Φάκελος Achaia Clauss: Η ιστορία με Μινωτή και Παξινού

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή ιστορία της οινοποιίας, ξεχωρίζει μια ιδιαίτερη σελίδα που συνδέει την Πάτραμε δύο από τις μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού θεάτρου: την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή.

Η Παξινού δεν ήταν απλώς μια εκλεκτή επισκέπτρια της Achaia Clauss. Κατά διαστήματα, κυρίως τα καλοκαίρια, η μεγάλη τραγωδός περνούσε τις διακοπές της στη βίλα του Οινοκάστρου, η οποία ανήκε στην οικογένεια Αντωνοπούλου.

Εκεί την επισκέπτονταν πολλοί φίλοι της από τον χώρο του θεάτρου, ηθοποιοί και όχι μόνο. Τα καλοκαιρινά απογεύματα γέμιζαν από παρέες και συζητήσεις, ενώ, όπως μαρτυρούν οι παλαιότεροι, η εύθυμη και βροντερή φωνή της αντηχούσε σε ολόκληρη την αυλή του οινοποιείου.

Ηταν μια διαφορετική εικόνα της μεγάλης πρωταγωνίστριας. Μακριά από τη σκηνή και τα φώτα, η Παξινού βρισκόταν ανάμεσα σε φίλους και ανθρώπους του οικείου της περιβάλλοντος, αφήνοντας για λίγο πίσω τον κόσμο του θεάτρου και ζώντας τον χρόνο της Achaia Clauss ως άνθρωπος δεμένος με την οικογένεια Αντωνοπούλου και αφήνοντας τον εαυτό της να παρασυρθεί από τη μεθυστική ραστώνη των καλοκαιριών στην Achaia Clauss.

1945: Ο ΓΑΜΟΣ

Η σχέση αυτή είχε άλλωστε αποκτήσει και οικογενειακό δεσμό. Το 1945 ο Λαλάκης Αντωνόπουλος -εκ των μετόχων της εταιρείας- παντρεύτηκε την Ιλεάνα, κόρη της Κατίνας Παξινού. Η παρουσία της σπουδαίας ηθοποιού στην Achaia Clauss δεν ήταν, επομένως, μια απλή φιλοξενία. Η Παξινού είχε πλέον έναν δικό της άνθρωπο μέσα στην οικογένεια που συνδεόταν με την ιστορική οινοποιία.

Και μαζί με την Παξινού, στην ίδια ιστορία συναντάμε και τον Αλέξη Μινωτή. Ο άνθρωπος που αποτέλεσε για δεκαετίες τον θεατρικό σύντροφο και συνοδοιπόρο της Παξινού συνδέθηκε επίσης με την οικογένεια Αντωνοπούλου. Μόνο που εδώ η μνήμη δεν στηρίζεται αποκλειστικά σε προφορικές μαρτυρίες.

Εχουν μείνει τα ντοκουμέντα. Χαρτιά που πέρασαν από χέρι σε χέρι και σήμερα αποκτούν μια διαφορετική αξία, γιατί πάνω τους βρίσκεται γραμμένη η προσωπική σχέση των ανθρώπων που τα υπέγραψαν.

Σε ένα ιδιόγραφο κείμενο, ο Αλέξης Μινωτής αναφέρεται με θερμά λόγια στα κρασιά της Achaia Clauss, στη Santa Helena, στο Castel Danielis και στη Μαυροδάφνη. Και στο τέλος γράφει: «Η Achaia Clauss τιμά την Ελλάδα και τον πολιτισμό της».

Το ιδιόγραφο του Αλέξη Μινωτή με τα θερμά του λόγια για τα κρασιά της Αχαΐα Κλάους και τη χαρακτηριστική φράση: «Η Αχάια-Κλάους τιμά την Ελλάδα και τον πολιτισμό της».

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Δεν είναι μόνο τα λόγια ενός μεγάλου ηθοποιού για μια ιστορική οινοποιία. Είναι ένα μικρό κομμάτι της σχέσης του με έναν χώρο και τους ανθρώπους του.

Αλλά το πιο προσωπικό τεκμήριο βρίσκεται σε ένα θεατρικό πρόγραμμα.

Είναι το πρόγραμμα της «Μάνας Κουράγιο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, της παράστασης που ανέβηκε το 1971 από τον θίασο του Αλέξη Μινωτή και της Κατίνας Παξινού.

Στις σελίδες του υπάρχουν οι υπογραφές και των δύο. Και μια αφιέρωση: «Στον Αντρέα». Τον Αντρέα Αντωνόπουλο.

Η ιδιόχειρη αφιέρωση της Κατίνας Παξινού στον Ανδρέα Αντωνόπουλο της Achaia Clauss, στο πρόγραμμα του θεατρικού έργου «Μάνα Κουράγιο» του 1971

8.10.1971; Ιδιόχειρη αφιέρωση του Αλέξη Μινωτή στον Ανδρέα Αντωνόπουλο, πάνω στο θετρικό πρόγραμμα της “Μάνας Κουράγιο”

Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν μακρινά. Η φωνή της Παξινού έχει σιγήσει. Ο Μινωτής έχει φύγει. Οι άνθρωποι της οικογένειας που έζησαν εκείνες τις στιγμές δεν μπορούν πλέον να τις αφηγηθούν. Μιλούν όμως τα χαρτιά. Μια αφιέρωση, μια υπογραφή. Και βέβαια η παλιά βίλα, που εξακολουθεί να στέκει στην Achaia Clauss και, μαζί με τα πέτρινα κτίσματα και τα παλιά βαρέλια, να κρατά μέσα της μια Πάτρα που δεν υπάρχει πια. Εκεί, όπου η μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου μπορούσε να αφήσει για λίγο τη σκηνή και να καθίσει για μια παρτίδα κουμ-καν.

Και όπου ο Μινωτής, ανάμεσα σε μια θεατρική παράσταση και μια προσωπική αφιέρωση, άφησε κι εκείνος το δικό του σημάδι. Οταν δύο θρύλοι του ελληνικού θεάτρου, έγιναν για ένα διάστημα μέρος της ζωής της θρυλικής Καστροπολιτείας της Πάτρας.