ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαθαίνοντας για (και από) τον κορονοϊό

Μαθαίνοντας για (και από) τον κορονοϊό



Του ΣΩΤΗΡΗ ΣΙΔΕΡΗ*
Είναι γεγονός πως εδώ και μερικές εβδομάδες καλούμαστε να ζήσουμε σε μια νέα πραγματικότητα υπό το φόβο της εν εξελίξει πανδημίας του κορονοϊού. Είναι επίσης γεγονός πως κάθε εκατό χρόνια περίπου, μια πανδημία ξεσπά, δοκιμάζοντας τις αντοχές των δομημένων ανθρώπινων κοινωνιών και θέτοντας εν αμφιβόλω την εκάστοτε πεποίθηση περί παντοδυναμίας και κυριαρχίας του ανθρωπίνου είδους, πάνω σε τούτη τη μικροσκοπική «χλωμή κουκίδα» του σύμπαντος, τη γη μας.
Η πανδημία εξαπλώνεται αφήνοντας πίσω της θύματα και φτάνοντας στα όρια τους τα συστήματα και τις δομές δημόσιας υγείας πολλών κρατών, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Οικονομικά ισχυρές χώρες, εντός και εκτός ευρωζώνης, φαίνεται να είναι ανίκανες να ανασχέσουν την επέλαση της πανδημίας, ενώ οι εκατόμβες των νεκρών στη γειτονική Ιταλία, δημιουργούν εικόνες που θα σφραγίσουν για πάντα τη μνήμη μας, όπως για παράδειγμα εκείνη με τα στρατιωτικά οχήματα σε σειρά, να μεταφέρουν κατά δεκάδες τις σορούς θυμάτων της πανδημίας, προκειμένου να αποτεφρωθούν. Οι υπερδυνάμεις του πλανήτη, με κραταιές οικονομίες και ισχυρή επιρροή στις ζωές μας, ωχριούν μπροστά στην επέλαση του φονικού ιού και λαμβάνουν πρωτοφανή μέτρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προστατέψουν τους πολίτες τους.
Ανατρέπονται οικονομικά σχέδια, διεθνείς συνεργασίες αναβάλλονται, συναντήσεις κορυφής ματαιώνονται, μεγάλα αθλητικά γεγονότα ακυρώνονται, διακόπτονται οι μετακινήσεις πολιτών μεταξύ κρατών, κλείνουν οι χώροι θρησκευτικής λατρείας και οι άνθρωποι παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, τρομοκρατημένοι, προσπαθώντας να κατανοήσουν το μέγεθος της πρωτοφανούς συμφοράς που χτύπησε ξαφνικά την πόρτα τους.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, βλέπουμε ξαφνικά να «ενοχοποιείται» το σφίξιμο του χεριού, ενώ το αγκάλιασμα των αγαπημένων μας προσώπων απειλεί τη δημόσια υγεία! Σημαντικό μέλημά μας στις σπάνιες εξόδους από το σπίτι, έγινε η μέτρηση της απόστασης από τον μπροστινό μας, ενώ οι προστατευτικές μάσκες εξελίχθηκαν στο απόλυτα μακάβριο «φετίχ» της εποχής. Σίγουρα, ορισμένοι θα αντάλλασσαν κάποιο ακριβό αξεσουάρ, δείγμα κοινωνικού στάτους, με μια ταπεινή μάσκα προστασίας από τον φονικό ιό. Πίσω από τη μάσκα, διακρίνεις βλέμματα γεμάτα απελπισία και τρόμο, ενώ το βήξιμο ή το φτάρνισμα έγιναν αιτίες εκδήλωσης κοινωνικού ρατσισμού. Όποιος βήχει ή φταρνίζεται αποτελεί εν δυνάμει απειλή για τη ζωή μας και θα πρέπει να απομονωθεί. Οι βιολογικές μας ανάγκες μεταμορφώθηκαν σε σημάδι του «κακού» και ως σύγχρονοι λεπροί οδηγούμαστε στην κοινωνική απομόνωση. Οι στρατιές των σύγχρονων «μασκοφόρων», κυνηγημένες από τον δολοφονικό ιό κατακλύζουν τις μητροπόλεις του κόσμου, αναζητώντας καταφύγιο.
Η ενδελεχής ανάγνωση και ανάλυση των παραπάνω δεδομένων αφενός οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα, από τα οποία απορρέουν οι υποχρεώσεις μας και αφετέρου θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό συνειδητοποίησης της θέσης του ανθρώπου στο σύγχρονο κόσμο, με απώτερο σκοπό την επανεκκίνηση της ανθρωπότητας σε μια υγιέστερη και περισσότερο «ανθρώπινη» βάση.
Οι υποχρεώσεις μας ετούτη τη δύσκολη για την ανθρωπότητα περίοδο, σχετίζονται με την αποδοχή και τυφλή τήρηση των κανόνων συμπεριφοράς και διαβίωσης, έτσι όπως τους επιβάλλει η ανάγκη αναχαίτισης της πανδημίας, με τελικό βέβαια σκοπό την όσο το δυνατόν μικρότερη απώλεια ανθρώπινων ζωών. Ο αγώνας που κάνουν σε διάφορες γωνιές του πλανήτη οι φαρμακευτικές εταιρείες για την εξεύρεση του κατάλληλου φαρμάκου και σε βάθος χρόνου του σωτήριου εμβολίου, ναρκοθετείται και σαμποτάρεται από την ατομική ασυνειδησία και την κοινωνική αδιαφορία ή αναλγησία. Όταν πρόκειται για την ίδια μας τη ζωή και τη ζωή συνανθρώπων μας, δε χωρούν ωχαδερφισμοί, ανόητη ανυποταξία και βλακώδης απειθαρχία.
Η νέα πανδημία, ανεξαρτήτως πηγής προελεύσεως είναι θανατηφόρα και ο ιός, αυτός ο εν πολλοίς άγνωστος εχθρός μας, απειλεί τη ζωή των ανθρώπων κάθε ηλικίας στον πλανήτη. Η απλότητα του γονιδιώματός του και η απορρέουσα από την ίδια του τη βιολογία ικανότητα μετάλλαξης, τον αναδεικνύουν σε στυγερό δολοφόνο με πολλά πρόσωπα. Αν δεν πρυτανεύσει η λογική και η σοβαρότητα και δεν ακολουθήσουμε πιστά και απαρέγκλιτα τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων θα θρηνήσουμε πολλά θύματα. Οι γείτονες χώρες Ιταλία και Ισπανία αποτελούν εφιαλτικά παραδείγματα της ανηκέστου βλάβης που δύναται να προκαλέσει σε κάθε ανθρώπινη κοινότητα ο ιός-δολοφόνος.
Η κατ' οίκον υποχρεωτική απομόνωση αυτών των δύσκολων ημερών, πέρα του ότι αποτελεί απόδειξη του δυστοπικού παρόντος της ανθρωπότητας, θα μπορούσε να αναλωθεί εν μέρει και σε μια προσπάθεια αναγνώρισης του πραγματικού «μεγέθους» και της θέσης μας σε αυτόν τον πλανήτη. Ο «μικροσκοπικός» δολοφόνος έκανε τον «παντοδύναμο» άνθρωπο να τρέχει κυνηγημένος να σωθεί, τον έκλεισε στο σπίτι του, τον ανάγκασε να φορά την «άκομψη» προστατευτική μάσκα, τον υποχρέωσε να αντικαταστήσει τις ακριβές κολόνιες με τα δυσεύρετα και ακριβοθώρητα αντισηπτικά διαλύματα. Αρχηγοί κρατών έπαψαν να ασχολούνται με την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών τους συμφερόντων και παλεύουν απεγνωσμένα να μειώσουν το μέγεθος της απώλειας.
Ο κορονοϊός «τράβηξε» μια λεπτή κόκκινη, ίσως μαύρη γραμμή και έθεσε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη πίσω ή κάτω από αυτή. Η γραμμή κατάργησε τα σύνορα, τις φυλές, την οικονομική κατάσταση των ανθρώπων και τους περιόρισε όλους μαζί, πλάι πλάι, χωρίς καμιά διάκριση, στην αρένα του φόβου και της ανασφάλειας. Εδώ δίνουμε τώρα τη μάχη. Μήπως τελικά αυτό μας αξίζει; Ο ιός έκλεισε σύνορα, περιόρισε τις μετακινήσεις και την ελευθερία μας, αλλά ελπίζουμε πως θα ανοίξει τις καρδιές και τους ορίζοντές μας. Σε τούτον τον πλανήτη είμαστε φιλοξενούμενοι, όχι κυρίαρχοι και αυτό είναι κάτι που ολωσδιόλου έχουμε λησμονήσει. Η ψευδεπίγραφη παντοδυναμία του είδους μας τρώθηκε ανεπανόρθωτα κατά την επέλαση της πανδημίας. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει λανθασμένη εικόνα για το πραγματικό του «μέγεθος», ενώ αγνοεί παντελώς και επιδεικτικά την ευθύνη του για τη διατήρηση του μέλλοντος του πλανήτη. Υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, υπερσυσσώρευση κερδών εις βάρος των ασθενέστερων, κακοποίηση κάθε άλλης μορφής ζωής, είναι μερικές μόνο συνιστώσες του δυστοπικού παρόντος μας, που αν μη τι άλλο υποθηκεύουν μετά βεβαιότητας το μέλλον μας.
Ιστορικά, οι πανδημίες ξεσπούν κάθε εκατό περίπου χρόνια και αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι τους, αλλάζουν τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Η νέα πανδημία, σαν να ξεπήδησε από σενάριο ταινίας, αφήνει πίσω της πολλά ανώνυμα θύματα μα και «γυμνούς» βασιλιάδες και κλονίζει σοβαρά την αίσθηση παντοδυναμίας του σύγχρονου ανθρώπου. Η ευχή είναι, όταν το κακό θα έχει κοπάσει, να μας βρει η επόμενη μέρα περισσότερο δυνατούς και συνειδητοποιημένους, περισσότερο ανθρώπινους και ηθικούς. Δεν είμαστε παρά ένας μικρός και αδύναμος κρίκος στην εξελικτική αλυσίδα. Κάθε άλλη ερμηνεία αποτελεί παρανόηση, δημιούργημα της ρηχής και ατελούς πνευματικότητάς μας.
* Ο Δρ. Σωτήριος Γ. Σιδέρης, MSc., PhD είναι βιολόγος, νοσοκομειακός φαρμακοποιός ΕΣΥ. (Νοσοκομείο Αρτας - Ογκολογικό Τμήμα ΠΓΝΠ).




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[17:38]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Ο...
[17:33]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Το μέλλον...
[17:28]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Πασαδόροι...
[17:22]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Το αλώβητο...
[17:15]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Να...
[17:10]  Κορονοϊός και Ψυχική Υγεία: «Βυθίζονται...
[17:04]  Κορονοϊός και Ψυχική υγεία: «Εάν έχουμε...
[15:40]  Οι διεθνείς ευθύνες της Κίνας για τον...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:10:00]