ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιάννης Σπηλιώτης: Ο καρκίνος θέλει «ιατρική του ράπτη»

Γιάννης Σπηλιώτης: Ο καρκίνος θέλει «ιατρική του ράπτη»



Την εκτίμηση ότι μέσα στη δεκαετία που διανύουμε, αρχές της επόμενης, ο καρκίνος θα αποτελεί χρόνια νόσο κάνει ο Πατρινός διακεκριμένος χειρουργός - ογκολόγος Γιάννης Δ. Σπηλιώτης.

Ο κ. Σπηλιώτης επισκέφτηκε τα γραφεία της «Π» στο πλαίσιο της παρουσίας του στην Πάτρα και την ομιλία του στο Ογκολογικό Συνέδριο του Ογκολογικού Τμήματος του «Αγίου Ανδρέα».
Ο κ. Σπηλιώτης πέραν της αναγνωρισμένης επιστημονικής του διαδρομής στη χώρα μας είναι ανάμεσα στους 12 χειρουργούς - ογκολόγους παγκοσμίως που θεωρούνται ειδικοί στην αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών.
Μάλιστα με την ιδιότητά του αυτή συμμετέχει σε διεθνή φόρουμ σαν επιτηρητής.
Απαντώντας στα ερωτήματά μας αναδεικνύει τις παθογένειες του συστήματος στην αντιμετώπιση των ογκολογικών ασθενών καθώς και την κακή ιατρική νοοτροπία που στερεί από τους ασθενείς την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση.

Μιλήσατε στη διάλεξή σας για τη χειρουργική του καρκίνου στο λυκαυγές της νέας δεκαετίας. Θέλετε να μας πείτε επιγραμματικά τι άλλαξε στον ρόλο της χειρουργικής τα τελευταία 30 χρόνια;
Tα τελευταία πενήντα χρόνια γενικότερα και στην ογκολογία αλλά και πιο ειδικά στη χειρουργική έχουν γίνει άλματα. Το 1971 ο Νίξον ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο μόνος που έχει παραιτηθεί, είπε ότι δεν με ενδιαφέρει η κατάκτηση του διαστήματος, κατήργησε το πρόγραμμα που είχε ο Κέννεντυ με το «Απόλλων» και έφτιαξε το National Councelist. Είπε «θα νικήσω τον καρκίνο στην επόμενη 20ετία». Δεν τον νίκησε, αλλά χάρη σε αυτή τη ρηξικέλευθη απόφαση τα τελευταία 50 χρόνια άλλαξε η φυσική ιστορία του καρκίνου.
Η χειρουργική καταρχήν, οι χειρουργοί και όσοι ήθελαν να ασχοληθούν σοβαρά με τη χειρουργική, κατανοήσαμε μέσα από τη βασική έρευνα διάφορους μηχανισμούς: πώς είναι η κατάσταση, πώς πρέπει να χειρουργούμε. Π.χ. η λαϊκή δοξασία που έλεγε «τον ανοίξανε και φούντωσε» είχε δίκιο. Γιατί; Γιατί όταν ανοίγαμε έναν καρκινοπαθή και ακουμπάγαμε τον όγκο, άθελά μας διασπείραμε κύτταρα διαμέσου των αιμοφόρων αγγείων παντού και φούντωνε η μετάσταση. Αυτό το ανακαλύψαμε κάπου στα μέσα της 10ετίας του '80 και εφαρμόστηκε η non touch technique. Δηλαδή, όταν ανοίγουμε πια, είτε λαπαροσκοπικά, είτε ανοικτά, δεν ακουμπάμε τον καρκίνο, παρά πάμε και απορρινώνουμε πρώτα τα αγγεία για να μην τον διασπείρουμε.
Το 2ο είναι ότι μέσα σε αυτά τα 40-50 χρόνια άλλαξε η τεχνολογία. Μπορέσαμε και με την βοήθεια των παθολόγων - ογκολόγων να γίνουμε πιο επιθετικοί. Γιατί; Γιατί κάτι που στις αρχές της 10ετίας του '80 και του '90 ακόμα ήταν ανεγχείρητο, ήρθαν οι παθολόγοι - ογκολόγοι και με προεγχειρητική χημειοθεραπεία το σταδιοποίησαν, το απομόνωσαν και μπορέσαμε εμείς να πάμε να το βγάλουμε. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν δεν βγάλεις το βασικό πυρήνα της νεοπλασματικής νόσου, όσες θεραπείες και να κάνεις, χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες θα εξακολουθεί να υπάρχει ο πυρήνας που θα επανατροφοδοτεί το καρκινικό φορτίο.
Τι άλλαξε; Ο καρκίνος του μαστού. Από το '70 μέχρι σήμερα καταργήσαμε τις μαστεκτομές, πήγαμε σε πολύ μικρές επεμβάσεις γιατί κάναμε πιο πρώιμη διάγνωση. Στον καρκίνο του παχέος εντέρου άλλαξαν τα δεδομένα γιατί είδαμε ότι αν τον άρρωστο τον ακτινοβολήσεις πριν και με λίγη χημειοθεραπεία και μετά τον χειρουργήσεις, ελαττώνεις τα ποσοστά της υποτροπής.
Και βέβαια το break through της 10ετίας του 2000, με τη ρομποτική, τη λαπαροσκοπική με τις νέες τεχνολογίες, τεχνικές και με συνδυαστικές θεραπείες αυξήθηκε το προσδόκιμο επιβίωσης σε αρρώστους που ήταν να ζήσουν 3-6 μήνες να έχουν φτάσει να ζουν 33 ή 34.
Δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις η τεχνική είναι ακριβή και δεν έχουν πρόσβαση όλοι. Οπως είπα προς το τέλος της ομιλίας μου η αρρώστια είναι αταξική, αλλά η περίθαλψη είναι ταξική. Δηλαδή, κακά τα ψέματα, αν δεν είσαι με καλό ασφαλιστικό σύστημα, εάν δεν έχεις μια ιδιωτική ασφάλεια ή χρήματα, δε θα έχεις την ίδια περίθαλψη που θα είχες εάν διέθετες όλα αυτά. Αυτό είναι όμως ένα ζήτημα που η ίδια η κοινωνία και οι Σύλλογοι καρκινοπαθών θα πρέπει να τα διεκδικήσουν.

Ξέρουμε ότι τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείστε με την αντιμετώπιση του διάχυτου καρκίνου στην κοιλιακή χώρα εφαρμόζοντας επιθετικές και εξειδικευμένες τεχνικές. Θέλετε να μας αναφέρετε την εμπειρία και τα αποτελέσματά σας;
Τώρα είμαι ένας απ' τους 12 στον κόσμο, που προώθησα την έρευνα ιδιαίτερα στον καρκίνο της ωοθήκης και στο παχύ έντερο. Μετά από 15 χρόνια, έχω δει 4,5 χιλιάδες αρρώστους με διάχυτο καρκίνο. Εφάρμοσα τη μέθοδό μου αυτή σε 1.500 γιατί τόσοι πληρούσαν τα κριτήρια. Και αυτοί, αντί να ζήσουν 3-6μήνες ζούνε 35 μήνες, 36. Σ' αυτούς που κάναμε μόνο κανονικό χειρουργείο και χημειοθεραπεία το προσδόκιμο ήτανε 12-16 μήνες. Και στους 2.000 που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο τους δώσαμε παρεμποδιστική χημειοθεραπεία να μη πονάνε, το προσδόκιμο ήταν 6 μήνες. Αρα αυτό που λέω σήμερα είναι ότι κανένας δεν είναι χαμένος. Και ακόμα και αυτοί που θεωρούνται a-priori καταδικασμένοι, με σωστή επιλογή, ένα ποσοστό 25-30% μπορεί να ζήσει 3-5 χρόνια. Και αν τώρα που έχουν περάσει 15 χρόνια από την πρώτη εφαρμογή της μεθόδου τότε στο νοσοκομείο Μεσολογγίου, μπορώ να σας πω ότι τον Αύγουστο που έβγαλα τα στατιστικά μου, υπάρχει 9% ασθενών που ζουν 10 χρόνια. Το αντιλαμβάνεστε;

Το ζητούμενο είναι όμως πόσοι ασθενείς έχουν πρόσβαση στις κατάλληλες υπηρεσίες για την περίπτωσή τους;
Εδώ είναι δίλημμα και είναι κι ένα ζήτημα και ηθικό και πολιτικό και συντεχνιακό. Το ηθικό δίλημμα είναι αυτό που σας ότι η περίθαλψη έχει ταξικό χαρακτήρα. Το πολιτικό ζήτημα είναι ότι δεν έχουμε σωστή εφαρμογή των νόμων. Οι νόμοι στην ογκολογία το 2012 λένε ότι κάθε άρρωστος διαγιγνώσκεται με νεόπλασμα πρέπει να εισάγεται πριν από τη θεραπεία σ' ένα ογκολογικό συμβούλιο που θα αποφασίζει τη βέλτιστη δυνατή ογκολογική θεραπεία. Αυτό λυπάμαι να το πω και μάλιστα μέχρι πριν από τρία χρόνια εξάντλησα όλη την διοικητική ιεραρχία στη δημόσια διοίκηση.
Υπήρξα διοικητής για ένα χρόνο στο «ΜΕΤΑΞΑ», υπήρξα Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας σε δύο μεγάλα νοσοκομεία δυστυχώς δεν μπόρεσα να επιβληθώ στη νοοτροπία που επικρατεί.
Κι ερχόμαστε τώρα στο συντεχνιακό κομμάτι διότι εξακολουθούμε ακόμα να θεωρούμε τον ασθενή μας κτήμα. Ο ασθενής μας δεν είναι κτήμα μας, δεν θέλω να πω την έκφραση πελάτης. Είναι ασθενής που πρέπει εγώ με τις γνώσεις αυτές που έχω να τις βάλω σε μία συζήτηση μ' έναν ογκολόγο, με έναν ακτινοθεραπευτή, με έναν γαστρεντερολόγο. Να γίνει μία ζύμωση ιδεών και να επιλέξουμε για τον κάθε ασθενή τον καλύτερο δυνατό. Δεν είμαι ενάντια στα πρωτόκολλα αλλά για παράδειγμα εγώ δεν μπορώ να φορέσω το πουκάμισο ενός αδύνατου ανθρώπου διότι μου είναι στενό.
Γι' αυτό και σήμερα η σύγχρονη ιατρική, ιδιαίτερα στην ογκολογία λέει εξατομικευμένη ιατρική. Δηλαδή να το πω σχηματικά, ιατρική του ράπτη. Θα φορέσουμε όλοι πουκάμισο αλλά ο καθένας το νούμερό του. Αυτό στη χώρα μας δεν το έχουμε ακόμα πετύχει. Κι εδώ ξεκινούν οι παθογένειες του συστήματος. Είναι λάθος να υπάρχουν μονάδες χημειοθεραπείες, πρέπει να υπάρχουν κλινικές χημειοθεραπείας. Οι μονάδες έχουν το εξής κακό. Σου δίνω θεραπεία και στις 3 κλείνω και φεύγεις κι όταν έχεις επιπλοκή σε στέλνω στο εφημερεύον αλλά εκεί υπάρχει ένας επικουρικός ή αγροτικός γιατρός ο οποίος δεν γνωρίζει το φάσμα της τοξικότητας των φαρμάκων

Τελικά έχουμε τη βέλτιστη ογκολογική φροντίδα ή τη βέλτιστη φαρμακευτική φροντίδα; είναι ο προβληματισμός τον οποίο κι εσείς θέσατε στο πλαίσιο της ομιλίας σας.
Εχουμε τη βέλτιστη φαρμακευτική φροντίδα. Και εκεί μπαίνει και το εξής ερώτημα. Πού είναι η αντιμετώπιση του ασθενούς τελικού σταδίου; Αυτή τη στιγμή μας έχει γυαλιά ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος ο οποίος έχει φτιάξει ένα Κέντρο Παρηγορητικής Θεραπείας που εκεί οι άνθρωποι πεθαίνουν με αξιοπρέπεια. Αυτό έπρεπε να υπάρχει στα νοσοκομεία δίπλα στον γιατρό. Αυτά είναι ζητήματα που η κοινωνία, οι σύλλογοι ασθενών, οι γιατροί πρέπει να τα διεκδικήσουν

Τα τελευταία χρόνια σας παρακολουθώ στη διεθνή βιβλιογραφία να αντιμετωπίζετε το γυναικολογικό καρκίνο και ιδιαίτερα της ωοθήκης χωρίς να είστε γυναικολόγος. Ποια η δική σας προσέγγιση;
Στην Αμερική και στην Ευρώπη ο καρκίνος των ωοθηκών, ιδιαίτερα στα στάδια 3 και 4 που είναι το 79% που ανακαλύπτονται, αντιμετωπίζεται από ομάδα χειρούργων ογκολόγων, γυναικολόγων χειρουργών και παθολόγων διότι η ωοθήκη έχει ένα καλό κι ένα κακό. Σπάνια δίνει μεταστάσεις στα σπλάχνα, συκώτι, πνεύμονας αλλά διασπείρεται διάχυτα στο περιτόναιο, μπορεί να πιάσει έντερο, διαφράγματα, σπλήνα. Ενας γυναικολόγος όσο καλά εκπαιδευμένος και να είναι θα κάνει τη σωστή δουλειά βγάζοντας τη μήτρα, τις ωοθήκες αλλά δεν θα μπορέσει να φτάσει στο διάφραγμα να βγάλει το σπλήνα. Αυτή η αναγκαιότητα δημιουργήθηκε από τα χρόνια που ήμουν στην Αμερική. Εμείς εφαρμόζουμε μία επέμβαση που λέγεται κυτταρομειωτική χειρουργική. Πάμε και αφαιρούμε σε επίπεδο κυττάρων όσο βλέπει το μάτι μας. Αυτό απαιτεί μία κουλτούρα γενικής χειρουργικής ογκολογίας. Στην ομάδα μου μετέχουν και γυναικολόγοι αλλά θα πρέπει ο καρκίνος ωοθηκών σε προχωρημένο στάδιο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από κοινή ομάδα. Επίσης είναι χημειοευαίσθητος καρκίνος. Μπορεί να τον χτυπήσει η χημειοθεραπεία αλλά για να πετύχεις μακροχρόνια επιβίωση δεν πρέπει να μείνει ούτε ένα εκατοστό όγκος. Γι' αυτό λένε πολλές γυναίκες υποτροπίασαν. Αυτό δεν ισχύει. Δεν υποτροπίασε, είναι υπολειπόμενη νόσος από ένα ανεπαρκές πρώτο χειρουργείο. Αυτό με ώθησε να καλύψω αυτό το κενό της τεχνικής

Υπάρχει στην ιατρική κουλτούρα της χώρας μας η αντιμετώπιση ενός περιστατικού από μία ομάδα;
Οχι. Θεωρούμε τον ασθενή ως κτήμα μας κι' αυτό είναι μείζον θέμα. Πολλές φορές δεν παραπέμπουμε στον απόλυτα ειδικό. Αγνοείται η ύπαρξη ή δυσφημείται διότι εάν εγώ στείλω εκεί θα αναγνωρίσω ότι έχω αδυναμία. Αυτό είναι εάν θέλετε μία από τις παθογένειες της ιατρικής λειτουργίας μας. Είναι μία από τις κακοδαιμονίες της ιατρικής.

Συνέντευξη στην Μαρίνα Ριζογιάννη
rizogianni@pelop.gr





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[20:34]  Πόνος στον αυχένα: Τέσσερα έξυπνα tips...
[19:38]  Διασκεδαστικοί τρόποι να μάθετε στο...
[18:35]  ΚΟΙΝΟ_ΤΟΠΙΑ: Έξι συμβουλές για την καλή...
[10:24]  Το εμβόλιο Οξφόρδης-AstraZeneca...
[χθες 10:00]  Άγχος εξαιτίας της πανδημίας; Έτσι...
[χθες 21:30]  Κινήσεις «ματ» για ισχυρό...
[χθες 20:34]  Κάλιο: Γιατί μας είναι απαραίτητο...
[χθες 21:37]  Τρεις κουταλιές της σούπας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [21:19:35]