Γεωργία Μυλωνά: Η Καθλίν που βλέπει, ακούει και αντέχει στο «Ταξίδι Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα»
Δεν βρίσκεται στο κέντρο της οικογένειας Ταιρόν, αλλά είναι παρούσα σε κάθε ρωγμή της. Η Καθλίν, η υπηρέτρια του Ταξιδιού Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα, παρατηρεί σιωπηλά, οργανώνει την καθημερινότητα και κρατά μια απόσταση που τελικά αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα λέγονται δυνατά. Η Γεωργία Μυλωνά μιλά στο pelop.gr για τον ρόλο της, για τη λιτότητα και την εσωτερική ακρίβεια που απαιτεί το έργο του Ο’ Νηλ, αλλά και για την επιστροφή της στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας ως επαγγελματίας πια. Η παράσταση συνεχίζεται έως την 1η Φεβρουαρίου.
Η Καθλίν δεν υψώνει ποτέ τη φωνή της, δεν παρεμβαίνει, δεν συγκρούεται, δεν διεκδικεί χώρο μέσα στο σπίτι των Ταϊρόν. Κι όμως, είναι εκείνη που βλέπει τα πάντα. Στο Ταξίδι Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα, που θα ανεβαίνει έως την 1η Φεβρουαρίου, ο ρόλος της λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης της οικογενειακής διάλυσης, ένας άνθρωπος εκτός της οικογένειας που, ακριβώς γι’ αυτό, μπορεί να διακρίνει καθαρά τις ρωγμές της.
Η Γεωργία Μυλωνά προσεγγίζει την Καθλίν με μέτρο, χιούμορ και βαθιά τρυφερότητα, μιλώντας στο pelop.gr για τη σιωπή ως στάση ζωής, για τη δυσκολία ενός ρόλου που δεν «φωνάζει», αλλά πρέπει να είναι απολύτως παρών, και για την ιδιαίτερη σημασία που έχει για την ίδια η επιστροφή στη σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.
Στο Ταξίδι Μεγάλης Μέρας Μέσα στη Νύχτα, η Καθλίν είναι ένας ρόλος που μοιάζει να στέκεται στο περιθώριο, αλλά βλέπει τα πάντα. Πώς προσέγγισες έναν χαρακτήρα που δεν κινεί τη δράση, αλλά τη φωτίζει σιωπηλά;
Πράγματι, η Καθλίν δεν κινεί τη δράση με την κλασική έννοια, αλλά είναι ένας χαρακτήρας με έντονη εσωτερική παρουσία. Δεν ανήκει στην οικογένεια Ταιρόν και αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη. Μαζί με τον κύριο Ζαμπουλάκη, σκηνοθέτη της παράστασης, αποφασίσαμε να κινείται σε έναν άλλο, υποκριτικά, κόσμο από την υπόλοιπη οικογένεια — πιο εξπρεσιονιστικό — και να φωτίζει τη δράση μέσα από την κινησιολογία και τη χιουμοριστική της διάθεση. Είναι ο άνθρωπος που βάζει τα πάντα σε τάξη, οργανώνει την καθημερινότητα και συμβολίζει τη ζωτικότητα σε έναν χώρο που βυθίζεται μέσα στο παρελθόν. Θα λέγαμε ότι λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, επιτρέποντας στο κοινό να αναπνεύσει και να δει την οικογένεια από μια μικρή απόσταση.
Η Καθλίν είναι υπηρέτρια, αλλά και μάρτυρας μιας οικογενειακής διάλυσης. Πού βρήκες τη συναισθηματική της θέση μέσα σε έναν κόσμο που δεν της ανήκει πραγματικά;
Η Καθλίν βρίσκεται σε ένα λεπτό όριο: από τη μία δεν ανήκει στην οικογένεια, από την άλλη γίνεται αυτόπτης μάρτυρας γεγονότων που «κανονικά» κανείς δε θα έπρεπε να βλέπει. Η συναισθηματική της θέση προκύπτει από αυτήν την εξωτερική παρατήρηση — βλέπει τις ρωγμές όλων και γνωρίζει τα πάντα χωρίς να μπλέκεται σε συγκρούσεις. Αυτή η αποστασιοποίηση της δίνει την καθαρότητα και την ικανότητα να κατανοεί όλους τους ήρωες. Είναι βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και φροντιστική, χωρίς να χάνει τον εαυτό της. Είναι η μόνη που δεν κρίνει αλλά σχολιάζει και ζει στο εδώ και τώρα, και ακριβώς αυτή η ισορροπία είναι η δύναμή της.
Ως απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, πώς είναι να επιστρέφεις στη σκηνή του θεσμού ως επαγγελματίας πια; Νιώθεις συνέχεια, δικαίωση ή ευθύνη;
Η σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας με φιλοξενεί φέτος για δεύτερη φορά μετά την αποφοίτησή μου, κάτι που με γεμίζει τιμή και χαρά. Είναι πολύ σημαντικό οι απόφοιτοι της σχολής να υποστηρίζονται και να εντάσσονται στον επαγγελματικό χώρο, και το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας το κάνει με συνέπεια. Είναι ιδιαίτερο να επιστρέφω σε έναν χώρο που υπήρξε το καλλιτεχνικό μου «σπίτι», όπου έκανα τα πρώτα μου βήματα και απέκτησα αναφορές και γνώσεις. Είμαι πολύ χαρούμενη διότι συνεργάζομαι με τον κύριο Ζαμπουλάκη, που υπήρξε δάσκαλός μου, που τώρα με εμπιστεύεται να γίνω κομμάτι της δουλειάς του και που εξακολουθεί να αποτελεί έμπνευση στη διαδρομή μου. Όλα αυτά φέρνουν αίσθημα ευθύνης απέναντι στο θεσμό, στο σκηνοθέτη, στους συναδέλφους και φυσικά στο κοινό. Κυρίως όμως δικαίωση, βλέποντας ότι η δουλειά και η εκπαίδευση έχουν καρποφορήσει. Κάθε στιγμή στη σκηνή μου υπενθυμίζει πόσο σημαντικό είναι να μαθαίνεις, να αναμετριέσαι με τον εαυτό σου και να δίνεις το καλύτερό του κομμάτι.
Το έργο του Ο’ Νηλ απαιτεί μεγάλη εσωτερική ακρίβεια και αντοχή. Τι ήταν πιο απαιτητικό για εσένα σε αυτή την παραγωγή: η ψυχολογία του έργου ή η λιτότητα του ρόλου;
Χωρίς αμφιβολία, το έργο του Ο’Νηλ απαιτεί μεγάλη αντοχή, ακρίβεια αλλά και εσωτερική δύναμη. Για μένα, η μεγαλύτερη πρόκληση και ευθύνη ήταν να αναμετρηθώ με ένα κείμενο που αποκαλύπτει ολόκληρο τον κόσμο μιας οικογένειας, φωτίζοντας την τρυφερότητα και τη βιαιότητα που μόνο οι σχέσεις αίματος μπορούν να έχουν. Η λιτότητα του ρόλου της Καθλίν ήταν για εμένα ένα προσωπικό στοίχημα: ήθελα να την προσεγγίσω όχι ως μια φιγούρα που ανήκει στο περιθώριο, αλλά ως σιωπηλή συνείδηση του σπιτιού. Παρότι δεν έχει πολλές εκρήξεις ή ατάκες, κάθε κίνηση, βλέμμα ή παύση της πρέπει να είναι ακριβής για να μεταφέρει τη ψυχολογία του έργου. Η ένταση και η τραγικότητα που φέρει η οικογένεια Ταιρόν δημιουργεί ένα κλίμα βαθιάς συγκίνησης και το να παραμένεις ψύχραιμη, συγκρατημένη και ταυτόχρονα ζωντανή και διαθέσιμη ήταν για μένα η πιο ενδιαφέρουσα αναμέτρηση.
Αν η Καθλίν μπορούσε να μιλήσει έξω από το έργο, τι πιστεύεις ότι θα έλεγε σήμερα για την οικογένεια που υπηρετεί και τι για τον εαυτό της;
Αν η Καθλίν μπορούσε να μιλήσει σήμερα, νομίζω πως θα αναγνώριζε στην οικογένεια που υπηρετεί κάτι βαθιά οικείο και διαχρονικό. Θα μιλούσε για ανθρώπους που κρύβονται πίσω από ρόλους, εξαρτήσεις και μισές αλήθειες για να αντέξουν την καθημερινότητα. Για ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη σιωπή ως μηχανισμό συντήρησης της «κανονικότητας». Θα έβλεπε μια οικογένεια που δεν καταρρέει από την έλλειψη αγάπης, αλλά από την απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας, κάτι που παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Για τον εαυτό της, η Καθλίν θα έλεγε πως αντιπροσωπεύει την εργαζόμενη γυναίκα, αλλά και όλους εκείνους που στέκονται αθέατοι, ενώ βλέπουν τα πάντα. Θα αναγνώριζε τον εαυτό της ως μέρος μιας ομάδας ανθρώπων που κρατούν όρθια τα σπίτια και τις ζωές των άλλων. Η σιωπή της δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό του ρόλου της, αλλά ένας κοινωνικός ρόλος που της επιβλήθηκε. Ίσως σήμερα να διεκδικούσε μια πιο καθαρή φωνή, όχι με θυμό, αλλά από ανάγκη για ορατότητα και αυτοσεβασμό. Με τη γνώση ότι η σιωπή δεν είναι πάντα αρετή, ο λόγος της θα μιλούσε για το δικαίωμα να υπάρχει κανείς, για την ισότητα και την αξιοπρέπεια.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
