ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αλλος ο ένας, άλλοι οι άλλοι*

Αλλος ο ένας, άλλοι οι άλλοι*



Την εβδομάδα που μας πέρασε, μια ομάδα πατρινών νομικών συνεπέγραψε μια παρέμβαση υπέρ του αιτήματος Κουφοντίνα, δυνάμει του οποίου ο κρατούμενος τρομοκράτης τελεί σε πολυήμερη απεργία πείνας, που έφθασε να απειλεί δραματικά τη ζωή του.
Το κείμενο στριφογύριζε γύρω το σκεπτικό ότι το αίτημα Κουφοντίνα να μεταφερθεί στις φυλακές Α αντί των φυλακών Β ήταν νόμω βάσιμο και η απόρριψή του προσχηματική και εκδικητική.
Κλιμάκωνε σχεδόν δραματικά: Εάν υπάρξει μια καταπάτηση ενός δικαιώματος σε μια πολιτεία, έχουμε κάνει το πρώτο βήμα για την αναίρεση του νομικού μας πολιτισμού και συνεπώς του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Σωστό αυτό, έστω κι αν δεν γράφτηκε για το αίτημα Κουφοντίνα.
Ταιριάζει και με την περίπτωση Κουφοντίνα; Ο μέσος πολίτης μένει με την αίσθηση ότι κάποιοι του κρύβουν δεδομένα. Για ποιο λόγο έχει τόση σημασία για τον Κουφοντίνα σε ποιο σωφρονιστικό κατάστημα κρατείται; Και για ποιο λόγο η ελληνική πολιτεία να τα στυλώνει πάνω σε ένα -για τον μέσο νου- δευτερεύον ζήτημα;
Ανθρωποι που ξέρουν τα παραμέσα, λένε ότι η υπόθεση έχει να κάνει με το κλίμα των φυλακών. Οι φυλακές στις οποίες κρατείτο ο Κουφοντίνας φέρεται ότι είναι «σκληρές». Ας δεχθούμε ότι για ανθρωπιστικούς λόγους συμμεριζόμαστε τη δυσανεξία του, αλλά γιατί μόνο τη δική του; Δεν πρέπει να ασχοληθούμε με το γενικότερο ζήτημα της ποιότητας του σωφρονιστηρίου; Δεν έχουν δικαίωμα οι άλλοι κρατούμενοι σε μια καλύτερη μεταχείριση; Μόνο η περίπτωση του Κουφοντίνα εμπίπτει στις απειλές του νομικού μας πολιτισμού; Εκτός αν θεωρούμε ότι ο Κουφοντίνας «δεν είναι ίδια περίπτωση» με τους άλλους βαρυποινίτες.
Και εκεί είναι ο κόμπος.
Ο κόμπος έγκειται στην υποψία ότι οι υποστηρικτές του Κουφοντίνα δεν είναι όλοι τους εντελώς ειλικρινείς. Στοιχίζονται πίσω από την ευαισθησία τους για τα δικαιώματα και τη δημοκρατία, την ισονομία και τον ανθρωπισμό, στην πραγματικότητα όμως φιλτράρουν την ποινική δράση του τρομοκράτη μέσα από ένα ιδεολογικό και βιωματικό πρίσμα που επικοινωνεί με τις δικές του ιδεολογικές καταβολές και προαιρέσεις. Η οπτική αυτή γωνία θεμελίωσε το επιχείρημα ότι η αριστερή τρομοκρατία είναι καταδικαστέα, αλίμονο, αλλά είναι άλλης τάξης έγκλημα από τη στυγνή ποινική, που διέπεται από ιδιοτέλεια και ατομοκεντρισμό. Συνεπώς είναι ηθικά ελαφρύτερη. Αλλο πράγμα ο κοινός εγκληματίας, άλλο ο αυτόκλητος τιμωρός.
Κατά την περίοδο της Αγανάκτησης, φούντωσε ένα κύμα στην κοινωνία σύμφωνα με το οποίο «ήθελαν σκότωμα» οι «υπαίτιοι της χρεοκοπίας και των μνημονίων». Αλλοι το έλεγαν θεωρητικά, άλλοι όχι και τόσο. Μπορεί να μην έφταναν στο σημείο του εγκλήματος με τα ίδια τους τα χέρια (στην περίπτωση της Μαρφίν ωστόσο -κάψε ο ένας, σπρώξε ο άλλος-τα κατάφεραν), αλλά δεν θα υπέφεραν και πολύ εάν έβλεπαν και αυτό να γίνεται.
Δεν αναγνωρίζουμε στους υποστηρικτές «του δικαιώματος του Κουφοντίνα» οιαδήποτε συγγένεια με τέτοιες παρορμήσεις ή και πεποιθήσεις. Απλά, πριν συνυπογράψουμε κι εμείς επιστολές ανησυχίας για τον νομικό μας πολιτισμό, θα θέλαμε να μας ξεκαθάριζαν καλύτερα κάποια πράγματα.
Εμείς δεν ξεχνάμε ότι για τη σχετικοποίηση των δικαιωμάτων του Κουφοντίνα και οιουδήποτε άλλου σ' αυτή χώρα τη βασική ευθύνη έχει ο κουφοντινισμός και ο αντισυστημισμός: Αυτά τα φαινόμενα υποχρέωσαν την έννομη τάξη να σκληρύνει με αποτέλεσμα να βλέπουμε δέκα χιλιάδες αστυνομικούς στην πορεία για το Πολυτεχνείο στην Αθήνα, και να λέμε, ευτυχώς Παναγίτσα μου, είμαι ασφαλής.
*Από την έντυπη έκδοση




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:23:24]