Κλειστές πόρτες, ανοιχτές πληγές – Η Ηλιούπολη και τα παιδιά
Ο αρχισυντάκτης του αθλητικού τμήματος της «Π» Βαγγέλης Γερογιάννης γράφει για την τραγική υπόθεση της Ηλιούπολης
To τραγικό συμβάν με τις δύο 17χρονες που έπεσαν από την ταράτσα πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη, συζητείται παντού, προβληματίζει, συγκλονίζει και μας θυμίζει ξανά τα όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε ως γονείς.
Σε λίγες ημέρες, πιθανότατα το θέμα θα ξεχαστεί, η ζωή θα προχωρήσει και εμείς θα επιστρέψουμε συγκλονισμένοι στα «καβούκια» μας για να κρυφτούμε και να προσποιηθούμε πως όλα είναι εντάξει. Εδώ και χρόνια όμως, τίποτα δεν είναι εντάξει, κυρίως για τα παιδιά.
Οι πόρτες θα παραμείνουν κλειστές, εμείς θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε ατελείωτες ώρες και να παριστάνουμε πως «για το καλό των παιδιών», αλλά χωρίς να βρίσκουμε ουσιαστικό χρόνο να σταθούμε δίπλα τους. Θα συνεχίσουμε να τα πιέζουμε να προσαρμοστούν σε ένα σύστημα που απαιτεί επιδόσεις, συμμόρφωση και διαρκή σύγκριση, αντί να ακούσουν αυτό που πραγματικά θέλουν και αισθάνονται.
Διαβάστε επίσης: Ηλιούπολη: Κρίσιμες ώρες για τη 17χρονη στο ΚΑΤ – Βουβός θρήνος στο σχολείο
Θέλουμε παιδιά – «στρατιωτάκια» μέσα σε μια μηχανή που συχνά συνθλίβει την προσωπικότητά τους, τα γεμίζει άγχος και τα βυθίζει στην απογοήτευση. Και το χειρότερο είναι πως πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δίνουμε το παράδειγμα.
Έχουμε δημιουργήσει σπίτια «φαντασμάτων». Είμαστε όλοι εκεί και την ίδια στιγμή όλοι απουσιάζουμε. Κανείς δεν νιώθει την παρουσία του άλλου. Απορροφημένοι στα προβλήματα, στις οθόνες, στη δύσκολη καθημερινότητα, ρουφάμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών. Καναπές, τηλεόραση, σκρολάρισμα, κλειστές πόρτες. Αυτή είναι η εικόνα που κυριαρχεί πλέον σε πολλά σπίτια.
Δεν είναι φυσιολογικό να τα βλέπει όλα μαύρα ένας νέος άνθρωπος, να μην είναι χαρούμενος, να αισθάνεται αποτυχημένος και να νιώθει πως δεν αξίζει. Είναι μια βαθιά κοινωνική ασθένεια που εξαπλώνεται όλο και περισσότερο.
Ίσως αυτή η εποχή να είναι μια τελευταία ευκαιρία να ανοίξουμε μια πραγματική συζήτηση. Όχι μόνο για τα παιδιά μας, αλλά και για τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Μας έμαθαν να μετράμε την επιτυχία με βάση το επάγγελμα, τα χρήματα και την κοινωνική εικόνα. Όμως αυτό το μοντέλο δείχνει πλέον εξαντλημένο. Δημιούργησε στρες, ψυχολογική πίεση, κατάθλιψη και μια κοινωνία ανθρώπων που δυσκολεύονται να νιώσουν ευτυχισμένοι.
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με αυτόν τον τρόπο. Είναι ανάγκη να μάθουμε στα παιδιά μας, αλλά και σε εμάς, πως θα πρέπει να εστιάσουν σε άλλους παράγοντες προκειμένου να έχουν μια ευτυχισμένη, χαρούμενη και ισορροπημένη ζωή.
Είναι σημαντικό να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και να εκφράζουμε την αλήθεια μας. Ακόμα καλύτερα όταν το περιβάλλον μας το αποδέχεται και μας ενθαρρύνει σ’ αυτό. Να έχουμε ή να δημιουργούμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μας ακόμα κι αν δεν κάνουμε τίποτα. Να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε σωματικά και πνευματικά μέχρι να πεθάνουμε. Να αποκτήσουμε έναν σκοπό στη ζωή μας ή καλύτερα, να δίνουμε νόημα στις δραστηριότητές μας, ό,τι κι αν κάνουμε. Να έχουμε μια εργασία που μας εμπνέει και μας κάνει δημιουργικούς.
Και για να προλάβω όλους αυτούς που θα φέρουν πάλι στο προσκήνιο το χρήμα, ναι, είναι σημαντικό, αλλά δεν μας καθορίζει. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει οικονομική εκπαίδευση, τα παιδιά δεν έχουν ιδέα από έννοιες όπως πληθωρισμός, επενδύσεις, επιτόκιο, μετοχές, ομόλογα, ρίσκο, διαφοροποίηση, μερισματική απόδοση, ρευστότητα και άλλες.
Θα πρέπει να μάθουμε από μικρή ηλικία στα παιδιά και με τα «óπλα» που μας δίνει πλέον η τεχνολογία, πώς θα χτίσουν την οικονομική τους ανεξαρτησία χωρίς να κυνηγούν το χρήμα με εύκολους και γρήγορους τρόπους.
Ίσως έτσι καταφέρουμε να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά πιο υγιών, πιο συνειδητοποιημένων και πραγματικά ευτυχισμένων ανθρώπων. Ίσως.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
