ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα: Σύμβολο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος.

Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα: Σύμβολο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος.



ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ *


Σήμερα, 9-10-2019, συμπληρώνονται 52 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Αργεντίνου επαναστάτη Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα, που έγινε παγκόσμιο σύμβολο ελπίδας και ελευθερίας. Η ζωή και η δράση του είχαν απόλυτη συνέπεια με τις ιδέες και τις αντιλήψεις του. Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1928 στο Ροσάριο της Αργεντινής. Εμεινε γνωστός στην ιστορία ως «Τσε» που θα πει «δικός μου».
Θα ταξιδέψει νεαρός με την «Πεντρόσα» του σ' όλη τη Λατινική Αμερική για να βιώσει από κοντά την πείνα, την καταπίεση και την εξαθλίωση των ανθρώπων και θα δουλέψει εθελοντής κοντά στους απομονωμένους λεπρούς. Εγινε γιατρός. Ηδη, έχει συλλάβει την ιδέα του «νέου ανθρώπου». Του έχει γίνει βίωμα και πεποίθηση ότι η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ είναι πρωτίστως εσωτερική και ουσιαστική υπόθεση και συμβαίνει για να αλλάξει πρώτα τον άνθρωπο και, μέσω αυτής, τους τρόπους και τις μεθόδους διακυβέρνησης.
Στο Μεξικό θα γνωρίσει τον Φιντέλ Κάστρο. Τον ακολουθεί και μετά από σκληρό ένοπλο αγώνα στα βουνά και τις ζούγκλες της Κούβας, ο Ερνέστο, μεταμορφωμένος πλέον σε «Τσε», θα γευτεί τη νίκη κατά του δικτάτορα Μπατίστα με τη θριαμβευτική είσοδο στην Αβάνα το έτος 1959. «Αυτή η επανάσταση είναι το πρώτο αυθεντικό δημιούργημα του αυτοσχεδιασμού… Το τελειότερα οργανωμένο χάος του σύμπαντος», έγραψε.
Ομως η συνέχεια είναι σκληρή γι' αυτόν. Εργάζεται νυχθημερόν. Τα αξιώματα δεν τον συγκινούν. Διατηρεί την αίγλη του αδιάφθορου αντάρτη που απαρνείται τα θέλγητρα της εξουσίας, όντας υπουργός. Οι Times της Ν. Υόρκης στις 2 Αυγούστου 1960 γράφουν γι' αυτόν: «με τη μελαγχολική γλυκύτητα στο χαμόγελο, που πολλές γυναίκες βρίσκουν ισοπεδωτική, ο Τσε καθοδηγεί την Κούβα με ασύγκριτη ικανότητα, υψηλή νοημοσύνη και μεγάλη αίσθηση του χιούμορ».
Ερχεται αναπόφευκτα αντιμέτωπος με το παιχνίδι στη σκακιέρα των μεγάλων. Μετά τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό της Αμερικής, καταγγέλλει από το βήμα του ΟΗΕ τον αντίστοιχο τάχα προλεταριακό της Σοβιετικής Ενωσης. Αλλά και της Κίνας του Μάο. Τους εγκαλεί για τις ελπίδες που έγιναν φρούδες και τα σοσιαλιστικά οράματα που ναυάγησαν (πόσο διορατικός ήταν...). Όταν στην Τριηπειρωτική διάσκεψη (Ασία, Λατινική Αμερική και Αφρική) κάνει έκκληση για τη δημιουργία «δύο, τριών, πολλών Βιετνάμ…», γίνεται το «κόκκινο πανί» για όλους που έχουν βολευτεί με το μοίρασμα του κόσμου. Διαφωνεί με τον Κάστρο όταν αυτός (Κάστρο), αγκιστρωμένος στα γρανάζια των Σοβιετικών και της ισόβιας εξουσίας του, αρνείται το δόγμα της επανάστασης και σε άλλες χώρες.
Μετά από ένα πέρασμα από την Αφρική, το έτος 1966 βρίσκεται στα βουνά της Βολιβίας με την αντάρτικη ομάδα του. Κυριολεκτικά όμως παγιδευμένος. Προδομένος από το Σοβιετόφιλο ΚΚ Βολιβίας, αβοήθητος και αφημένος στην τύχη του από τον Κάστρο και λοιπούς. Τελικά, κανέναν δεν συμφέρει η άδολη δράση του. Εισάγει «καινά δαιμόνια». Το παρακάνει…
Στις 8 Οκτωβρίου 1967 οι τελευταίοι 17 αντάρτες του Τσε Γκεβάρα, πέφτουν σε ενέδρα των Βολιβιανών στρατευμάτων και επίλεκτων μονάδων αμερικανών στο φαράγγι του χωριού Λα Ιγέρα. Ο ίδιος τραυματίζεται σοβαρά και συλλαμβάνεται. Την επόμενη, κατ' εντολή του Αμερικανού προέδρου Τζόνσον, τον εκτελούν. Δεν τον θέλουν αιχμάλωτο, ούτε φυλακισμένο. Τρέμουν στην ιδέα ότι ο Τσε θα μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα του. Δεν θέλουν με κανένα τρόπο «μια δεύτερη Κούβα» στη Λατινική Αμερική, ούτε περισσότερα Βιετνάμ στον κόσμο. Και τον δολοφονούν εν ψυχρώ. Γίνεται σύμβολο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Η μορφή του, οι ιδέες του, τα κείμενά του παρακινούν τους νέους σ' όλον τον κόσμο και χαλυβδώνουν τους αγωνιστές. Ακολουθεί ο Μάης του 1968 στο Παρίσι, η «άνοιξη» της Πράγας, οι εξεγέρσεις των φοιτητών στις Η.Π.Α. κατά του πολέμου στο Βιετνάμ.
Ο Τσε είναι ένα μοναδικό πλην αναπόφευκτο ορόσημο στην ουτοπία του να αλλάξουμε τον κόσμο. Οπως έγραψε ο Ρεζί Ντεμπρέ «Ο Τσε δεν επέλεξε τη ζωή αλλά τη θυσία, δεν σκοτώθηκε, απλά αφέθηκε να πεθάνει», μάλιστα σε ηλικία 37 ετών. Επεδίωξε το αδύνατο. Οχι ως ουτοπία, αλλά ως ανάγκη.
Ας κλείσουμε μέσα μας τα λόγια που έγραψε ο ανιδιοτελής αυτός επαναστάτης στα παιδιά του, στο τελευταίο γράμμα προς αυτά: «Προπαντός, να είστε πάντοτε ικανοί να νιώσετε όσο πιο βαθιά γίνεται οποιαδήποτε αδικία διαπράττεται κατά του οποιουδήποτε, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Είναι η πιο όμορφη αρετή ενός ανθρώπου, ενός επαναστάτη», και ας σιγοψιθυρίσουμε το τραγούδι του Μάνου Λοΐζου «Μια φωτογραφία σου ήρθε και σε μένα, μια φωτογραφία σου απ' τα ξένα… Απ' αυτές, που κρατάν οι φοιτητές, απ' αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές, απ' αυτές που κρατάν οι φοιτητές στην καρδιά τους…».
Ποιος δεν το έχει τραγουδήσει; Θυμηθείτε το… Και ανακαλέστε στη μνήμη σας το ερώτημα: Η επαναστατική δράση σήμερα είναι μια χαμένη υπόθεση; Ή μήπως περισσότερο από ποτέ αναγκαία, ώστε οι άνθρωποι να ελπίζουν ότι η ζωή τους κάποια στιγμή θα αλλάξει;
Είναι ή όχι αναγκαίο να εξεγερθούμε και να στήσουμε μια, δέκα, πεντακόσιες (ή και) χιλιάδες διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις του κόσμου, για να σταματήσουμε το αιματοβαμμένο ΑΙΣΧΟΣ των λογής άπληστων ιμπεριαλιστών που κατακαίουν τον πλανήτη και δολοφονούν εν ψυχρώ ανθρώπους; Στη λαϊκή κατακραυγή, ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να αντισταθεί…

* Ο Γιάννης Παπαναστασόπουλος είναι δικηγόρος.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[15:53]  Η Νέα Δημοκρατία επιδιώκει ουσιαστική...
[14:50]  Η νεανική επιχειρηματικότητα μοχλός...
[10:23]  Η σημασία των αρνητικών επιτοκίων
[09:49]  Σαχάρ Κογιαρντί, μια σύγχρονη...
[χθες 12:23]  H λαϊκή κουλτούρα του «Τραμπάκουλα»
[χθες 11:28]  Αναγκαίος ο μετασχηματισμός ...
[χθες 09:35]  Αν οι ευθύνες ήταν και ποινικές...
[χθες 15:40]  Η προσφορά της γυναίκας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:02:35]