Οι μοντέρνοι κρατούμενοι της ψηφιακής εποχής
Η διάκριση ανάμεσα στον επαγγελματικό και τον προσωπικό χρόνο έγινε θολή. Το σπίτι μετατράπηκε ταυτόχρονα σε γραφείο, χώρο ξεκούρασης και τόπο εγκλωβισμού.
Στη μετά COVID-19 εποχή, η εργασία από το σπίτι παρουσιάστηκε ως η μεγάλη επανάσταση της αγοράς εργασίας. Εκατομμύρια εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο εγκατέλειψαν τα γραφεία τους και μετέφεραν την επαγγελματική τους ζωή στο σαλόνι, στην κουζίνα ή σε ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού τους. Πολλοί πίστεψαν ότι η τηλεργασία θα αποτελούσε τη χρυσή τομή ανάμεσα στην επαγγελματική επιτυχία και στην προσωπική ζωή.
Οι εταιρείες αγκάλιασαν γρήγορα το νέο μοντέλο. Τα έξοδα μειώθηκαν, η παραγωγικότητα σε πολλές περιπτώσεις αυξήθηκε και η τεχνολογία έδωσε την εντύπωση ότι οι αποστάσεις είχαν πλέον καταργηθεί. Ολα έμοιαζαν ιδανικά.
Ομως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές. Χιλιάδες άνθρωποι περιόρισαν δραματικά τις κοινωνικές τους επαφές. Η καθημερινή διαδρομή προς την εργασία, η κουβέντα με τους συναδέλφους, ο καφές στο διάλειμμα και οι ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργούνται φυσικά σε έναν χώρο εργασίας άρχισαν να εξαφανίζονται.
Πολλοί εργαζόμενοι βρέθηκαν να περνούν ολόκληρες ημέρες μπροστά σε μια οθόνη. Η διάκριση ανάμεσα στον επαγγελματικό και τον προσωπικό χρόνο έγινε θολή. Το σπίτι μετατράπηκε ταυτόχρονα σε γραφείο, χώρο ξεκούρασης και τόπο εγκλωβισμού.
Οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν. Μοναξιά, άγχος, εξάντληση και αυξημένα περιστατικά κατάθλιψης εμφανίστηκαν σε σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Η έλλειψη καθημερινής κοινωνικής αλληλεπίδρασης επηρέασε ιδιαίτερα όσους ζουν μόνοι ή όσους είχαν ήδη περιορισμένο κοινωνικό κύκλο.
Ετσι, ενώ η τεχνολογία υποσχέθηκε μεγαλύτερη ελευθερία, για αρκετούς ανθρώπους δημιούργησε ένα νέο είδος περιορισμού. Δεν υπάρχουν κάγκελα, ούτε κλειδωμένες πόρτες. Υπάρχει, όμως, η οθόνη, το ηλεκτρονικό ημερολόγιο και η αίσθηση ότι η εργασία βρίσκεται παντού και πάντα.
Οι σύγχρονοι εργαζόμενοι δεν είναι φυσικά κρατούμενοι. Ωστόσο πολλοί αισθάνονται σαν «μοντέρνοι κρατούμενοι» ενός ψηφιακού συστήματος που τους επιτρέπει να εργάζονται από οπουδήποτε, αλλά συχνά τους απομακρύνει από εκείνο που έχει μεγαλύτερη αξία: την ανθρώπινη επαφή.
Ισως το ζητούμενο για τα επόμενα χρόνια να μην είναι η πλήρης επιστροφή στα γραφεία ούτε η απόλυτη τηλεργασία. Ισως η πραγματική πρόκληση να είναι η αναζήτηση μιας ισορροπίας που θα αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας χωρίς να θυσιάζει την κοινωνική φύση του ανθρώπου.
Γιατί ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να ζει μόνο με μια σύνδεση στο διαδίκτυο. Δημιουργήθηκε για να ζει ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους.
* Ο Νίκος Μαρούδας είναι οικονομικός αναλυτής και χρηματιστηριακός σύμβουλος.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
