Ο Willem Dafoe, ένας ξεχασμένος ποιητής και το «Late Fame» που περίμενε 120 χρόνια

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Ο Eduard Saxberger έχει σχεδόν ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξε ποιητής. Η ζωή του έχει προχωρήσει, η δουλειά του έχει καταλάβει τη θέση των παλιών φιλοδοξιών και η μοναδική ποιητική συλλογή που εξέδωσε στα νιάτα του ανήκει σε μια εποχή που μοιάζει πια ξένη.

Μέχρι που ένα βράδυ ένας νεαρός τον περιμένει στο σπίτι του.

Έχει διαβάσει τα ποιήματά του. Τα θαυμάζει. Και, κυρίως, αντιμετωπίζει τον ηλικιωμένο δημόσιο υπάλληλο ως αυτό που ο ίδιος είχε πάψει προ πολλού να θεωρεί τον εαυτό του: συγγραφέα.

Από αυτή τη μικρή διατάραξη της καθημερινότητας ξεκινά το «Late Fame» του Arthur Schnitzler, μια ιστορία που ολοκληρώθηκε το 1895 και έμελλε να αποκτήσει τη δική της, ασυνήθιστα καθυστερημένη διαδρομή προς τους αναγνώστες. Η εκτενής νουβέλα κυκλοφόρησε στα γερμανικά μόλις το 2014, ενώ η αγγλική έκδοση από τη New York Review Books ακολούθησε το 2017.

Σήμερα ο Saxberger έχει το πρόσωπο του Willem Dafoe.

Το φιλμ του Kent Jones, σε σενάριο της Samy Burch, έχει ήδη βγει στις αμερικανικές αίθουσες και στις 4 Σεπτεμβρίου φτάνει στη Βρετανία. Μαζί με τον Dafoe πρωταγωνιστούν η Greta Lee και ο Edmund Donovan.

Ένα βιβλίο που δεν ήταν ακριβώς «χαμένο»

Η ιστορία της νουβέλας χρειάζεται λίγη προσοχή, γιατί το Late Fame συχνά περιγράφεται ως κάποιο μυστηριώδες χαμένο χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε ύστερα από έναν αιώνα.

Η πραγματικότητα είναι πιο ενδιαφέρουσα.

Ο Schnitzler δούλεψε το κείμενο από το 1894 έως το 1895 και επιχείρησε να το δημοσιεύσει. Η εκτενής μορφή του παρέμεινε ανέκδοτη όσο ζούσε, όμως η ύπαρξή της ήταν γνωστή στα αρχεία του συγγραφέα, ενώ ένα πολύ μικρότερο σχετικό κείμενο είχε ήδη δημοσιευτεί μεταθανάτια το 1977. Η πλήρης νουβέλα ήταν εκείνη που έφτασε για πρώτη φορά σε βιβλίο το 2014.

Η σύμπτωση με την πλοκή είναι σχεδόν υπερβολικά καλή για να χρειάζεται στόλισμα.

Ο Saxberger βλέπει ένα έργο της νιότης του να επιστρέφει απρόσμενα στη ζωή του. Το ίδιο το κείμενο που αφηγείται αυτή την επιστροφή περίμενε περίπου 120 χρόνια για τη μεγάλη του έκδοση.

Η νέα παρέα καλλιτεχνών επαναφέρει τον Saxberger σε έναν κόσμο φιλοδοξίας και δημιουργικής αναγνώρισης από τον οποίο είχε απομακρυνθεί για δεκαετίες

Από τη Βιέννη στη Νέα Υόρκη

Η νέα ταινία δεν ντύνει τον Willem Dafoe με κοστούμι του 19ου αιώνα ούτε επιχειρεί να ανακατασκευάσει τη Βιέννη του Schnitzler.

Ο Saxberger γίνεται ένας ηλικιωμένος εργαζόμενος των ταχυδρομείων στη Νέα Υόρκη, ο οποίος είχε εκδώσει ποιήματα δεκαετίες νωρίτερα. Ένας νεότερος συγγραφέας ανακαλύπτει το βιβλίο και τον συστήνει σε μια παρέα νέων καλλιτεχνών που τον υποδέχεται σαν παραγνωρισμένη μορφή μιας άλλης εποχής. Ανάμεσά τους βρίσκεται η Gloria της Greta Lee, μια ηθοποιός που γοητεύει τον Saxberger και περιπλέκει ακόμη περισσότερο την επιστροφή του σε έναν κόσμο που είχε αφήσει πίσω.

Ο Jones κρατά έτσι το ουσιαστικό κομμάτι του Schnitzler και αφήνει πίσω το ιστορικό περίβλημα.

Γιατί ο Saxberger δεν είναι απλώς ένας δημιουργός που αναρωτιέται αν μπορεί ακόμη να γράψει. Είναι ένας άνθρωπος που υποχρεώνεται να ξαναδεί μια παλιά εκδοχή του εαυτού του μέσα από τα μάτια κάποιων πολύ νεότερων ανθρώπων.

Και η προσοχή τους είναι επικίνδυνα ευχάριστη.

Διαβάστε επίσης: AISFF4: Βασίλης Κατσούπης και Λάμπης Χαραλαμπίδης μίλησαν για το “Inside”

Η δόξα, όταν έρχεται αργά

Εδώ βρίσκεται και η λεπτή σκληρότητα της ιστορίας.

Η αναγνώριση έχει αξία όταν φτάνει αφού έχεις μάθει να ζεις χωρίς αυτήν; Μπορεί η φιλοδοξία που εγκατέλειψες να επιστρέψει ακριβώς όπως ήταν ή επιστρέφει μαζί της και ο άνθρωπος που ήσουν όταν την είχες;

Ο Schnitzler γνώριζε καλά την ανατομία αυτών των επιθυμιών. Για έναν συγγραφέα που έδωσε στον κινηματογράφο την «Traumnovelle», τη βάση πάνω στην οποία ο Stanley Kubrick έχτισε το Eyes Wide Shut, το Late Fame είναι ένα πολύ πιο μικρό και ήσυχο έργο.

Ίσως γι’ αυτό άντεξε τόσο καλά τη μεταφορά στη σημερινή Νέα Υόρκη.

Οι λογοτεχνικές παρέες αλλάζουν, οι τρόποι με τους οποίους αποκτά κανείς κοινό αλλάζουν, ακόμη και η ίδια η έννοια της φήμης έχει γίνει αγνώριστη από το 1895. Η λαχτάρα όμως να σε προσέξει κάποιος, να αναγνωρίσει αυτό που έκανες και να σου πει ότι δεν πέρασε απαρατήρητο, παραμένει ενοχλητικά οικεία.

Ο Schnitzler έγραψε για έναν ποιητή που νόμιζε ότι είχε συμφιλιωθεί με τη λήθη.

Χρειάστηκαν 120 χρόνια για να αποδειχθεί ότι η ιστορία του δεν είχε ξεχαστεί καθόλου.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News