ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο άνθρωπος των 7μμ

Ο άνθρωπος των 7μμ



Δεν είναι διάγγελμα. Διάγγελμα το λέμε όταν ο πρωθυπουργός έχει το σακάκι στον ώμο, περπατάει στην παραλία του Καστελόριζου και ανακοινώνει με τρυφερότητα την κατάσταση στην οικονομία. Από τότε η οικονομία δεν έχει συνέλθει, αλλά και το Καστελόριζο έχει κάποια προβλήματα. Οσο για τον πρωθυπουργό εκείνον, δεν είναι πλέον πρωθυπουργός, αλλά τουλάχιστον είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Δεν το λες και λίγο.
Δεν είναι διάγγελμα λοιπόν, είναι μήνυμα. Αυτό δηλαδή που εκφωνεί μια φορά στις τρεις εβδομάδες ο σημερινός πρωθυπουργός, με τον ίδιο τρόπο, στις 7 το βράδι, φορώντας το λευκό πουκάμισο των μηνυμάτων. Θέμα του, σταθερά, είναι η υγειονομική κατάσταση. Παρά τις προσπάθειες, χειροτερεύει. Ξεπεράσαμε τα 800 κρούσματα. Εν μέρει αυτό συνέβη, είπε, επειδή γίνονται συναθροίσεις, εν μέρει γιατί γίνονται περισσότερα τεστ. Επομένως θα πρέπει κάτι να γίνει με τις συναθροίσεις. Δεν του έκοψε κάποιου να του πει: Μήπως να αφήσουμε τις συναθροίσεις στην ησυχία τους και να περιορίσουμε τα τεστ; Λιγότερα τεστ, λιγότερα κρούσματα. Απλό είναι το θέμα. Τόσον καιρό που τα τεστ ήταν λιγότερα, τι πάθαμε; Οι βαρύτερα νοσούντες πήγαιναν νοσοκομείο και οι ασυμπτωματικοί ούτε καν φταρνίζονταν. Αλλά όχι, θα τα αυξήσουν τα τεστ. Θα σου κάνουν και στον δρόμο, εκεί που περπατάς, ένα συνεργείο θα διαλέγει τυχαία κάποιους περαστικούς και θα τους παίρνει δείγμα μη τυχόν είναι φορείς και δεν το ξέρουν. Μακάρι να το έκαναν και για την τερηδόνα αυτό. Πόσα σφραγίσματα, αποστήματα, εξαγωγές, θα είχαν αποφευχθεί, τουλάχιστον για όσους όλο λένε να πάνε στον-στην οδοντρίατρο-η και αμελούν γιατί όλο και κάτι σοβαρό τους εμποδίζει. Υπάρχει κάτι πιο σοβαρό από το δόντι σου; Υπάρχει, είπες. Δεν είναι πραγματικά πιο σοβαρό, αλλά αισθάνεσαι ότι εάν δεν το κάνεις, θα πάθεις κάτι σοβαρό. Και αμελείς το δόντι, μέχρι που το δόντι παθαίνει ζημιά, και τρέχεις δέκα μέρες, και δεν κάνει να πιεις ζεστό, δεν κάνει να μασήσεις, δεν κάνει να καπνίσεις, και παρατάς όλες τις άλλες δουλειές, που μπορούσαν να είχαν παρατηθεί, αλλά δεν ήθελες να το παραδεχθείς, ανασφαλή ξεροκέφαλε που καμώνεσαι πως χωρίς εσένα η γη αρνείται να γυρίσει. (Αν και μερικές φορές πράγματι αρνείται: Οταν όλοι περιμένουν από σένα τα πάντα, και έχουν πάει ο ένας στον οδοντίατρο, ο άλλος για το Πόθεν Εσχες, ο τρίτος στο συνεργείο)
Βγήκε ξανά λοιπόν ο Ανθρωπος με το Λευκό Πουκάμισο και ανακοίνωσε ότι εφεξής θα φοράμε μάσκα παντού και δεν θα επιτρέπεται κυκλοφορία μετά τις 12.30. Αυτό το τελευταίο θεωρητικά δεν είναι σοβαρό, αφού τα κέντρα κλείνουν στις 12, άρα μετά τις 12.30 το βράδυ δεν έχει νόημα να κυκλοφορείς. Απλώς, αν έχεις καλεσμένους, θα πρέπει να τους διώχνεις τα μεσάνυχτα, καθόλου κακή ιδέα, γιατί ορισμένοι καλεσμένοι δεν το κουνάνε αν δεν πάει τρεις. Λίγο ακόμα και θα τους ζητήσεις συμμετοχή στα κοινόχρηστα. Το μέτρο, προφανώς, αποσκοπεί στη διάλυση των συγκεντρώσεων της νεολαίας, που καταφεύγει σε δημόσιους χώρους με τσίπουρα και μπύρες: Οταν είσαι νέος, πίνεις τη μπύρα και ζεστή ακόμα, αρκεί να είσαι με άλλους νέους και να μη γυρίσεις στο σπίτι. Οταν είσαι νέος, και έχεις τόση ζωή μπροστά σου που δεν θα έχεις τι να την κάνεις, φέρεσαι σαν η ζωή να τελειώνει την ίδια νύχτα και μένεις ξάγρυπνος προκειμένου να παρατείνεις την έλευση του θανάτου όσο περισσότερο γίνεται, έτσι ώστε, ξημερώνοντας ο ήλιος, να έχεις πλέον την αίσθηση ότι ο θάνατος αποφέυχθηκε. Οταν είσαι νέος, πιστεύεις ότι θάνατος είναι ακόμα και όταν φεύγεις και οι άλλοι μένουν. Και τώρα πρέπει να βγει ο Ανθρωπος των 7μμ για να αλλάξει τα δεδομένα.
Εδειξε κατανόηση. Αναγνώρισε ότι ως κοινωνία έχουμε πάθει κόπωση. Από τι κουραστήκαμε; Να φοράμε μάσκα μέχρι το ρουθούνι; Σου φέρνει εξάντληση να τραβάς το λαστιχάκι ώστε να περάσει πάνω από τα βρεγματικά σου οστά (τα βρεγματικά είναι αυτά που προστατεύουν τον εγκέφαλο, καλώς ή κακώς); Εκτός αν ως κόπωση εννοεί το μπαϊλντισμα, που είναι άλλο πράγμα, είναι κάτι μεταξύ κορεσμού και σκοτίσματος. Από αυτό, ναι, έχουμε. Οπου πάμε, ό,τι πούμε, ό,τι ακούσουμε, είναι κόβιντ. Μας έχει λείψει να μπορούμε να ακουμπήσουμε τους αγκώνες στη μπάρα του μπαρ, και να ζητήσουμε μια μπύρα, να μας τη σερβίρει ο μπάρμαν, να την ακουμπήσουμε στο μάρμαρο, να πιούμε δυο γουλιές, να την ξανακουμπήσουμε, μετά να τη σηκώσουμε, να κινηθούμε προς την παρέα που πίνει μπύρα στη γωνιά της μπάρας, να ακουμπήσουμε τη μπύρα δίπλα στα ποτήρια τους, να κουβεντιάσουμε, να πούμε εεεε;, επειδή δεν ακούσαμε, και να σκύψουμε προς τα πρόσωπά τους. Και να είναι 00.45'. Και να πούμε, κόλλα το. Σύμφωνα με το μήνυμα του Ανθρώπου με τη Χαρούμενη Γραβάτα, αυτό θα το ξανακάνουμε γύρω στο 2023.
Δημοκρατία λεγόταν το πολίτευμα όπου όταν χτυπούσε η πόρτα σου μέσα στη νύχτα, ήξερες ότι είναι ο γαλατάς. Τώρα, ενώ έχουμε δημοκρατία, δεν πρέπει να χτυπήσει η πόρτα σου. Εάν χτυπήσει, κάτι δεν πηγαίνει καλά. Λες, καλύτερα να μην είναι κανείς, αν και έχεις ακούσει χτύπημα, έστω και αν αυτό είναι ένα βήμα προς την παραφροσύνη, παρά να την έχει χτυπήσει κάποιος. Δεν ρωτάμε «ποιός είναι;» τώρα. Ρωτάμε «ποιός δεν είναι;». Δεν ανοίγουμε. Και πάμε για ύπνο, χωρίς να σβήσουμε τα φώτα γιατί είναι σβηστά εδώ και πολύ καιρό. Εχουν δίκιο οι νέοι. Σαν να πεθαίνεις είναι να ζεις.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:14:21]