Αλεξάνδρα Παναγοπούλου
Αν η Πάτρα είχε soundtrack: Οι ήχοι που καταλαβαίνεις μόνο αν ζεις εδώ
Πριν ακόμη τη δεις, πολλές φορές την ακούς. Ένα μηχανάκι που ανεβαίνει βιαστικά, ένα λεωφορείο που φρενάρει στη στάση, νταλίκες κοντά στο λιμάνι, καμπάνες που μπλέκονται με κόρνες, φωνές από λαϊκή, μουσική από μαγαζί που φτάνει μέχρι το μπαλκόνι. Η Πάτρα έχει δικό της ηχητικό αποτύπωμα: άλλοτε κουραστικό, άλλοτε τρυφερό, συχνά απολύτως αναγνωρίσιμο.
«Σχεδόν Εκεί»: Τρεις ματιές στη ζωγραφική του Χρήστου Γιαννόπουλου στο Πολύεδρο
Η πρώτη ατομική έκθεση του Χρήστου Γιαννόπουλου στην Πάτρα ολοκληρώνεται στο Πολύεδρο, έχοντας ήδη αφήσει πίσω της κάτι περισσότερο από μια σειρά έργων στον χώρο. Η βραδιά της Πέμπτης, με την ανάγνωση τριών κριτικών κειμένων για τη δουλειά του, άνοιξε μια συζήτηση γύρω από τη ζωγραφική, τη μνήμη, τον χρόνο και την απουσία κριτικού λόγου για τα εικαστικά.
Όταν πέφτει ο ήλιος, η Πάτρα ξαναβγαίνει στους δρόμους
Το καλοκαίρι στην Πάτρα δεν εξαντλείται στις παραλίες και στα μεσημέρια με τη ζέστη κολλημένη στην άσφαλτο. Αρχίζει ξανά το βράδυ, όταν η πόλη χαμηλώνει ρυθμούς, οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο και οι ανοιχτοί χώροι γίνονται το πιο φυσικό σημείο συνάντησης.
Πέθανε ο Γιάννης Δενδρινός: «Καλό ταξίδι, ρε Γιαννάκη» – Ο ηθοποιός που πέρασε και από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
Τον θάνατο του Γιάννη Δενδρινού έκανε γνωστός ο Χάρης Τζωρτζάκης, αποχαιρετώντας τον με συγκινητικά λόγια. Ο ηθοποιός είχε συνεργαστεί και με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, συμμετέχοντας σε παραστάσεις της Παιδικής Σκηνής και του Εκπαιδευτικού Χώρου Μπάρι.
Η Αλίκη πριν από την τρύπα: Η βόλτα που γέννησε το πιο διάσημο παράξενο του κόσμου
Πριν γίνει μπλε φόρεμα, λευκό κουνέλι, τσαγιέρα, Disney, memes και σύμβολο κάθε κατάστασης που δεν βγάζει νόημα, η Αλίκη ήταν μια ιστορία ειπωμένη σε μια βάρκα. Στις 4 Ιουλίου 1862, ο Λιούις Κάρολ άρχισε να αφηγείται σε τρία κορίτσια μια περιπέτεια για ένα παιδί που πέφτει σε έναν κόσμο όπου η λογική δεν εξαφανίζεται· απλώς τρελαίνεται με κανόνες. Από εκείνη τη βόλτα γεννήθηκε μια από τις πιο ανθεκτικές εμμονές της παγκόσμιας φαντασίας.
Η πίσω πλευρά της πόλης: Τι κρύβουν οι ακάλυπτοι της Πάτρας
Αν η πρόσοψη μιας πολυκατοικίας είναι αυτό που δείχνει στον δρόμο, ο ακάλυπτος είναι αυτό που κρατά για τον εαυτό της. Εκεί όπου δεν κοιτούν οι περαστικοί, η πόλη συνεχίζει αλλιώς: με απλωμένα ρούχα, γλάστρες που επιμένουν, γάτες που περνούν από μάντρα σε μάντρα, παλιά αντικείμενα, μικρά παράθυρα, φωνές που κατεβαίνουν από τους ορόφους και φως που φτάνει πάντα λίγο καθυστερημένο.
Το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» επιστρέφει: Η πιο γλυκιά σειρά της TV είχε πάντα λύκους στην αυλή
Το Netflix ξαναχτίζει το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» για μια νέα γενιά θεατών, αλλά η επιστροφή της Laura Ingalls δεν είναι απλώς ένα ακόμη νοσταλγικό reboot. Πίσω από τη μνήμη της «ζεστής» οικογενειακής σειράς υπήρχαν πάντα λύκοι, φωτιές, αρρώστιες, φτώχεια, σκληρή γη, άβολη ιστορία και μια τηλεόραση που ήξερε να κάνει το κοινό να κλαίει χωρίς να ντρέπεται. Το ερώτημα τώρα δεν είναι αν το παλιό κοινό θα θυμηθεί. Είναι αν το Netflix μπορεί να κρατήσει τη θαλπωρή χωρίς να κρύψει τα αγκάθια.
Η κεφαλιά που έβγαλε όλη την Ελλάδα στον δρόμο: 22 χρόνια από το Euro 2004
Στις 4 Ιουλίου 2004 η Ελλάδα νίκησε την Πορτογαλία με 1-0 και κατέκτησε το Euro, σε έναν τελικό που ακόμη μοιάζει σαν να ξέφυγε από τα προγνωστικά και μπήκε κατευθείαν στη συλλογική μνήμη. Το γκολ του Χαριστέα, ο Ζαγοράκης με το κύπελλο, ο Ρεχάγκελ στον πάγκο, οι σημαίες στα μπαλκόνια και τα κορναρίσματα μέχρι το πρωί έγιναν κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο. Έγιναν το πρώτο μεγάλο ελληνικό viral πριν υπάρξουν τα social.
«Σχεδόν εκεί»: Ο Χρήστος Γιαννόπουλος ζωγραφίζει τη μνήμη που δεν επιστρέφει καθαρή
Στη ζωγραφική του Χρήστου Γιαννόπουλου, η εικόνα δεν εμφανίζεται ποτέ απόλυτα καθαρή. Χτίζεται με στρώσεις, θολώνει, αποσύρεται και επιστρέφει σαν ανάμνηση που δεν παραδίδεται ολόκληρη. Τα έργα του ζητούν από τον θεατή να σταθεί περισσότερο χρόνο μπροστά τους, εκεί όπου η παρουσία, η απουσία και η μνήμη αρχίζουν να μπερδεύονται.
