Καποδίστριας: Το ένστικτο και το χειροκρότημα – Οταν ο κόσμος δεν «ακούει» τους κριτικούς
Ο «Καποδίστριας» ίσως και να μην έγινε φαινόμενο λόγω κινηματογραφικής αξίας, σίγουρα όμως έγινε επειδή καλύπτει τα υπαρξιακά, πολιτικά και ηθικά κενά του σύγχρονου Ελληνα πολίτη
Οκτώ ημέρες μετά την πρώτη προβολή ο κινηματογραφικός «Καποδίστριας» σπάει ταμεία. Και κάτι άλλο (ασυνήθιστο στις κινηματογραφικές αίθουσες): Αποσπά καθολικό και παρατεταμένο χειροκρότημα.
Οταν εκατοντάδες χιλιάδες προστρέχουν, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν πρόκειται για «συστηματικούς», πιστούς σινεφίλ, που αναζητούν τεχνική αρτιότητα, κινηματογραφικές αρετές ή απολαυστικά σκηνοθετικά τρικ και ευρήματα.
Η αθρόα προσέλευση οφείλεται σε κάποιο «μαγνήτη» που σκόπιμα δεν εντοπίζεται ή αγνοείται από εκείνους τους κριτικούς, οι οποίοι έσπευσαν να απαξιώσουν τον «Καποδίστρια».
ΤΑ ΚΕΝΑ
Βολεύει πολύ να υποστηρίζεται ότι η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «δίχασε»…
Οταν η συντριπτική πλειοψηφία σπεύδει στις αίθουσες και το sold out είναι επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, διακρίνει κανείς ως απέλπιδα και ατελέσφορη την προσπάθεια να παρουσιαστεί ο «Καποδίστριας» ως ένας «διχαστικός» πολιτικός. Σ’ αυτή την απόπειρά τους οι επικριτικοί κριτικοί δεν έχουν καταλάβει το τεράστιο λάθος τους. Οι θεατές δεν γεμίζουν τις αίθουσες για να εντοπίσουν αν ο «Καποδίστριας» πάσχει από υπερβολικό μελοδραματισμό, αν μονομερώς προσεγγίζεται η ιστορία ή αν εμφανίζει αισθητικές αδυναμίες η παραγωγή.
ΕΝΣΤΙΚΤΟ
Η πλειοψηφία των θεατών δεν έχει τη γνώση για να συμπεράνει αν πρόκειται περί μιας ιστορικά δίκαιης ή ιδεολογικά φορτισμένης ταινίας. Διαθέτει, όμως, ο θεατής το ένστικτο και έχει ο θεατής τις ανάγκες του. Εν προκειμένω, ο «Καποδίστριας» ίσως και να μην έγινε φαινόμενο λόγω κινηματογραφικής αξίας, σίγουρα όμως έγινε επειδή καλύπτει τα υπαρξιακά, πολιτικά και ηθικά κενά του σύγχρονου Ελληνα πολίτη.
Συνακόλουθα, ο λαός δεν έχει πάψει να ζητάει πραγματικό ηγέτη γιατί απογοητεύτηκε από τους διαχειριστές –επικοινωνιακά προϊόντα– και επειδή δεν τον βρίσκει στη σημερινή πραγματικότητα στρέφεται στην ιστορία. Κρίνει δε –και αυτό είναι το ουσιώδες της ταινίας– ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας καλύπτει τις προδιαγραφές του.
ΦΟΒΗΤΡΟ
Από τις αντιδράσεις σημαντικής μερίδας των κριτικών συνάγεται ένα αφοπλιστικό συμπέρασμα. Οτι η ιστορία φοβίζει την εξουσία και το πρόβλημα τελικά δεν είναι η ιστορία, αλλά η εξουσία.
Συνήθως, η ιστορία τιμάται όταν είναι ακίνδυνη, επετειακή και ακρωτηριασμένη. Οταν όμως αποκτά πολιτικό βάθος και μιλά τσεκουράτα γίνεται ενοχλητική και ανεπιθύμητη.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας μας «λέει» ότι η εξουσία δεν (πρέπει να) είναι πλεονέκτημα και κατάκτηση, αλλά σταυρός μαρτυρίου. Γι’ αυτόν τον λόγο εισπράττει καθολικό χειροκρότημα ο πρώτος Κυβερνήτης.
ΚΑΡΓΑΚΟΣ
Και για να δικαιώσουμε το ξέσπασμα των θεατών στις κινηματογραφικές αίθουσες, είναι χρήσιμο να θυμίσουμε τα λόγια του αιώνιου δάσκαλου της ελληνικής αυτοσυνειδησίας Σαράντου Καργάκου:
«Κάποτε ο Ρωμιός είχε Μεγάλη Ιδέα για το Γένος του. Σήμερα έχει Μεγάλη Ιδέα για το άτομό του. Γι’ αυτό έχει μισομπεί στο μεγάλο παγκόσμιο κλουβί. Κάποια αρχαία φωνή όμως τον εμποδίζει να μπει όλος».
Κοντολογίς, ο «Καποδίστριας» είναι η αρχαία φωνή που υπαγορεύει στον θεατή να επανασυνδεθεί με οτιδήποτε το αμιγώς ελληνικό και φιλοπατριωτικό. Εξ ου και το χειροκρότημα στον βαθύτατα γνήσιο πατριώτη και θυσιασθέντα για τις εθνικές αξίες και ιδέες του, Κυβερνήτη.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
