ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Η γοητεία της φαρσοκωμωδίας

Θέατρο: Η γοητεία της φαρσοκωμωδίας



Με τη δημοφιλέστατη «Κυρία του Μαξίμ» άνοιξε στο Εθνικό και στην κεντρική Σκηνή του (κτίριο Τσίλερ) η αυλαία της χειμερινής θεατρικής περιόδου. Γαλλική αστική φάρσα γραμμένη στο γύρισμα του 20ού αιώνα (1899) από τον Ζωρζ Φεϋντώ, που αναγνωρίστηκε από τους κριτικούς της εποχής του ως κωμωδιογραφική ιδιοφυΐα, της κλάσης αν όχι του Αριστοφάνη, τουλάχιστον του Πλαύτου και του Μολιέρου και θεωρήθηκε αυθεντικός πρόδρομος των αδελφών Μαρξ και άλλων αμερικανών κωμικών, στα έργα των οποίων όλα αρχίζουν με μια φαινομενική ξενοιασιά για να καταλήξουν σε έναν τρελό καταιγισμό σκηνικής ενέργειας.
Η φαρσοκωμωδία του Γάλλου κωμωδιογράφου, αν και εξωτερικά ελαφριά και χαρωπή, στήνει τον έντονα σατιρικό καθρέφτη της απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνία, για να επιτεθεί με τη δύναμη του γέλιου στα κακώς κείμενα και να ξεσκεπάσει την υποκρισία της αστικής τάξης, που αγωνίζεται να διατηρήσει τη δημόσια βιτρίνα της, την οποία όμως έρχεται να διαψεύσει περίτρανα το παρασκήνιο της ιδιωτικής ζωής της. Το διαρκές πήγαινε-έλα ανάμεσα στη δημόσια και την ιδιωτική εικόνα τους είναι αυτό, το οποίο χαρακτηρίζει τους ήρωές του, που μετεωρίζονται ανάμεσα σε όσα τα χρηστά ήθη επιβάλλουν να κάνουν και σε όσα τους αρέσει να κάνουν, προδίδοντας τον κονφορμισμό τους.
Στα έργα του Φεϋντώ (δημοφιλέστερα: «Ράφτης Κυριών», «Ψύλλοι στ' αυτιά», «Η Κυρία του Μαξίμ», «Το νου σου στην Αμέλια», «Ξενοδοχείο ο Παράδεισος») η αστική τάξη του τέλους του 19ου αιώνα αναγνωρίζει την γελοιογραφία του εαυτού της, τις αδυναμίες και τα αδιέξοδά της, τις φαντασιώσεις και τους ανικανοποίητους πόθους της. Περνάει διά πυρός και σιδήρου μέσα από εξωφρενικά στιγμιότυπα, που στήνει επί σκηνής με μαεστρία ο συγγραφέας, επιδιώκοντας σε κάθε δραματική ανθρώπινη κατάσταση να αποκαλύψει τη μπουρλέσκ πλευρά της. Το ότι η τιμή της σχεδόν πάντα σώζεται φαίνεται πως οφείλεται στη θεατρική σύμβαση.
Στην «Κυρία του Μαξίμ», που πρωτοπαίχτηκε τον Ιανουάριο του 1899 στο Theatre des Nouveautes και σημείωσε εξαιρετική επιτυχία, το κλίμα δεν είναι διαφορετικό. Η υπόθεση εκτυλίσσεται με διαβολικούς ρυθμούς και το κωμικό εναλλάσσεται με το δραματικό, προκαλώντας τον κλαυσίγελο του θεατή για τα παθήματα των ηρώων τους οποίους άπειρες φορές ταυτίζει με τον ίδιο του τον εαυτό. Το μπουφόνικο στοιχείο, που φέρει τη σφραγίδα των μεγάλων δασκάλων της κωμωδίας ρέει άφθονο παράλληλα με την ανεξάντλητη συγγραφική εφευρετικότητα.
Ενα βράδυ ο νεαρός και ανύπαντρος γιατρός Μουζικούρ παρασύρει στο Μαξίμ τον φίλο και συνάδελφό του Πετιπόν, έναν συντηρητικό αστό, που για πρώτη φορά ξεφεύγει από την καταπιεστική φροντίδα της θρησκόληπτης γυναίκας του και εκτονώνεται διασκεδάζοντας. Την επομένη τον βρίσκουν να κοιμάται κάτω από τον καναπέ του σπιτιού, ενώ στο κρεβάτι του ανακαλύπτουν μια νεαρή χορεύτρια -το Γαριδάκι- που την πήρε μαζί του τη νύχτα από το Μαξίμ αλλά ο καημένος τώρα πια δεν θυμάται τίποτα…
Η «αθώα» ατασθαλία του κεντρικού ήρωα γίνεται η απαρχή μιας πλοκής με απίθανα μπλεξίματα ανατροπές, παρεξηγήσεις και συγχύσεις, που αγγίζουν σχεδόν το παράλογο και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα, που μόνο μέσα από την ελευθερία του εξωφρενικού μπορεί να σταθεί. Η συγγραφική εφευρετικότητα καταφέρνει να δημιουργήσει μια αληθοφανή εξέλιξη των γεγονότων με γρήγορη διαδοχή των σκηνών. Το ένα ψέμα γεννά το άλλο και οδηγεί στην απόλυτη περιπλοκή, την οποία απολαμβάνει ο θεατής, γιατί είναι ο μόνος που κατέχει το νήμα του μυστικού, που αγνοούν τα σκηνικά πρόσωπα. Οταν η υπόθεση θα οδηγηθεί στα μη περαιτέρω, ο Φεϋντώ θα ξεμπλέξει τις μαριονέτες του και θα δώσει τη λύση.
Η γαλλική φάρσα, που έχει διαγράψει μια λαμπρή πορεία στις σκηνές του εξωτερικού αλλά και στην Ελλάδα, παρουσιάζεται στην Εθνική μας Σκηνή σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, με την Εμιλυ Κολιανδρή στον κεντρικό ρόλο και ένα πολυπρόσωπο επιτελείο αξιόλογων ηθοποιών, μεταξύ των οποίων οι: Θανάσης Αλευράς, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Κώστας Κορωναίος, Αυγουστίνος Κούμουλος, Κώστας Φιλίππογλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη. Τη σκηνογραφία έχει επιμεληθεί η Ευαγγελία Θεριανού και τα κοστούμια η Κλαιρ Μπρέισγουλ. Το ηχητικό τοπίο φρόντισε ο Κορνήλιος Σελαμσής, ενώ την παράσταση φωτίζει ο Νίκος Βλασσόπουλος και την κινησιολογία υπογράφει η Σοφία Πάσχου.
Μια ευφυής κωμωδία, που δεν συναισθηματολογεί αλλά επιδιώκει να στηλιτεύσει τις παρωχημένες κοινωνικές συμβάσεις και τα ξεπερασμένα κοινωνικά στερεότυπα, υπογραμμίζοντας γενικότερα την κοινωνική παράνοια και τις διαχρονικές αδυναμίες του ανθρώπου.


Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[11:21]  «Αγάπη για τη φύση» εμβαδού 630...
[10:17]  Στον κόσμο του βιβλίου
[χθες 15:50]  Πάτρα: Μια χαμένη χρονιά για το...
[χθες 14:48]  Η ταινία «Καλημέρα κύριε Φώτη» θα...
[χθες 13:43]  Ανακαλύψτε ξεχασμένους θησαυρούς
[χθες 12:24]  Νέες ανακαλύψεις στα ερείπια της...
[χθες 11:14]  Οι Public Enemy γίνονται animation
[χθες 14:20]  Ενα συγκινητικό underground...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:55:58]