ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Είναι και δεν είναι

Είναι και δεν είναι



Η πιο σωστή κουβέντα του 2020: Τα πράγματα είναι σοβαρά. Τέσσερις λέξεις που καταλαβαίναμε την αλήθειά τους, αλλά περισσότερο τις εισπράτταμε ως ψαρωτική εισαγωγή, και πάντως δεν υποπτευόμαστε την αντοχή τους. Αλλά και εκείνος που τις εμπνεύστηκε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα φτάναμε σε μια κατάσταση όπου ισχύει και η εκδοχή η αντίθετη. Ενώ τα πράγματα είναι σοβαρά, την ίδια στιγμή δεν είναι.
Υπάρχει δηλαδή ο κόβιντ που φονεύει και ταλαιπωρεί και συγκλονίζει και στοιβάζει κόσμο στα νοσοκομεία και αποσυντονίζει πόλεις ολόκληρες και βιομηχανίες και γραμμές παραγωγής και εθνικές οικονομίες. Αλλά την ίδια ώρα κόβιντ δεν υπάρχει. Πας στην ακτή, και δεν έχει κανείς. Στο σούπερ μάρκετ είναι όλοι βαρύθυμοι, αλλά όχι από κόβιντ. Στα γραφεία μας είναι όλοι καλά και παραπονιούνται όλο υγεία για τα πάντα. Στα μπαρ κάνουμε ότι τηρούμε τις αποστάσεις, οι καρέκλες μας είναι απομακρυσμένες, αλλά τα σώματά μας όχι, όποιος κι αν μπει, όποιος κι αν βγει, κόβιντ δεν έχει. Θα πεις, ο κόβιντ δεν φαίνεται. Σύμφωνοι: Ο αόρατος κόβιντ δεν φαίνεται. Ο απών κόβιντ όμως, φαίνεται. Δεν έχουμε κόβιντ, λέμε.
Θα πεις ότι αυτό ισχύει μέχρι να πάψει να ισχύει. Αλλά για πόσον καιρό μπορείς να ζεις σαν να ισχύει κάτι που δεν ισχύει; Και μάλιστα όταν είσαι εικοσιπέντε χρονών ή και νεότερος. Πήγαινε τώρα εσύ στο κλαμπ το καλοκαιρινό, εκεί που γελάνε ιδρωμένοι, χορεύουν και πίνουν σφηνάκια και ανιχνεύουν ερωτική χημεία ή διαθεσιμότητα, και πες τους ότι έτσι και κάποιος έχει περάσει από Ξάνθη για να μεταφέρει προϊόντα και μετά πήγε να βάλει βενζίνη και μετά πέρασε από το βενζινάδικο για να φουλάρει ένας πατρινός που ερχόταν από Θεσσαλονίκη και μετά ο γιος του βρίσκεται αυτή την ώρα στο κλαμπ χωρίς να ξέρει για τον φορτηγατζή από Ξάνθη τίποτα, πόσες πιθανότητες δίνεις να μείνεις ακατάβρεχτος;
Ζούμε μια περίπτωση μετα-Πομπηϊας. Εκεί, ερχόταν η λάβα αλλά δεν φαντάζονταν τι θα τους έκανε. Εδώ, μπορεί να έρχεται λάβα, μπορεί και όχι. Η διαφορά είναι ότι τη λάβα δεν μπορείς να την αποτρέψεις. Τον ιό μπορείς να τον αποκρούσεις ζώντας σαν να είναι εδώ. Το έκανες, κουτσά στραβά, για κάτι εβδομάδες. Ο σκύλος σου δεν έχει συνέλθει ακόμα από το περπάτημα. Αλλά δεν μπορείς να ζεις χωρίς να αγγίζεις τη μύτη σου. Δεν μπορείς να ζεις χωρίς να αγγίζεις, να μιλάς, να εκπνέεις, να εισπνέεις. Δίκιο έχετε: Σωστός είναι εκείνος που προσέχει, κι ας δείχνει παράταιρος, συντηρητικός, φοβικός, κωμικός. Ο Αβεσσαλώμ πιάστηκε από τα μαλλιά του καλπάζοντας. Αλλά όλο τον προηγούμενο καιρό όλοι έλεγαν, τι ωραία μαλλιά έχει ο Αβεσσαλώμ.
Σερφάρουμε σε ξένες ειδησεογραφικές σελίδες. Η Μέρκελ, με μάσκα, με ύφος στωικού, αποφασισμένου, σκληρόψυχου προτεστάντη, που το βλέμμα του σε διατάζει να γίνεις σκληρόψυχος κι εσύ. Ο Τραμπ, με μάσκα, πόζα επιτηδευμένη, κοιτάζει τον κόσμο σαν τον σερίφη που βλέπει παντού κακούς, σαν τον γείτονα στο Γουέστ όταν πλησιάζει άνθρωπος ανοίγει με την καραμπίνα προτεταμένη. Πολίτες, με μάσκα, στα λεωφορεία, στους δρόμους. Σκηνές από νοσοκομεία, μάσκα, μάσκα και μάσκα. Ανθρωποι λυμένοι σε λυγμούς, άνθρωποι πονεμένοι, σοροί ηττημένων της εντατικής, τάφοι, μνήματα και συγγενείς.
Είναι προτιμότερο το σφηνάκι στην παραλία. Είναι ανόητο, υπερφίαλο, αλαζονικό, προκλητικό, αβδηρητικό, αλλά είναι δύσκολο να ζεις σε καταφύγιο, προστατευμένος από βομβαρδιστικά που δεν ξεκίνησαν ακόμα.
Θα τα πούμε ξανά σε καμιά δεκαριά μέρες. Χωρίς μάσκα, ας ελπίσουμε. Τηρούμε τις αποστάσεις, εξαιρουμένων των στιγμών που δεν τις τηρούμε. Τι θα έχουμε να θυμόμαστε μετά; Τις αποστάσεις που τηρήθηκαν ή τις αποστάσεις που παραβιάστηκαν; Μια ερώτηση για το μέλλον. Κάποια στιγμή θα έρθει κι αυτό. Πάντα έρχεται, με λάβα ή χωρίς.
Τα πράγματα είναι σοβαρά, έτσι κι αλλιώς. Πάντα ήταν. Αλλά και δεν ήταν, αν το καλοσκεφτείς.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:13:01]