτεχνία από παιδί και να βυθίζομαι στα ταξίδια, τις συγκινήσεις και την ατμόσφαιρα που μου πρόσφεραν, ένιωσα από νωρίς μια δημιουργική ζήλια. Θεωρούσα ότι οι συγγραφείς είναι πλάσματα μαγικά για να μπορούν να μας βγάζουν απ' τη ρουτίνα μας και να μας κάνουν να ξεχνάμε έστω για λίγο τη χωροχρονική μας πραγματικότητα. Και ήθελα να τους μοιάσω. Στην πορεία βέβαια ανακάλυψα πως ο δρόμος του συγγραφέα είναι σπαρμένος με αγκάθια. Δεν το μετανιώνω όμως. Η συγγραφή βιβλίων μού προσφέρει ένα ανεπανάληπτο αίσθημα ολοκλήρωσης.

Στη «Γιατρίνα» σάς ενέπνευσε μια αληθινή ιστορία, πραγματικά συνταρακτική, που συνέβη στο Ναγκιρέβ της Αυστροουγγαρίας το διάστημα 1911-1919. Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον και αποφασίσατε να γράψετε γι' αυτή και ποιες οι προκλήσεις;
Τόσο στο βιβλίο μου «Η Μήδεια δεν Χόρεψε Ποτέ» όσο και στη «Γιατρίνα» είναι προφανές ότι με απασχολούν τα ελατήρια της γυναικείας εγκληματικότητας που βάσει της βιβλιογραφίας είναι σαφώς διαφορετικά από εκείνα της αντρικής. Οταν λοιπόν τυχαία διάβασα γι' αυτό το γεγονός, σκέφτηκα ότι ένα βιβλίο βασισμένο σε αυτή την ιστορία θα μου δώσει τη δυνατότητα να ασχοληθώ με τα τραύματα των γυναικών που διαχρονικά τις ωθούν στην παραβατικότητα.

Η Σουζάνα, βαθιά τραυματισμένη παιδιόθεν, ενεργεί ως θεότητα: «Προφήτευε, εισέβαλλε στα ξένα όνειρα κι έκανε θαύματα». Μαχαίρι-ψαλίδι (και όχι μόνο) τα όπλα της και η κρίση της οδηγός. Πώς σταθήκατε απέναντί της;
Νομίζω ότι κάθε συγγραφέας στέκεται με κατανόηση απέναντι στους ήρωές του και από ένα σημείο κι έπειτα τους «φοράει», γίνεται εκείνοι για να μπορέσει να τους αποτυπώσει στο χαρτί. Ετσι κι εγώ, προσπάθησα να «φορέσω τα παπούτσια» της Σουζάνα για να την υποδυθώ όσο γινόταν πιο επιτυχώς και να μεταδώσω τον τρόπο σκέψης και δράσης της στο αναγνωστικό κοινό. Δεν ήταν βέβαια εύκολο να υποδυθείς μια εγκληματική προσωπικότητα και να υιοθετήσεις έστω προσωρινά το σκοτάδι και το τραύμα της.

Ενόσω γράφατε, αναρωτηθήκατε τι θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση της;
Σπουδαίο ερώτημα. Αναρωτήθηκα ομολογουμένως πολλές φορές. Νομίζω ότι δεν είμαι και τόσο κόντρα ρόλος με τη Σουζάνα. Δεν ξέρω αν θα κατέφευγα σε τόσο ακραίες επιλογές, αλλά σίγουρα θα έψαχνα τρόπους διαφυγής και δεν θα υποτασσόμουν. Και με απόλυτη βεβαιότητα θα πω ότι δεν θα με άφηνε απαθή η μοίρα των υπόλοιπων γυναικών. Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που επέλεξα μεταπτυχιακές σπουδές στην έννοια του Φύλου και τα εργασιακά περιβάλλοντα. Το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής», δηλαδή τα αόρατα, εν πρώτοις, εμπόδια για την ανέλιξη των γυναικών στα υψηλότερα αξιώματα πάντοτε ήταν κάτι που με ενοχλούσε. Χάρηκα ιδιαίτερα που αποκτήσαμε την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Προκαταλήψεις, γυναικεία καταπίεση και κακοποίηση οι άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ιστορία σας, φτάνοντας σε όρια ανατριχιαστικά. Και η εκκλησία να συνδράμει. Εναν αιώνα μετά, τι διαπιστώνετε ως προς την ανθεκτικότητα των ζητημάτων αυτών;
Οσο υπάρχει ακόμα ενδοοικογενειακή βία, γυναίκες που δολοφονούνται επειδή κυκλοφόρησαν στον δρόμο ολομόναχες, κορίτσια που υποβάλλονται στη γυναικεία περιτομή, γυναίκες που αμείβονται λιγότερο από τους άντρες σημαίνει ότι οι προκαταλήψεις είναι ακόμα σθεναρές. Σαφώς έχουν γίνει βήματα αλλά δεν αρκούν. Εξάλλου, υπάρχουν ακόμα η Αφρική και η Ασία οι οποίες δεν εμφανίζουν την απαραίτητη εξέλιξη σε αυτά τα ζητήματα. Ευθύνεται προς αυτή την κατεύθυνση και ο θρησκευτικός σκοταδισμός.

Καίτοι ζουν μες στην ασχήμια, κάποιοι ήρωές σας αγαπούν άδολα. Για τη Σουζάνα, η αγάπη «είναι αγκάθι και πληγώνει». Εσείς τι πιστεύετε για τη δύναμή της;
Η αγάπη με την έννοια του έρωτα έχει δυο όψεις. Μπορεί να αποτελέσει κάλλιστα μια παγίδα που θα φυλακίσει το όραμα της εξέλιξης και της αυτοπραγμάτωσης αλλά μπορεί και να απελευθερώσει, να ατσαλώσει και να δώσει φτερά. Εξαρτάται κάθε φορά από ποιον έχει δίπλα της μια γυναίκα. Ποιος τη βυθίζει στο σκοτάδι ή φωτίζει και αναδεικνύει την παρουσία της.
Ποιες οι ιδανικές συνθήκες όσο γράφετε και πώς αλλάζει, αν αλλάζει, η ζωή σας εκείνο το διάστημα;
Με δεδομένη την ύπαρξη σταθερού επαγγέλματος παράλληλα με τη συγγραφική διαδικασία απαιτείται αυστηρή αυτοπειθαρχία από μέρους μου για να μπορώ να ανταποκρίνομαι και στα δύο. Οταν γράφω ξυπνάω αχάραγα. Μου αρκούν δυο ώρες καθημερινής πρωινής ενασχόλησης και αντίστοιχα ένα δίωρο κάθε βράδυ. Στη φάση της δημιουργίας ενός βιβλίου βγαίνω ελάχιστα και περιορίζω όσο γίνεται τις κοινωνικές μου υποχρεώσεις, εξασφαλίζοντας την αναγκαία περισυλλογή και εσωτερίκευση.

Οι συγγραφείς είναι εξοικειωμένοι με την απομόνωση - την εκούσια. Εσείς πώς αντιμετωπίσατε την ακούσια που επέβαλε ο κορονοϊός;
Ομολογώ με ανακούφιση. Είχα μόλις ολοκληρώσει την επιμέλεια της «Γιατρίνας» και μου έλειπε λίγη ξεκούραση. Η δυνατότητα που μου δόθηκε για λίγη ανάταση μαζί με την οικογένειά μου που μου είχε λείψει, μου εξασφαλίστηκε χάρη στον covid 19. Δεν κατάφερα ωστόσο να κάνω το ταξίδι που συνηθίζω μετά από κάθε βιβλίο. Και αυτή η εκκρεμότητα έχει αφήσει μέσα μου μια αμυδρή μελαγχολία.

Και πώς αντιμετωπίζετε το από 'δω και πέρα;
Με συγκρατημένη αισιοδοξία και σύνεση. Περιμένω πρωτίστως την επιστήμη να πράξει το καθήκον της και να μας λυτρώσει σύντομα από τον φόβο για τη ζωή μας, κι έπειτα πιστεύω πως το ανθρώπινο είδος πάντα βρίσκει τον τρόπο να προσαρμόζεται και να επιβιώνει. Ετσι τα καταφέρνει εκατομμύρια χρόνια τώρα. Και είμαι σίγουρη πως αυτή τη φορά, χάρη στις ανάγκες που προέκυψαν εν τω μέσω της καραντίνας, δημιουργήθηκαν αφενός νέες ηλεκτρονικές εφαρμογές που θα απλοποιήσουν τη ζωή μας, αφετέρου οδεύουμε προς μια νέα πραγματικότητα η οποία όσο αμφιλεγόμενη κι αν είναι, θα αποτελέσει το στίγμα για μια επανατοποθέτηση απέναντι στα παγκόσμια προβλήματα.

Τι σας χαλαρώνει, αφότου μπαίνει τελεία σε κάθε βιβλίο, και ποια τα καλοκαιρινά σας σχέδια;
Με χαλαρώνει και πάλι ένα βιβλίο αγαπημένου συγγραφέα, μια βόλτα, ένα ταξίδι, ένας καφές στη λιακάδα. Απλά και τετριμμένα πράγματα δηλαδή που στερούμαι όταν γράφω. Ηδη περιμένω ανυπόμονα την άδειά μου για να απολαύσω θάλασσα, ήλιο και μια στοίβα αδιάβαστα βιβλία.

Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινώτη






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:59:28]