ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση στην ελληνική ποίηση

Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση στην ελληνική ποίηση



Η Ισαμπέλα Βιντσεντίνι (1954-) είναι Ιταλίδα ποιήτρια, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Σπούδασε Ανθρωπιστικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης, όπου προχώρησε και σε μεταπτυχιακές σπουδές στη σύγχρονη φιλολογία.
Το θέμα της διατριβής της αφορούσε στα φιλολογικά γραπτά του Νίτσε και τον κλασικό κόσμο της αρχαιοελληνικής τραγωδίας· θέματα που επανεξετάζονται στον δοκιμιακό και ποιητικό της λόγο, ο οποίος έχει επιδράσεις από τη σύγχρονη ελληνική ποίηση, ειδικά τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Γιώργο Σεφέρη, οι οποίοι έχουν απασχολήσει εκτενώς και την κριτική της.
Τα δοκίμιά της επικεντρώνονται στη θεωρία της λογοτεχνίας μεταξύ ερμηνευτικής, αποδόμησης και μεταμοντερνισμού (Blanchot, Deleuze, Foucault, Lyotard, Todorov, de Man and Frye) και στοχεύουν να προσφέρουν μια θεματική ανάγνωση της ποίησης του 20ού αιώνα (Mallarmé, Gabriele D'Annunzio, Ungaretti, Quasimodo, Montale, Luzi και Rosselli). Έχει δημοσιεύσει ανθολογίες Ιταλών ποιητών που ήρθαν στο φως μετά τη λεγόμενη Neoavanguardia, ένα κίνημα που κυριάρχησε στη δεκαετία του '70, καθώς και δοκίμια, μονογραφίες και συνεντεύξεις μαζί τους. Εχει επίσης δημοσιεύσει δύο συλλογές ποιημάτων: Le ore e i giorni (Οι Ώρες και οι Μέρες) και Diario di bordo (ημερολόγιο). Εχει εργαστεί σε πολιτιστικά προγράμματα για τη RAI (την ιταλική κρατική ραδιοτηλεοπτική εταιρεία) και το 1999 εξέδωσε με τον φιλόσοφο Mario Perniola και μια ομάδα Ιταλών και διεθνών διανοουμένων το περιοδικό Agalma, στου οποίου τη συντακτική επιτροπή εξακολουθεί να είναι μέλος.


Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Εχοντας στη διαδρομή μου κάνει ένα μακρύ ταξίδι ως δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, τρέφω τις μεγάλες και μικρές φωνές των λογοτεχνικών ρευμάτων του εικοστού αιώνα. Το πραγματικά μεγάλο πάθος μου όμως, από το δημοτικό σχολείο, ήταν οι Ελληνες κλασικοί. Με γοήτευαν για πολύ καιρό οι Ελληνες λυρικοί ποιητές, που είχαν μεταφραστεί από τον Salvatore Quasimodo. Σήμερα, μετά από μια καθυστερημένη ανακάλυψη της νεοελληνικής λογοτεχνίας, κατά τη γνώμη μου, το ποιητικό στερέωμα είναι γεμάτο αποκλειστικά με Ελληνες ποιητές: Είναι τα πολικά μου αστέρια. Ο «κομήτης» που παρακολούθησα για χρόνια ήταν η ιταλική μετάφραση του έργου του Ελύτη. Ταυτόχρονα και μαζί με άλλους, διάβαζα τα λίγα έργα του Ρίτσου που μεταφράστηκαν στα ιταλικά και ταξίδεψα σε ολόκληρο τον γαλαξία του Καζαντζάκη, στον οποίο κάθε σελίδα του μυθιστορήματός του είναι ένα υπέροχο ποίημα. Είμαι επηρεασμένη στο ύφος και στην ποιητική φαντασία, εξίσου πολύ, και από τα μεγάλα φιλοσοφικά προβλήματα και το όραμα της ζωής.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Ο Σκλόφσκι έλεγε ότι ο συγγραφέας πρέπει πάντα να έχει άλλη δουλειά, όχι μόνο επειδή όπως έγραψαν ήδη ο Οράτιος και ο Πετρώνιος: Carmina non dant panem (Τα ποιήματα δεν δίνουν ψωμί), αλλά πάνω απ' όλα επειδή δεν μπορεί να υπάρξει καριέρα, επάγγελμα για την ποίηση. Η εποχή των αοιδών, τροβαδούρων και Clerici vagantes (περιπλανώμενων κληρικών) έχει τελειώσει. Η συγγραφή είναι μια απόμερη πράξη, απαλλαγμένη από τους νόμους της αγοράς. Ο Cesare Pavese διακρίνει τον συγγραφέα από τον λογοτεχνικό άνθρωπο. Μόνο ο χρόνος θα διακρίνει τον ποιητή από τον στιχουργό. Η συγγραφή είναι σαν μια ανίατη ασθένεια, αλλά ταυτόχρονα είναι το φάρμακο και η θεραπεία.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Οι ιστορίες είναι γεγονότα, αναμνήσεις, καταστάσεις, συμβάντα που έχουν ζήσει για πολύ καιρό σιωπή στην εσωτερική μας ζωή. Και τότε, μια μέρα, αρχίζουν να συζητούν μαζί μας και μας ρωτούν. Είναι δύσκολο να δώσω μια απάντηση. Πρέπει να τα κατευθύνεις προς την αναζήτηση για το νόημα που μας ζητούν. Το μάτι του νου είναι τυφλό μέσα σε μια σύγχυση συναισθημάτων. Είναι σαν το «φαινόμενο της πεταλούδας» όταν το χτύπημα των φτερών μιας πεταλούδας μπορεί να προκαλέσει έναν τυφώνα στην άλλη πλευρά του κόσμου, όπως έχει δείξει ο μαθηματικός Edward Lorenz. Δεν προχωρά από το γνωστό στο άγνωστο, αλλά από το άγνωστο στο γνωστό. Πηγαίνει από την αρχική συγκεχυμένη συναισθηματική διάσταση στην ποιητική λίγο αργότερα: γίνεται το προϊόν της πολιτιστικής μου σκέψης. Κάθε ιστορία είναι ένας αμφίδρομος διάλογος για να δώσει φωνή στο μέρος που λείπει. Δεν είναι ένας αντικειμενικός συσχετισμός, αλλά ένα νέο βλέμμα που βλέπει για πρώτη φορά αυτό που δεν είδε πριν.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Αναφερόμενη στην προηγούμενη απάντηση, νομίζω ότι είναι θέμα θέασης μέσω ενός φακού με τον οποίο επικεντρώνομαι στις εικόνες των διάφορων ιστοριών. Ένα είδος οπτικής διόρθωσης που από μια αδιαφοροποίητη διάσταση επιδιώκει μια πιο καθορισμένη όραση. Η απόσταση περιλαμβάνει μια επανεξέταση των γεγονότων μέσω του φακού μιας μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης, εξαλείφοντας τις άμορφες και αόριστες αντανακλάσεις. Η τέχνη δεν είναι απλώς μια τεχνική και ύφος. Στο βάθος κάθε έργου υπάρχει η εμπειρία, ο ψυχολογικός κόσμος, η δική του αφήγηση για τον κόσμο και για τον δικό του εαυτό. Πιστεύω ότι η προσωπική κοσμολογία κάποιου, ο εσωτερικός κόσμος, η ιστορία του, τα αντικείμενα, τα θέματα και τα κίνητρα είναι που κάνουν τη διαφορά, την ιδιαιτερότητα του κάθε καλλιτέχνη.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Σίγουρα δεν ξέρω. Θα ήθελα πραγματικά να το βρω, μεταξύ σελίδων, στα ελληνικά, ορισμένων πραγματειών που ασχολούνται με τα λογοτεχνικά ρεύματα των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα, για τα οποία έγραψα και κατά τη διάρκεια των οποίων έγραψα.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Ο Ελύτης έγραψε ότι η τεχνική και η γνώση γίνονται ξεπερασμένες, αντίθετα η φύση και τα συναισθήματα δεν θα καταστούν ποτέ ξεπερασμένα Το ρόδι του Αρχίλοχου συνεχίζει «να ανθίζει στον κήπο μας, ενώ τα μεγαλοπρεπή ωκεάνια σκάφη του Vàlery Larbaud βρίσκονται εδώ και πολύ καιρό σε κάποιο αφοπλισμένο λιμάνι». Τα είπε όλα, η ποίηση διαρκεί με την πάροδο του χρόνου, ξεφεύγει από το ξεθώριασμα και με αυτόν τον τρόπο από τη φθορά του χρόνου.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 18:06]  Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και...
[χθες 18:23]  Μιχάλης Σιγάλας: Με ενδιαφέρει το...
[χθες 19:03]  Αλέξης Σταμάτης: «Γράφω για να...
[χθες 19:22]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...
[χθες 14:01]  Κώστας Κουτσουρέλης: Τα παιδιά μάς...
[χθες 13:04]  Λούκα Κατσέλη: Δεν διδαχθήκαμε κι...
[χθες 13:37]  Στην Πάτρα η Λούκα Κατσέλη με...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:32:19]