ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ν. Χριστοπούλου: Η έννοια γυναικείας φύσης και θυσίας

Ν. Χριστοπούλου: Η έννοια γυναικείας φύσης και θυσίας



«Μια γυναίκα ελεύθερη αλλά ερωτευμένη, φτάνει στο σημείο να στοιχειωθεί εκούσια στα θεμέλια, για το κοινό καλό». Ο λόγος για «Το Γιοφύρι της Αρτας», την πρώτη εκ των τριών Παραλογών, που εντάσσονται στο πλαίσιο της ενότητας «Θέατρο της Αφήγησης και της Επινόησης» του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τις οποίες θα παρακολουθήσουμε και στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας. Στην πρώτη αυτή παραλογή, η Νάνσυ Χριστοπούλου χρησιμοποιεί αυτό τον μύθο ως όχημα για να μιλήσει για την γυναικεία φύση.
«Εμένα γενικά εκείνο που με εξίταρε πολύ σε αυτό το κείμενο, και γενικά σε όλες τις Παραλογές, είναι το γεγονός ότι πηγάζουν από πολύ βαθιά» σημειώνει μιλώντας στην «ΠτΔ» η Νάνσυ Χριστοπούλου, η οποία έχει γράψει το κείμενο της παράστασης και πρωταγωνιστεί και συνεχίζει: «Θεωρητικά, το "Γιοφύρι της Αρτας" γράφτηκε περίπου το 1600, όμως η ιστορία είναι πιο παλιά, σύμφωνα με την έρευνα που έκανα. Παλαιότερα σκότωναν παιδιά για να στεριώσουν κάστρα ενώ τώρα βλέπουμε να σφάζουν κόκορες για να "δέσουν" τα θεμέλεια του σπιτιού. Ολα αυτά τα "παγανιστικά" με ιντριγκάρουν».
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
«Εμπνευσμένη από την Παραλογή αυτή, έγραψα ένα κείμενο το οποίο αφορά μια γυναίκα, αλλά έχει ταυτόχρονα και μια σύγχρονη ματιά» σημειώνει η Νάνσυ Χριστοπούλου μιλώντας στην «ΠτΔ» και κάνει μια αναδρομή στον ρόλο των γυναικών ανά τους αιώνες, όταν οι γυναίκες εμφανιζόντουσαν πιο «υποτακτικές». «Πολύ σπάνια βλέπουμε γυναίκες που κατάφεραν στην πορεία της ιστορίας να κάνουν τη διαφορά και να βγουν από αυτό το στερεότυπο» τονίζει και συνεχίζει: «Με αφορμή μια τέτοια γυναίκα, θέλω να μιλήσω για όλες τις γυναίκες, γιατί όλες οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, ακόμα και αυτές που φέρονταν πειθήνια φαινομενικά προς τους άνδρες τους. Ακόμα και αυτές έκαναν κάποιου είδους επανάσταση, τη δικιά τους, μέχρι εκεί που μπορούσαν, αλλά ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό. Και αυτό ήθελα να δείξω μέσα από το κείμενο».
Συνεχίζοντας πηγαίνει πίσω στις μητριαρχικές κοινωνίες, εκεί όπου η γυναίκα ήταν το στήριγμα της οικογένειας, με τον ρόλο του άνδρα να είναι αυτός του κυνηγού και του προμηθευτή τροφής για το σπίτι. «Βέβαια, δεν εννοώ ότι η γυναίκα πρέπει να είναι από πάνω και ο άνδρας από κάτω, αλλά να είναι ισάξιοι και να μην υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά αμοιβαίος σεβασμός» τονίζει.
Αντίστοιχες ιστορίες με αυτές του γιοφυριού της Αρτας συναντάμε παντού, στην Αλβανία, τη Σερβία, την Κύπρο, τους Πομάκους και σε όλα τα Βαλκάνια, όπως μας λέει η Νάνσυ Χριστοπούλου, με τις απαραίτητες παραλογές. Παντού βλέπουμε ιστορίες θυσίας ώστε να στεριώσει ένα γιοφύρι. Και κυρίως μιλάμε για ιστορίες εκούσιας θυσίας. «Πήγα ακόμα πιο πίσω» σημειώνει και συνεχίζει: «Και αυτό γιατί ήθελα να μιλήσω για την γυναικεία φύση, καθαρά για την γυναικεία φύση και όχι για το δίπολο άνδρας - γυναίκα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ακόμα και σήμερα που μιλάμε υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κλειτοριδεκτομή σε κοριτσάκια 3 και 2 χρόνων, μόνο και μόνο γιατί είναι γυναίκες και δεν πρέπει να απολαμβάνουν τον έρωτα. Δεν μπορώ να το διανοηθώ».
ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ
Ενα από τα σημαντικότερα στοιχεία του «Γιοφυριού της Αρτας» είναι η θυσία. «Αν θέλουμε να φέρουμε κάτι στο σήμερα και να το καταλάβω πρώτα εγώ και μετά αυτός που θα δει την παράσταση και να κάνει μια σύνδεση με το σήμερα, είναι το ότι στο γιοφύρι θυσιάζεις τον εαυτό σου» σημειώνει η Νάνσυ Χριστοπούλου και όταν τη ρωτάμε σήμερα τι θυσιάζει ο καθένας, μας λέει: «Το ότι σήμερα από κάθε σπίτι, κάποιος έχει φύγει και έχει πάει στο εξωτερικό γιατί δεν μπορεί να ζήσει εδώ, σημαίνει ότι κάποιος έχει θυσιάσει την οικογένειά του. Δεν είναι ότι χτίζει το γιοφύρι, αλλά και πάλι είναι μια πολύ σκληρή απόφαση που παίρνεις. Εκούσια και ακούσια μαζί, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις».
Και η θυσία είναι κάτι καθαρά προσωπικό, καθώς όπως σημειώνει η συγγραφέας και πρωταγωνίστρια της παράστασης η σκέψη από την πράξη απέχει πολύ. «Εξαρτάται από το πόσο "καίγεσαι" για αυτό που ζητάς να κατακτήσεις» σημειώνει.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ
Λένε ότι πίσω από έναν σπουδαίο άνδρα υπάρχει μια σπουδαία γυναίκα. Οι κοινωνίες στην Ελλάδα ξεκίνησαν από μητριαρχικές για να περάσουν γρήγορα στην πατριαρχία. «Δεν ξέρω πότε άρχισε να επικρατεί η μυϊκή μάζα, ο άνδρας που μπορεί να υπερασπίζεται την γυναίκα από ένα θηρίο και να τη σώζει, παίρνοντας την πάνω θέση στην κοινωνία» λέει χαρακτηριστικά η Νάνσυ Χριστοπούλου, αναφέροντας παράλληλα παραδείγματα γυναικών που δεν ταιριάζουν σε αυτό το στερεότυπο όπως οι Αμαζόνες ή οι βεγουίνες ή ακόμα και η σύζυγος του Περικλή, Ασπασία. «Για εμένα αν δεν υπήρχε η Ασπασία, ο Περικλής δεν θα ήταν αυτό που ξέρουμε» μας λέει και κάνει ιδιαίτερη αναφορά στις βεγουίνες, μια γυναικεία κίνηση. «Διαβάζοντας ένα βιβλίο με τίτλο "Οι γυναίκες στον Μεσαίωνα" παρατήρησα ότι άλλαξαν πάρα πολύ τις γυναίκες μετά τον χριστιανισμό, γιατί έχω την αίσθηση ότι δεν τους βόλευε η ανεξαρτητοποίησή τους. Για παράδειγμα, οι βεγουίνες που ήταν πλήρως αυτόνομες. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσαν να το δεχθούν και τις έκαψαν, όπως έκαψαν και γυναίκες που τις ονομάζαν μάγισσες».
Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ, Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΤΟ ΑΓΧΟΣ
Η Νάνσυ Χριστοπούλου θα ερμηνεύσει το κείμενό της επί σκηνής, έναν μονόλογο μίας ώρας. «Ναι μεν όπως το έγραψα λογοτεχνικά είναι ένα κείμενο αυτούσιο, αλλά όταν πήγα να το ερμηνεύσω, έπρεπε να κάνω ένα βήμα πίσω και να δω δραματουργικά τι υπάρχει από κάτω και τι είναι αυτό που θέλω να αναδείξω» λέει χαρακτηριστικά και συνεχίζει: «Επρεπε να σκάψω μέσα στο κείμενο και να βρω πράγματα σ' αυτό, που ενώ το έγραφα μπορεί να τα σκεφτόμουν και να ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου». Πράγμα δύσκολο και ωραίο συνάμα, ενώ όπως σημειώνει, από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε το κείμενο, δεν άλλαξε ούτε μία γραμμή.
Και πώς είναι άραγε να τη σκηνοθετεί ένας δικός της άνθρωπος, η αδελφή της Βάσια Χριστοπούλου, μαζί με την Πέπη Παπαδοπούλου; «Πάρα πολύ ωραίο και ιδιαίτερο καθώς από τη μια υπάρχει το επαγγελματικό και από την άλλη το προσωπικό» μας λέει συμπληρώνοντας: «Προσπαθούσαμε την ώρα της πρόβας να υπάρχει καθαρά το επαγγελματικό και μετά όταν τελειώναμε περνάγαμε στο προσωπικό και συζητούσαμε».
Το άγχος της Νάνσυς Χριστοπούλου για τη συγκεκριμένη παράσταση είναι διπλό, καθώς όπως λέει σε αυτή συνδυάζει δύο μεγάλους της έρωτες: Τη συγγραφή και το θέατρο. Οσον αφοράσ τη συγγραφή έχει ήδη ολοκληρώσει ένα βιβλίο το οποίο μάλιστα θα εκδοθεί τον Σεπτέμβριο. «Εχω άγχος να είναι καλό το κείμενο, επειδή είναι αρκετά λογοτεχνικά γραμμένο, θέλω να περάσει ως λόγος πολύ κατανοητός και από την άλλη έχω το άγχος της υποκριτικής, αν η παράσταση θα είναι καλή, από θέμα ηθοποιού, όπως συμβαίνει και κάθε φορά» καταλήγει.
* Η παράσταση θα παρουσιαστεί στις 21 και 22 Ιουλίου (ώρα 9.30 μ.μ.) στο Ρωμαϊκό Ωδείο, με ελεύθερη είσοδο.

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:16]  Πελετίδης-Γεροπαναγιώτη : Οι...
[χθες 14:52]  Ειρήνη Λάκωνα: Ανανέωσε την...
[χθες 15:00]  Μάκης Τσίτας: Στη ζωή μη...
[χθες 09:45]  Σοφία Κολοτούρου: Ευτυχής εάν με...
[χθες 11:38]  Μουσική και θέατρο made in Patras
[χθες 14:22]  Κωστής Μαραβέγιας: Πρεμιέρα...στο...
[χθες 08:40]  Οι ταινίες της νέας...
[χθες 08:33]  Ειδικά μέτρα του Φεστιβάλ Αθηνών...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:43:48]