5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος»: Οι άνθρωποί του μιλούν για την πόλη, το σινεμά και το επόμενο βήμα

Για πέμπτη χρονιά, το Αίγιο γίνεται σημείο συνάντησης για τον σύγχρονο κινηματογράφο μικρού μήκους, φιλοξενώντας δημιουργούς, επαγγελματίες του χώρου, θεατές και ανθρώπους που βλέπουν το φεστιβάλ ως κάτι περισσότερο από μια πολιτιστική διοργάνωση του καλοκαιριού. Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» πραγματοποιείται από τις 21 έως τις 28 Ιουνίου 2026, στο Πολύκεντρο Συνεδριακό Κέντρο Αιγίου και στα Παλαιά Σφαγεία, με προβολές, αφιερώματα, masterclasses, εκθέσεις, επιστημονικές ημερίδες, παρουσιάσεις βιβλίων, εκπαιδευτικά εργαστήρια και ανοιχτές συζητήσεις.

Ο φετινός θεματικός άξονας, «Φωτίζοντας τον διάλογο», δίνει τον τόνο μιας διοργάνωσης που δεν περιορίζεται στην προβολή ταινιών. Στρέφει το βλέμμα στον κινηματογράφο ως χώρο συνάντησης διαφορετικών τεχνών, ιδεών, εμπειριών και δημιουργικών φωνών, κρατώντας στο επίκεντρο τη μορφή και το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Διαβάστε επίσης: Πάτρα – Αίγιο: Δωρεάν λεωφορεία για το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους

Στο φετινό πρόγραμμα ξεχωρίζουν η παρουσία του Γιάννη Οικονομίδη, ο οποίος θα συμμετάσχει σε δράσεις του φεστιβάλ και θα τιμηθεί στην τελετή λήξης, η προβολή της νέας του ταινίας «Σπασμένη Φλέβα», οι εκθέσεις, τα εκπαιδευτικά εργαστήρια, οι συνεργασίες με το Πανεπιστήμιο Πατρών και φορείς του κινηματογράφου, καθώς και τα τέσσερα διαγωνιστικά τμήματα: Διεθνές Διαγωνιστικό Μυθοπλασίας, Animation, Ντοκιμαντέρ και Εθνικό Σπουδαστικό Διαγωνιστικό.

Η φετινή διοργάνωση έχει και άμεση σύνδεση με την Πάτρα, καθώς το Πανεπιστήμιο Πατρών υποστηρίζει για πέμπτη χρονιά το φεστιβάλ, προσφέροντας δωρεάν μεταφορά θεατών από την Πάτρα προς το Αίγιο, με καθημερινά δρομολόγια από την Πλατεία Γεωργίου και ενδιάμεσες στάσεις στο Πανεπιστήμιο.

Διαβάστε επίσης: Αίγιο: Η ΟΚΛΕ φέρνει τον διάλογο στο επίκεντρο του Φεστιβάλ «Θόδωρος Αγγελόπουλος»

Το Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Αιγίου μεγαλώνει: «Θέλουμε να μείνει μια συζήτηση που συνεχίζεται»

Πέντε χρόνια μετά την πρώτη του διοργάνωση, το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» δεν συστήνεται πλέον από την αρχή. Έχει αποκτήσει κοινό, συνεργασίες, διεθνή προσανατολισμό και μια σχέση με την πόλη που χτίζεται χρόνο με τον χρόνο. Ο Ανδρέας Άννινος και ο Θοδωρής Πανουτσόπουλος μιλούν για όσα άντεξαν, για όσα χρειάστηκε να ξαναστηθούν από την αρχή και για το τι σημαίνει σήμερα ένα φεστιβάλ που ζητά από τον θεατή να σταματήσει για λίγο το scrolling και να ξαναμπεί στη διαδικασία του βλέμματος.

Το φεστιβάλ φτάνει πλέον σε μια φάση ωρίμανσης. Τι αποδείχθηκε πιο ανθεκτικό από όσο περιμένατε και τι χρειάστηκε να ξανασκεφτείτε από την αρχή;

Αυτό που αποδείχθηκε πιο ανθεκτικό είναι η σχέση εμπιστοσύνης που χτίστηκε σταδιακά: με τους ανθρώπους της πόλης, με τους δημιουργούς, με τους συνεργάτες και με όσους επιστρέφουν κάθε χρόνο στο φεστιβάλ. Δεν είναι αυτονόητο για μια διοργάνωση που ξεκινά από την περιφέρεια να αποκτήσει διάρκεια και διεθνή προσανατολισμό. Από την αρχή χρειάστηκε να ξανασκεφτούμε τον τρόπο οργάνωσης, τις ανάγκες φιλοξενίας, την επικοινωνία με το κοινό και το πώς ένα φεστιβάλ δεν θα είναι απλώς μια εβδομάδα προβολών, αλλά ένας θεσμός με συνέχεια.

Σε μια εποχή που όλοι καταναλώνουν εικόνες ασταμάτητα, τι μπορεί να κάνει ένα φεστιβάλ ώστε ο θεατής να σταματήσει το scrolling και να ξαναμπεί στη διαδικασία του βλέμματος;

Ένα φεστιβάλ μπορεί να επαναφέρει τον θεατή σε μια πιο ουσιαστική σχέση με την εικόνα. Η κοινή θέαση, η σκοτεινή αίθουσα ή ο ανοιχτός χώρος προβολής, η παρουσία των δημιουργών και η συζήτηση μετά την ταινία δημιουργούν μια εμπειρία που δεν μοιάζει με την καθημερινή, γρήγορη κατανάλωση περιεχομένου. Στόχος δεν είναι απλώς να δει κάποιος μια ταινία, αλλά να σταθεί απέναντί της, να σκεφτεί, να συζητήσει, να διαφωνήσει, να συγκινηθεί.

Το φετινό «Φωτίζοντας τον διάλογο» τι σημαίνει στην πράξη; Ποια κουβέντα νιώθετε ότι πρέπει να ανοίξει σήμερα μέσα από τις ταινίες;

Σημαίνει ότι το φεστιβάλ θέλει να λειτουργήσει ως χώρος συνάντησης. Ο διάλογος δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που μιλούν μετά από μια προβολή· αφορά και τις ίδιες τις ταινίες, που συνομιλούν με την εποχή, με την κοινωνία, με τις μνήμες και τις ανησυχίες μας. Σήμερα έχουμε ανάγκη να ξαναμάθουμε να ακούμε. Οι ταινίες μικρού μήκους, ακριβώς επειδή είναι συμπυκνωμένες και άμεσες, μπορούν να ανοίξουν δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις.

Ποιο είναι το ρίσκο που παίρνει ένα φεστιβάλ όταν δεν θέλει απλώς να αρέσει, αλλά να αφήσει κάτι πίσω στην πόλη και στους ανθρώπους του;

Το ρίσκο είναι ότι δεν ακολουθεί πάντα τον πιο εύκολο δρόμο. Επιλέγει ταινίες, δράσεις και συζητήσεις που μπορεί να απαιτούν περισσότερο χρόνο, περισσότερη προσοχή και μεγαλύτερη συμμετοχή από το κοινό. Όμως μόνο έτσι ένας πολιτιστικός θεσμός αποκτά ουσιαστικό αποτύπωμα. Αν ένα φεστιβάλ θέλει να αφήσει κάτι πίσω, πρέπει να ενδιαφέρεται όχι μόνο για την εντύπωση της στιγμής, αλλά και για τη σχέση που δημιουργεί με τον τόπο.

Το βράδυ της λήξης, τι θα θέλατε να έχει μείνει στο Αίγιο; Μια εικόνα, μια συζήτηση, μια συνήθεια, μια υπόσχεση για συνέχεια;

Θα θέλαμε να έχει μείνει η αίσθηση ότι το Αίγιο μπορεί να είναι ένας ζωντανός τόπος κινηματογράφου και διαλόγου. Να έχει μείνει μια εικόνα από τις προβολές, μια συζήτηση που συνεχίζεται μετά το τέλος της ταινίας, αλλά και μια συνήθεια: να περιμένει η πόλη το φεστιβάλ, να το θεωρεί δικό της και να συμμετέχει σε αυτό. Κυρίως, θα θέλαμε να μείνει η υπόσχεση ότι αυτό που χτίζεται κάθε χρόνο μπορεί να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο.

Ανδρέας Άννινος: «Με ενδιαφέρει αν μια ταινία έχει κάτι ουσιαστικό να επικοινωνήσει»

Ο Ανδρέας Άννινος βλέπει τις μικρού μήκους ταινίες όχι ως άσκηση ύφους, αλλά ως πυκνές κινηματογραφικές χειρονομίες. Στη συνέντευξή του μιλά για τις ταινίες που ξεχωρίζουν επειδή έχουν εσωτερική ανάγκη, για τους δημιουργούς που δεν φοβούνται να παρεκκλίνουν από τον κανόνα και για εκείνη τη στιγμή που, μέσα σε πολλές φωνές, μια ταινία μοιάζει να μετατοπίζει πραγματικά τη συζήτηση.

Όταν βλέπετε πολλές μικρού μήκους, πότε καταλαβαίνετε ότι μια ταινία έχει πραγματική ανάγκη να υπάρξει και δεν είναι απλώς καλοφτιαγμένη;

Μια ταινία έχει, σε κάθε περίπτωση, λόγο ύπαρξης από τη στιγμή που αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης για τον δημιουργό της. Γι’ αυτό και δεν θεωρώ ότι το βασικό κριτήριο είναι πλέον το πόσο άρτια ή καλοφτιαγμένη είναι. Εκείνο που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι αν η ταινία έχει κάτι ουσιαστικό να επικοινωνήσει, αν προκύπτει από μια εσωτερική ανάγκη και αν είναι ειλικρινής απέναντι στον κόσμο που επιχειρεί να αποτυπώσει.

Υπάρχουν ταινίες που μοιάζουν φτιαγμένες για να αρέσουν σε φεστιβάλ. Πώς ξεχωρίζετε την αληθινή κινηματογραφική φωνή από την καλή “φεστιβαλική συσκευασία”;

Είναι το βλέμμα του δημιουργού που παίζει καθοριστικό ρόλο. Η διαφοροποίηση στο ύφος, στη φόρμα, στη γλώσσα που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ένας σκηνοθέτης είναι συνήθως αυτό που κάνει μια ταινία να ξεχωρίζει. Αντίθετα, μια ταινία που φαίνεται να υπακούει σε συγκεκριμένες φεστιβαλικές νόρμες, που είναι σχεδιασμένη με πολύ συγκεκριμένη στόχευση ως προς το κοινό ή που προσφέρει έτοιμη την ερμηνεία των πραγμάτων, είναι συνήθως μια πιο αδύναμη ταινία.

Υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις. Όμως, είναι λίγο σαν να βρίσκεσαι σε μια αίθουσα και να ακούς πολλούς ανθρώπους να επαναλαμβάνουν, με διαφορετικές λέξεις, περίπου τα ίδια πράγματα. Και ξαφνικά κάποιος παίρνει τον λόγο και νιώθεις ότι μετατοπίζει τη συζήτηση, ότι τοποθετεί το θέμα σε μια νέα βάση.

Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σήμερα στους νέους δημιουργούς: η τόλμη στη φόρμα, η προσωπική ματιά ή η ικανότητα να αφηγούνται κάτι απλό χωρίς να το βαραίνουν;

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο, ειδικά στους νέους δημιουργούς είναι η δημιουργική ελευθερία, η οποία εκφράζεται τόσο μέσω της προσωπικής ματιάς όσο και μέσω της τόλμης στη φόρμα. Εκείνη η αίσθηση ότι δεν φοβούνται να παρεκκλίνουν από τον κανόνα, να δοκιμάσουν και να ρισκάρουν. Αυτό φανερώνει μια διάθεση να φτάσουν βαθύτερα στην τέχνη του κινηματογράφου για να εκφράσουν με τον δικό τους τρόπο όσα τους απασχολούν.

Θοδωρής Πανουτσόπουλος: «Ένα φεστιβάλ στην περιφέρεια πρέπει να χτίσει δεσμούς με τον τόπο»

Πίσω από κάθε φεστιβάλ υπάρχει μια ολόκληρη αθέατη μηχανή: φιλοξενίες, προγραμματισμός, εκτυπώσεις, χώροι, επικοινωνία, λεπτομέρειες που δεν φαίνονται όταν αρχίζει η προβολή. Ο Θοδωρής Πανουτσόπουλος μιλά για αυτή τη διαδρομή, για το πώς χτίζεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε μια διοργάνωση και μια πόλη, αλλά και για το στοιχείο που θεωρεί απαραίτητο ώστε το φεστιβάλ να συνεχίσει να μεγαλώνει: τη σταθερή υποστήριξη.

Πίσω από κάθε φεστιβάλ υπάρχει ένα κομμάτι δουλειάς που το κοινό δεν βλέπει ποτέ. Ποια είναι η πιο δύσκολη πλευρά του να στήνεται μια διεθνής διοργάνωση στο Αίγιο;

Είναι γεγονός πως σε κάθε πολιτιστική διοργάνωση ο θεατής απολαμβάνει το τελικό αποτέλεσμα, πολλές φορές χωρίς να σκεφτεί τι μπορεί να έχει προηγηθεί. Η διοργάνωση ενός διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου απαιτεί τον προγραμματισμό και τον συντονισμό πολλών και διαφορετικών πραγμάτων. Από την οργάνωση της φιλοξενίας των συμμετεχόντων μέχρι και τις εκτυπώσεις του τελευταίου φυλλαδίου, πολλά μικρά αλλά εξίσου σημαντικά πράγματα συνθέτουν την τελική εικόνα, που θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι όμορφη για τους θεατές και τους φιλοξενούμενους.

Πώς χτίζεται εμπιστοσύνη ανάμεσα σε ένα φεστιβάλ και μια πόλη; Με το πρόγραμμα, με τη συνέπεια, με τις συνεργασίες ή με το να νιώσουν οι άνθρωποι ότι έχουν θέση μέσα σε αυτό;

Το πιο σημαντικό για μια πολιτιστική δράση, ειδικά στην περιφέρεια, είναι να καταφέρει να συνάψει δεσμούς με το τοπικό κοινό. Να αντλήσει και να αξιοποιήσει στοιχεία από τον τόπο και τους ανθρώπους. Αυτό δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά από την αρχή ήταν μέσα στις προτεραιότητές μας η εξοικείωση και η συμμετοχή του κοινού.

Νομίζω πως, ύστερα από πέντε χρόνια και με την ανταπόκριση του τοπικού πληθυσμού να μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο, το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» καταφέρνει να αποτελεί έναν σημαντικό θεσμό για την ευρύτερη περιοχή, προβάλλοντας τον τόπο σε όλη τη χώρα και στο εξωτερικό.

Τι χρειάζεται περισσότερο αυτή τη στιγμή το φεστιβάλ για να κάνει το επόμενο βήμα: πιο μεγάλη εξωστρέφεια, πιο σταθερή στήριξη ή πιο ενεργή συμμετοχή του τοπικού κοινού;

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα στοιχείο, θα έλεγα τη σταθερή υποστήριξη. Η εξωστρέφεια και η συμμετοχή του κοινού είναι πράγματα που χτίζονται διαρκώς, όμως, για να μπορέσει ένας θεσμός να σχεδιάσει το μέλλον του με αυτοπεποίθηση, χρειάζεται συνέχεια και σταθερότητα.

Τα τελευταία χρόνια το φεστιβάλ έχει αποδείξει ότι μπορεί να μεγαλώνει, να προσελκύει δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό και να παράγει ουσιαστικό πολιτιστικό έργο. Το επόμενο βήμα είναι να διατηρηθεί η συνεχής υποστήριξη από την τοπική αυτοδιοίκηση και τον Δήμο Αιγιαλείας, αλλά και να εδραιωθεί η σημαντική ενίσχυση από το ΕΚΚΟΜΕΔ και ιδιώτες χορηγούς.

Παναγιώτης Ανδριόπουλος: «Η επιτυχία ενός φεστιβάλ δεν τελειώνει όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους»

Για τον Παναγιώτη Ανδριόπουλο, το Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Αιγίου δεν είναι μόνο μια εβδομάδα προβολών. Είναι ένας τρόπος να ακουστεί η πόλη για κάτι δημιουργικό και σύγχρονο, να κινηθεί η τοπική κοινωνία, να δημιουργηθεί μια εικόνα εξωστρέφειας και να μπουν οι βάσεις ώστε ο θεσμός να αποκτήσει διάρκεια. Στη συνέντευξή του μιλά για το Αίγιο που θέλει να συνδυάζει την αυθεντικότητά του με μια σύγχρονη πολιτιστική ταυτότητα.

Ένα διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου σε μια πόλη όπως το Αίγιο είναι πολιτιστική εκδήλωση ή αναπτυξιακό εργαλείο; Μετριέται μόνο από την προσέλευση ή και από το τι αφήνει πίσω του στην εικόνα της πόλης;

Νομίζω πως είναι λάθος να το δούμε μόνο ως μια πολιτιστική εκδήλωση ή μόνο ως ένα αναπτυξιακό εργαλείο. Είναι και τα δύο. Σίγουρα μας ενδιαφέρει να έρθει κόσμος, να γεμίσουν οι χώροι, να κινηθεί η τοπική αγορά. Όμως η επιτυχία ενός φεστιβάλ δεν τελειώνει όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Μετριέται και από το αν κάποιος που ήρθε στο Αίγιο φύγει με μια όμορφη εικόνα και θελήσει να ξανάρθει. Από το αν η πόλη αρχίζει να ακούγεται για κάτι δημιουργικό και σύγχρονο. Αυτά είναι πράγματα που δεν φαίνονται πάντα άμεσα, αλλά έχουν μεγάλη αξία για το μέλλον ενός τόπου.

Πολλές πόλεις διεκδικούν πολιτιστικές διοργανώσεις, αλλά λίγες καταφέρνουν να τις κάνουν κομμάτι της ταυτότητάς τους. Τι πρέπει να κάνει ο Δήμος ώστε το Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Αιγίου να μη ζει μόνο μία εβδομάδα τον χρόνο;

Για να αποκτήσει ρίζες ένα φεστιβάλ, πρέπει να το αγκαλιάσει η ίδια η κοινωνία. Δεν αρκεί να οργανώνουμε μια πολύ καλή εβδομάδα κάθε καλοκαίρι. Πρέπει να υπάρχουν δράσεις όλο τον χρόνο, να συμμετέχουν τα σχολεία, οι νέοι άνθρωποι, οι σύλλογοι, οι επαγγελματίες της πόλης. Θέλουμε το φεστιβάλ να γίνει μια αφορμή για δημιουργία και όχι απλώς ένα ετήσιο ραντεβού. Αν τα παιδιά του Αιγίου μεγαλώσουν θεωρώντας το φεστιβάλ μέρος της ζωής τους, τότε θα έχουμε πετύχει τον στόχο μας.

Το Αίγιο έχει ιστορία, παραλιακό μέτωπο, ιδιαίτερη σχέση με την περιοχή και πλέον ένα φεστιβάλ με διεθνή χαρακτήρα. Ποια είναι η πολιτιστική εικόνα που θέλετε να εκπέμπει η πόλη τα επόμενα χρόνια;

Θα ήθελα το Αίγιο να είναι μια πόλη που συνδυάζει την αυθεντικότητά της με μια σύγχρονη πολιτιστική ταυτότητα. Μια πόλη φιλόξενη, ζωντανή και ανοιχτή σε νέες ιδέες. Έχουμε μεγάλη ιστορία και μοναδικές ομορφιές, αλλά δεν θέλουμε να μένουμε μόνο σε αυτά. Θέλουμε να δίνουμε λόγους στους ανθρώπους να έρχονται εδώ, να δημιουργούν εδώ και να μιλούν για το Αίγιο με θετικό τρόπο. Το φεστιβάλ κινηματογράφου είναι ένα κομμάτι αυτής της προσπάθειας και πιστεύω ότι χρόνο με τον χρόνο μπορεί να γίνει κάτι που θα χαρακτηρίζει την πόλη μας και θα την κάνει γνωστή πολύ πέρα από τα όρια της Αιγιαλείας.

Γιώργος Φραγκονικολόπουλος: «Θέλουμε ένα φεστιβάλ ανοικτό στην πόλη, αλλά με καλλιτεχνική ταυτότητα»

Το στοίχημα για έναν Δήμο δεν είναι μόνο να γεμίσει τους χώρους μιας διοργάνωσης, αλλά να κρατήσει ζωντανή την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Ο Γιώργος Φραγκονικολόπουλος μιλά για την προσπάθεια να παραμείνει το φεστιβάλ ανοιχτό στο ευρύ κοινό χωρίς να χάνει την ουσία του, για την εξοικείωση των θεατών με τη μικρού μήκους ταινία και για τη σχέση που χτίζεται σταδιακά ανάμεσα στην πόλη και τον κινηματογράφο.

Πώς ισορροπεί ένας Δήμος ανάμεσα στην ανάγκη για ένα φεστιβάλ ανοιχτό στο ευρύ κοινό και στην ανάγκη να κρατήσει μια καλλιτεχνική ταυτότητα που δεν γίνεται απλώς “εύκολη καλοκαιρινή εκδήλωση”;

Αυτή είναι πράγματι μια δύσκολη αλλά απαραίτητη ισορροπία. Από τη μία, ένα φεστιβάλ πρέπει να είναι ανοιχτό στην πόλη, να το νιώθει ο κόσμος δικό του και να μπορεί να συμμετέχει σε αυτό. Από την άλλη, οφείλει να διατηρεί την καλλιτεχνική του ταυτότητα και να μη μετατρέπεται απλώς σε μια εύκολη καλοκαιρινή εκδήλωση.

Εμείς θα θέλαμε πάντα να έχουμε και ποσότητα και ποιότητα: περισσότερο κόσμο, μεγαλύτερη συμμετοχή, περισσότερη εξωστρέφεια, αλλά ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα με ουσία, άποψη και καλλιτεχνικό βάθος. Αυτά όμως χτίζονται με κόπο, συνέπεια και χρόνο.

Το κοινό του Αιγίου πώς έχει αλλάξει μέσα από το φεστιβάλ; Έρχεται πια με μεγαλύτερη περιέργεια, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη ή παραμένει ακόμη ένα στοίχημα η επαφή με τις μικρού μήκους ταινίες;

Το κοινό του Αιγίου έχει αρχίσει να αποκτά μεγαλύτερη εξοικείωση με το φεστιβάλ και με τις μικρού μήκους ταινίες. Υπάρχει περισσότερη περιέργεια, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και πιο έντονη διάθεση συμμετοχής.

Παρόλα αυτά, παραμένει πάντα ένα στοίχημα να φέρνουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους κοντά σε μια μορφή κινηματογράφου που δεν είναι απαραίτητα τόσο διαδεδομένη όσο η μεγάλου μήκους ταινία. Αυτό όμως είναι και μέρος της αξίας του φεστιβάλ: να ανοίγει δρόμους, να εκπαιδεύει το κοινό και να δημιουργεί σταδιακά μια πιο σταθερή σχέση με τον κινηματογράφο μικρού μήκους.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News