Έναν χρόνο μετά τις φωτιές στην Αχαΐα: Στο «περίμενε» οι πυρόπληκτοι για τις αποζημιώσεις

Ενας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τις καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν την Πάτρα και τη Δυτική Αχαΐα και η εικόνα 12 μήνες μετά, αποτυπώνει μια μεγάλη αντίφαση.

Από τη μία πλευρά, σημαντικά έργα προστασίας και αποκατάστασης έχουν προχωρήσει. Στον Μείλιχο, από τα 22.940 στρέμματα που κάηκαν, τα 5.743 ήταν δασικές εκτάσεις, με τις παρεμβάσεις να εκτείνονται σε 1.676,35 στρέμματα. Στον Πείρο, από τα 9.925 καμένα στρέμματα, τα 3.235 ήταν δασικά, ενώ οι εργασίες αντιπλημμυρικής προστασίας καλύπτουν 916,5 στρέμματα.

Οι επεμβάσεις περιλαμβάνουν κορμοδέματα, κορμοφράγματα και σανιδότοιχους για τη συγκράτηση εδαφών και φερτών υλικών. Στην περιοχή του Μειλίχου τα έργα υλοποιήθηκαν από την Coca-Cola Τρία Εψιλον, ως ανάδοχο, με δωρεά 1 εκατ. ευρώ από το Ιδρυμα Coca-Cola HBC.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, βρέθηκε στα Ανω Συχαινά και επιθεώρησε τις παρεμβάσεις, επισημαίνοντας τη σημασία της πρόληψης και της θωράκισης των περιοχών μετά την καταστροφή.

Διαβάστε επίσης: Ενας χρόνος από τη φωτιά της Πάτρας – Γιάννης Κοψίνης: «Μεγαλύτερη τιμωρία οι στάχτες του σπιτιού μου ή η γραφειοκρατία;»

Από την άλλη πλευρά, η αυτοψία της εφημερίδας «Πελοπόννησος» έναν χρόνο μετά καταγράφει μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα για τους πυρόπληκτους. Η φύση επιχειρεί σταδιακά να αναγεννηθεί, όμως στις ζωές των ανθρώπων οι πληγές κλείνουν πολύ πιο αργά. Απογοήτευση, αγανάκτηση, στενοχώρια και η κόπωση μιας αναμονής 12 μηνών συνθέτουν το σημερινό σκηνικό.

Αποζημιώσεις για καμένες ελιές, αγροτικές εκτάσεις και κατοικίες εξακολουθούν να εκκρεμούν, ενώ δεν έχουν ολοκληρωθεί όλες οι απαιτούμενες καταγραφές των ζημιών.

Ιδιαίτερα δύσκολη παραμένει η κατάσταση για τους παραγωγούς. Ποτιστικά λάστιχα και τμήματα των αρδευτικών δικτύων καταστράφηκαν από τη φωτιά και παραμένουν χωρίς αποκατάσταση, δυσχεραίνοντας επί έναν χρόνο την άρδευση των καλλιεργειών και διευρύνοντας την οικονομική ζημιά.

Διαβάστε επίσης: Ένας χρόνος από τις καταστροφικές πυρκαγιές σε Πάτρα και Δυτική Αχαΐα: Ο βαρύς απολογισμός

Η αντίφαση είναι εμφανής: η θωράκιση του φυσικού περιβάλλοντος προχώρησε με συγκεκριμένα και μετρήσιμα έργα, όμως η αποκατάσταση της ιδιωτικής περιουσίας και της αγροτικής παραγωγής δεν ακολούθησε την ίδια ταχύτητα. Εναν χρόνο μετά, οι φλόγες έχουν σβήσει, αλλά για αρκετούς πυρόπληκτους η πραγματική επόμενη ημέρα δεν έχει φτάσει ακόμα.

Πυρόπληκτοι: «Η υπομονή μας εξαντλήθηκε» – Οργή και απόγνωση για τις καθυστερήσεις

Ενας χρόνος πέρασε, αλλά για πολλούς κατοίκους των περιοχών που χτυπήθηκαν από την καταστροφική πυρκαγιά ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στην ημέρα που οι φλόγες πέρασαν από σπίτια, χωράφια και λιοστάσια. Η «Π» κατά την αυτοψία της στις πληγείσες περιοχές, συνάντησε ανθρώπους κουρασμένους, απογοητευμένους και, πλέον, βαθιά αγανακτισμένους.

«Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και ακόμη περιμένουμε. Πόσο άλλο πρέπει να περιμένουμε;» είναι το ερώτημα που επαναλαμβάνεται στις συζητήσεις.

Η πρώτη αγωνία για το τι σώθηκε και τι χάθηκε έχει αντικατασταθεί από μια άλλη μάχη: αυτή με το «τέρας» της γραφειοκρατίας. Αιτήσεις, δικαιολογητικά, υπηρεσίες, καταγραφές και αναμονή έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους.
«Δεν ζητάμε χάρη από κανέναν. Ζητάμε να καταγραφούν αυτά που κάηκαν και να πάρουμε αυτά που δικαιούμαστε» τονίζουν, περιγράφοντας μια διαδικασία που έναν χρόνο μετά εξακολουθεί να παρουσιάζει εκκρεμότητες.

Αποζημιώσεις για καμένες ελιές, καλλιέργειες, εκτάσεις και κατοικίες αναμένονται ακόμη, ενώ, σύμφωνα με τους κατοίκους, σε περιπτώσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί ούτε οι απαιτούμενες καταγραφές.

Και εδώ η απογοήτευση μετατρέπεται σε οργή.

«Αυτό πλέον το θεωρούμε κοροϊδία. Στην αρχή ακούγαμε υποσχέσεις και περιμέναμε. Τώρα πέρασε ένας χρόνος και βρισκόμαστε ακόμη στο ίδιο σημείο» είναι το κλίμα που μεταφέρεται στην «Π».

ΑΝΥΔΡΑ ΧΩΡΑΦΙΑ

Ιδιαίτερα δύσκολη είναι η κατάσταση για τους παραγωγούς. Η φωτιά δεν κατέστρεψε μόνο ελιές και χωράφια, αλλά και ποτιστικά λάστιχα και τμήματα των δικτύων που μετέφεραν νερό στις καλλιέργειες.

«Κάηκαν τα λάστιχα που έφερναν το νερό και έναν χρόνο τώρα δεν μπορούμε να ποτίσουμε όπως πρέπει. Πώς θα ξανασταθεί μια καλλιέργεια χωρίς νερό;» αναρωτιούνται.

Ετσι, η καταστροφή δεν τελείωσε όταν έσβησε η τελευταία εστία. Συνεχίζεται μέσα από την απώλεια παραγωγής και την αδυναμία ανθρώπων να επαναφέρουν τα χωράφια τους στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν από τη φωτιά.
Πίσω από την αγανάκτηση υπάρχει και στενοχώρια. Ελιές δεκαετιών χάθηκαν, περιουσίες που δημιουργήθηκαν με κόπο καταστράφηκαν και οικογένειες εξακολουθούν να περιμένουν την έμπρακτη στήριξη της Πολιτείας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ωστόσο, διατηρείται μια τελευταία προσδοκία. Κάποιοι ελπίζουν ότι η πορεία προς τις επόμενες εθνικές εκλογές ίσως επιταχύνει όσα παραμένουν βαλτωμένα.

«Τώρα που πλησιάζουν εκλογές, μπορεί επιτέλους κάτι να κινηθεί. Μακάρι, έστω και τώρα, να μας θυμηθούν» είναι η πικρή ελπίδα που εκφράζεται.

ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Η μεγαλύτερη ίσως πικρία προέρχεται από τη σύγκριση με τις πρώτες ημέρες μετά την καταστροφή. Τότε, όπως θυμούνται, υπήρχε συνεχής παρουσία αρμοδίων, επισκέψεις, υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις ότι κανείς δεν θα μείνει μόνος του. Οσο όμως περνούσαν οι μήνες, το ενδιαφέρον άρχισε να υποχωρεί και τη θέση του πήρε η σιωπή των υπηρεσιών και η αναμονή.

«Τις πρώτες ημέρες ήταν όλοι εδώ. Μετά φύγανε και μείναμε εμείς με τα καμένα μας» λένε με πικρία, περιγράφοντας το αίσθημα εγκατάλειψης που έχει εδραιωθεί.

Εκείνο που τους εξοργίζει περισσότερο είναι ότι δεν βλέπουν έναν σαφή ορίζοντα ολοκλήρωσης των διαδικασιών. «Αν μας έλεγαν τουλάχιστον πότε θα τελειώσει όλο αυτό, θα ξέραμε τι να περιμένουμε. Τώρα κανείς δεν μας λέει τίποτα συγκεκριμένο».

Και κάθε μήνας που περνά επιβαρύνει περισσότερο την κατάσταση. Η χαμένη παραγωγή δεν αναπληρώνεται, οι ανάγκες συνεχίζονται και τα έξοδα τρέχουν. «Οι ελιές που κάηκαν, είναι ζήτημα αν θα καρπίσουν σε 7-8 χρόνια. Μπορεί όμως και ποτέ. Κάποιες έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Τεράστια καταστροφή!» επισημαίνουν.

Εναν χρόνο μετά, οι πυρόπληκτοι δεν έχουν απέναντί τους τις φλόγες. Εχουν τη γραφειοκρατία, την αναμονή και την αβεβαιότητα. Και το ερώτημα που πλανάται πάνω από τα καμένα παραμένει: πόσο ακόμη θα χρειαστεί να περιμένουν;

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News