Χρίστος Χαλικιάς: «Οι περισσότεροι δεν θέλουν να πετύχεις, θέλουν απλώς να μην τους ξεπεράσεις»

Πελοπόννησος Newsroom

Αυτή τη φορά ο καλλιτέχνης και συγγραφέας Χρίστος Χαλικιάς δεν μιλά για τη μοναξιά. Δεν μιλά για το σκοτάδι. Μιλά για κάτι ίσως πιο άβολο:
για τους ανθρώπους. Για εκείνους που σε στηρίζουν όσο παραμένεις ακίνδυνος. Για εκείνους που χαμογελούν μέχρι να αρχίσεις να προχωράς.
Για τις σχέσεις που αλλάζουν όταν αλλάζει και η θέση σου. Για τη δημοσιότητα. Για τη ζήλια. Και για την εποχή όπου όλοι θέλουν να φαίνονται — αλλά ελάχιστοι αντέχουν να δουν τον διπλανό τους να ανεβαίνει.

Πιστεύετε πραγματικά ότι οι άνθρωποι δυσκολεύονται να χαρούν όταν κάποιος προχωρά;

Ναι. Όχι όλοι. Αλλά περισσότεροι απ’ όσο παραδεχόμαστε. Είναι εύκολο να στηρίζεις κάποιον όταν ακόμη προσπαθεί.
Τότε δεν απειλεί καμία ισορροπία. Το δύσκολο αρχίζει όταν προχωρά. Όταν τον βλέπεις εκεί που κάποτε δεν περίμενες να φτάσει.
Πολλοί δεν ενοχλούνται όταν αποτυγχάνεις. Ενοχλούνται όταν αποδεικνύεις ότι μπορούσες.

Έχετε δει ανθρώπους να αλλάζουν απέναντί σας;

Φυσικά. Και δεν χρειάζεται καν να σου πουν κάτι. Η σιωπή λέει πολλά. Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν οι πρώτοι να σχολιάσουν όταν κάτι πήγαινε στραβά και εξαφανίστηκαν όταν άρχισαν να έρχονται καλά νέα. Αυτό δεν με θυμώνει. Με ενημερώνει! Η πρόοδος ξεκαθαρίζει τις σχέσεις; Πολύ. Όταν βρίσκεσαι χαμηλά, πολλοί μπορούν να σταθούν δίπλα σου. Τους είναι εύκολο. Όταν όμως αρχίσεις να αλλάζεις θέση, τότε φαίνεται ποιος σε αγαπούσε και ποιος αγαπούσε τη θέση που είχες απέναντί του.

Έχετε χάσει φίλους επειδή προχωρήσατε;

Δεν ξέρω αν τους έχασα επειδή προχώρησα. Ξέρω όμως ότι όταν άρχισαν να αλλάζουν πράγματα στη ζωή μου, άλλαξαν και κάποιοι άνθρωποι. Και αυτό είναι χρήσιμο. Μερικοί άνθρωποι σε θέλουν καλά. Απλώς όχι καλύτερα από εκείνους. Σκληρό. Αλλά αληθινό. Το πιο επικίνδυνο ψέμα είναι ότι όλοι όσοι είναι γύρω σου θέλουν το καλό σου. Δεν ισχύει. Κάποιοι θέλουν να είσαι καλά μέχρι το σημείο που η δική σου εξέλιξη αρχίζει να τους θυμίζει τη δική τους ακινησία.

Σας έχει φοβίσει ποτέ το να ανεβαίνεις;

Περισσότερο με έχει φοβίσει το τι αποκαλύπτει. Γιατί όταν αποτυγχάνεις, κοιτάζεις κυρίως τον εαυτό σου.Όταν αρχίζεις να προχωράς, αρχίζεις να βλέπεις και τους άλλους. Πιστεύετε στις φιλίες μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο; Πιστεύω στις φιλίες. Δεν πιστεύω στην αφέλεια. Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι. Υπάρχουν και σχέσεις που κρατούν όσο εξυπηρετούν μια συνθήκη. Δεν χρειάζεται να γίνεις κυνικός. Χρειάζεται απλώς να μάθεις να παρατηρείς.

Υπάρχει πολλή υποκρισία;

Παντού. Όχι μόνο στην τέχνη. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν για αυθεντικότητα και ταυτόχρονα χτίζουν μια εκδοχή του εαυτού τους για να καταναλωθεί. Όλοι θέλουν να φαίνονται αληθινοί. Αλλά η αλήθεια συνήθως είναι πολύ λιγότερο φωτογενής.

Τα social media μάς έκαναν πιο ψεύτικους;

Μας έδωσαν τη δυνατότητα να γίνουμε. Δεν φταίει η πλατφόρμα. Φταίει η ανάγκη μας να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι περνάμε καλά, ότι προχωράμε, ότι μας αγαπούν, ότι υπάρχουμε. Κάποτε ζούσαμε κάτι και μετά το θυμόμασταν. Τώρα πολλές φορές το ζούμε με το βλέμμα στραμμένο στο πώς θα φαίνεται.

Εσείς δεν συμμετέχετε σε αυτό; Φυσικά και συμμετέχω. Δεν παριστάνω τον άνθρωπο που στέκεται έξω από την εποχή του. Έχω δημόσια εικόνα.
Κάνω αναρτήσεις. Δίνω συνεντεύξεις. Αλλά προσπαθώ να θυμάμαι κάτι: άλλο να χρησιμοποιείς την εικόνα και άλλο να γίνεσαι η εικόνα σου.

Σας ενδιαφέρει να προκαλείτε;

Με ενδιαφέρει να μην είμαι αδιάφορος. Δεν με νοιάζει να προκαλέσω για να ακουστώ. Αλλά αν πω κάτι που πιστεύω και ενοχλήσει, δεν θα το πάρω πίσω για να γίνω συμπαθής. Έχουμε γεμίσει ανθρώπους που φοβούνται περισσότερο μήπως παρεξηγηθούν παρά μήπως δεν πουν ποτέ τίποτα.

Σας ενδιαφέρει να σας συμπαθούν;

Όλο και λιγότερο. Η ανάγκη να είσαι αρεστός είναι πολύ ακριβή. Κάθε φορά που προσπαθείς να αρέσεις σε όλους, κόβεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου.Και στο τέλος μπορεί να σε συμπαθούν όλοι — αλλά να μην έχει μείνει κανείς μέσα σου.

Τι σας ενοχλεί περισσότερο στους ανθρώπους;

Η μικρότητα. Όχι η αδυναμία. Όλοι είμαστε αδύναμοι κάπου. Η μικρότητα είναι άλλο πράγμα. Είναι να βλέπεις κάποιον να προχωρά και, αντί να αναρωτηθείς πώς μπορείς να προχωρήσεις κι εσύ, να εύχεσαι να πέσει. Αυτό είναι θλιβερό.

Έχετε ζηλέψει ποτέ;

Φυσικά. Όποιος λέει ότι δεν έχει ζηλέψει ποτέ, μάλλον δεν κοιτάζει πολύ βαθιά τον εαυτό του. Το θέμα είναι τι κάνεις με τη ζήλια σου. Μπορεί να γίνει δηλητήριο. Μπορεί όμως να γίνει και καθρέφτης. Να σου δείξει τι πραγματικά θέλεις.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια σήμερα;

Να μη χρειάζεσαι την επιβεβαίωση όλων. Να μπορεί κάποιος να μη σε συμπαθεί και να συνεχίζεις να κοιμάσαι κανονικά. Να μη χρειάζεται να απαντήσεις σε κάθε σχόλιο. Να μη χρειάζεται να κερδίσεις κάθε άνθρωπο. Δεν είναι όλοι το κοινό σου. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποί σου. Και αυτό είναι απολύτως εντάξει.

Αν έπρεπε να πείτε μία φράση σε κάποιον που φοβάται να προχωρήσει επειδή θα ενοχλήσει τους γύρω του;

Θα του έλεγα: ΠΡΟΧΩΡΑ. Όποιος πραγματικά σε αγαπά δεν θα χρειαστεί να μικρύνεις για να νιώσει εκείνος μεγάλος. Και όποιος απαιτεί να μικρύνεις για να παραμείνει στη ζωή σου —έχει ήδη απαντήσει μόνος του στο αν πρέπει να βρίσκεται εκεί.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News