Ομπρέλες για όλους…
* Ο Νίκος Μαρούδας είναι οικονομικός αναλυτής, χρηματιστηριακός σύμβουλος.
Ομπρέλες για όλους. Για όσους ακόμη πιστεύουν ότι η βροχή της ζωής σταματά με μια κομματική κάρτα. Διατίθενται σε όλα τα χρώματα, σε όλα τα μεγέθη και σε όλες τις ιδεολογικές αποχρώσεις. Αλλες ανοίγουν προεκλογικά, άλλες κλείνουν αμέσως μετά τις εκλογές και κάποιες έχουν την παράξενη ιδιότητα να προστατεύουν μόνο εκείνον που κρατάει το χερούλι.
Σε όλα σχεδόν τα κράτη του κόσμου, αλλά κυρίως σε εκείνα που διαφημίζουν περισσότερο τη δημοκρατία τους, υπάρχει μια σταθερή αγωνία: να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερους οπαδούς. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, περισσότερους πελάτες. Γιατί η σύγχρονη πολιτική πολλές φορές μοιάζει λιγότερο με ιδεολογία και περισσότερο με εμπορική καμπάνια.
Οι διαφημιστές αλλάζουν, οι αφίσες αλλάζουν, τα λογότυπα ανανεώνονται, οι μουσικές γίνονται πιο μοντέρνες, όμως το σύνθημα παραμένει σχεδόν αμετάβλητο εδώ και δεκαετίες: «Ελα μαζί μας. Μπες κάτω από τη δική μας ομπρέλα και εμείς θα σε προστατεύσουμε».
Προστασία από τι; Από την ανεργία; Από την ακρίβεια; Από την αναξιοκρατία; Από το ίδιο το κράτος; Η απάντηση δεν δίνεται ποτέ με σαφήνεια. Αρκεί η υπόσχεση. Και οι υποσχέσεις, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν φορολογούνται.
Ετσι, ο πολίτης καλείται να διαλέξει ομπρέλα. Οχι με βάση την ποιότητά της, αλλά με την ελπίδα ότι, αν φυσήξει ο άνεμος της εξουσίας προς τη σωστή κατεύθυνση, ίσως βρεθεί και ο ίδιος λίγο πιο στεγνός από τους υπόλοιπους.
Για χρόνια αυτό το σύστημα λειτούργησε. Οι ομπρέλες ήταν μεγάλες, χωρούσαν πολλούς και κάτω από αυτές αναπτύχθηκαν σχέσεις εξάρτησης, ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις και κάθε λογής πολιτικές συγγένειες. Ο πολίτης δεν αναζητούσε πάντα το καλύτερο κράτος· αναζητούσε την καλύτερη θέση κάτω από την κατάλληλη ομπρέλα.
Ομως οι εποχές αλλάζουν. Οι νέοι δεν εντυπωσιάζονται εύκολα από σημαίες, συνθήματα και χειροκροτήματα. Εχουν μεγαλώσει βλέποντας κυβερνήσεις να υπόσχονται τα πάντα και να παραδίδουν πολύ λιγότερα. Εμαθαν να αμφισβητούν, να συγκρίνουν και, πολλές φορές, να απομακρύνονται.
Οι κομματικές ομπρέλες μικραίνουν. Οχι επειδή τις χτύπησε ο καιρός, αλλά επειδή λιγοστεύουν εκείνοι που θέλουν να σταθούν από κάτω.
Και τότε αρχίζει το πραγματικά παράδοξο.
Οι πολιτικοί απορούν γιατί η αποχή μεγαλώνει. Αναρωτιούνται γιατί οι πλατείες άδειασαν, γιατί οι νέοι δεν ενθουσιάζονται, γιατί δεν πιστεύουν πια τις μεγάλες εξαγγελίες. Συζητούν ατελείωτες ώρες στα τηλεοπτικά πάνελ για την «κρίση εμπιστοσύνης», λες και έπεσε από τον ουρανό σαν ξαφνική καταιγίδα.
Δεν βλέπουν, όμως, ότι επί δεκαετίες μπέρδεψαν την εμπιστοσύνη με την κομματική πίστη και τον ενεργό πολίτη με τον χειροκροτητή.
Σήμερα ο λαός παρακολουθεί το πολιτικό θέατρο από τον καναπέ του. Αλλάζει κανάλια όπως αλλάζει διαφημίσεις. Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν ρόλους, οι αντίπαλοι γίνονται σύμμαχοι, οι σύμμαχοι γίνονται αντίπαλοι και το έργο συνεχίζεται με διαφορετικό τίτλο, αλλά σχεδόν το ίδιο σενάριο.
Το χειρότερο, όμως, δεν είναι η σάτιρα. Είναι ότι η σάτιρα έχει πάψει να υπερβάλλει. Πολλές φορές η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμη και τον πιο ευφάνταστο σατιρικό.
Και αυτό είναι βαθιά λυπηρό.
Γιατί όταν ένας λαός σταματά να πιστεύει στους θεσμούς, δεν σημαίνει ότι έγινε πιο σοφός. Μπορεί απλώς να έγινε πιο κουρασμένος. Και ένας κουρασμένος λαός δεν ονειρεύεται, δεν συμμετέχει, δεν διεκδικεί. Απλώς παρακολουθεί.
Κύριοι της πολιτικής, οι νέες γενιές εξακολουθούν να σας σέβονται για την ηλικία, την εμπειρία και την πορεία σας. Ομως δεν σας ακολουθούν επειδή το ζητάτε. Η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται ούτε κληρονομείται. Κερδίζεται καθημερινά.
Ισως, λοιπόν, πριν μοιράσετε άλλες ομπρέλες, να αναρωτηθείτε γιατί ο κόσμος προτιμά πλέον να βραχεί μόνος του παρά να σταθεί κάτω από τη δική σας.
* Ο Νίκος Μαρούδας είναι οικονομικός αναλυτής, χρηματιστηριακός σύμβουλος.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
