Πάτρα: Το «Σύμπαν» που σταμάτησε να γυρίζει – Οι ταινίες που ξέμειναν στη βιτρίνα ΦΩΤΟ
Στην πρόσοψη γράφει ακόμη «Το Σύμπαν». Ένα παλιό video club της Πάτρας, κλειστό πια, στέκει σχεδόν ανέγγιχτο στον χρόνο, με τις ταινίες στη βιτρίνα, τα εξώφυλλα ξεθωριασμένα από τον ήλιο και το εσωτερικό του να μοιάζει σαν να περιμένει ακόμη τον επόμενο πελάτη.
Στην Πάτρα υπάρχουν μαγαζιά που έκλεισαν και χάθηκαν. Κατέβασαν ρολά, άλλαξαν χρήση, έγιναν καφέ, αποθήκες, γραφεία, κάτι άλλο. Υπάρχουν όμως και μερικά που έμειναν σχεδόν όπως τα άφησε η τελευταία τους μέρα. Σαν κάποιος να γύρισε το κλειδί, να έφυγε για λίγο και να μην επέστρεψε ποτέ.
Ένα τέτοιο σημείο είναι το παλιό video club «Το Σύμπαν». Η επιγραφή βρίσκεται ακόμη στη θέση της, με τα μεγάλα κόκκινα γράμματα να κρατούν το όνομα ενός μαγαζιού που κάποτε ζούσε από βραδινές επιστροφές, Σαββατιάτικες επιλογές, οικογενειακές ταινίες, θρίλερ της τελευταίας στιγμής και εκείνο το μικρό άγχος να προλάβεις να επιστρέψεις το DVD στην ώρα του.
Από έξω, το βλέμμα πέφτει πρώτα στην ταμπέλα: «DVD VIDEO CLUB». Λέξεις που κάποτε ήταν κανονικό κομμάτι της καθημερινότητας και σήμερα μοιάζουν σχεδόν μουσειακές. Δίπλα, τα φωτιστικά, οι παλιές βάσεις, τα σημάδια στον σοβά, η φθορά της πολυκατοικίας και η σκόνη που έχει καθίσει πάνω σε όλα, φτιάχνουν μια εικόνα γνώριμη σε όσους πρόλαβαν την εποχή των βιντεοκλάμπ.
Διαβάστε επίσης: Φρανκενστάιν: Το τέρας που γεννήθηκε σε καταιγίδα και δεν έφυγε ποτέ από την οθόνη
Οι ταινίες που ξέμειναν στη βιτρίνα
Το πιο δυνατό στοιχείο βρίσκεται πίσω από το τζάμι. Εκεί, στη βιτρίνα, οι ταινίες υπάρχουν ακόμη. Εξώφυλλα ξεθωριασμένα από τον ήλιο, DVD που κοιτούν προς τον δρόμο, αφίσες που έχουν χάσει το χρώμα τους, τίτλοι που κάποτε νοικιάζονταν, προτείνονταν, συζητιούνταν.
Στα ράφια φαίνονται ταινίες που ανήκαν σε μια άλλη εποχή κατανάλωσης του σινεμά. Όχι στην εποχή του ατελείωτου scroll, της πλατφόρμας και της επιλογής που χάνεται μέσα στην υπερβολή. Εδώ η επιλογή είχε βάρος. Έπαιρνες τη θήκη στα χέρια, διάβαζες την περίληψη, ρωτούσες τον υπάλληλο αν «λέει», κοιτούσες το εξώφυλλο λίγο παραπάνω και αποφάσιζες.
Ο ήλιος έχει κάνει τη δική του δουλειά. Έχει σβήσει πρόσωπα, χρώματα, γράμματα. Κι όμως, αυτή η φθορά δίνει στις εικόνες κάτι πιο δυνατό από την κανονική τους λάμψη. Τα εξώφυλλα δεν διαφημίζουν πια ταινίες. Δείχνουν τον χρόνο που πέρασε.
Το πάσο, τα γκαζάκια και ο καφές που δεν έγινε
Πίσω από το τζάμι, στο εσωτερικό, φαίνεται ακόμη το πάσο. Ράφια με σειρές από θήκες, έπιπλα, αντικείμενα που έμειναν εκεί σαν να περιμένουν εντολή για να ξαναπιάσουν δουλειά. Και πάνω στο πάσο, τα γκαζάκια.
Αυτή η λεπτομέρεια είναι ίσως όλο το θέμα. Μια λεπτομέρεια που δεν μιλά μόνο για ένα μαγαζί που έκλεισε. Μιλά για έναν άνθρωπο που κάποτε άνοιγε το πρωί, έβαζε μπροστά τη μέρα του, ίσως έφτιαχνε έναν καφέ, τακτοποιούσε επιστροφές, έγραφε ονόματα, απαντούσε σε ερωτήσεις, έλεγε «αυτή πάρ’ την, θα σου αρέσει».
Τα γκαζάκια στο πάσο μοιάζουν σαν να περιμένουν ακόμη εκείνον τον πρωινό καφέ. Σαν η καθημερινότητα του μαγαζιού να μην τελείωσε θεαματικά, αλλά να κόπηκε ήσυχα. Χωρίς σκηνή τέλους. Χωρίς μουσική. Με τα πράγματα στη θέση τους.
Όταν η πόλη είχε video club
Για μια ολόκληρη γενιά, τα video club δεν ήταν απλώς σημεία ενοικίασης ταινιών. Ήταν μικρές κινηματογραφικές βιβλιοθήκες της γειτονιάς. Εκεί μάθαινες σκηνοθέτες χωρίς να το καταλάβεις, έπεφτες πάνω σε ταινίες από τύχη, έκανες λάθος επιλογές, ανακάλυπτες αγαπημένες, νοίκιαζες κάτι επειδή σου άρεσε το εξώφυλλο.
Στην Πάτρα, όπως και σε κάθε πόλη, τα video club είχαν τη δική τους γεωγραφία. Άλλο για τις νέες κυκλοφορίες, άλλο για πιο παλιές ταινίες, άλλο για παιδικά, άλλο για θρίλερ, άλλο για σινεφίλ επιλογές. Ήταν μαγαζιά με πρόσωπα. Ο υπάλληλος ήξερε τι έβλεπες, τι είχες πάρει την προηγούμενη εβδομάδα, τι δεν σου άρεσε, τι να σου προτείνει.
Μετά ήρθαν οι πλατφόρμες, η ταχύτητα, η ευκολία, τα άπειρα μενού. Κέρδισε η πρόσβαση, χάθηκε όμως εκείνη η μικρή τελετουργία της επιλογής. Η βόλτα μέχρι το μαγαζί. Το ψάξιμο στα ράφια. Η κουβέντα. Το «να πάρουμε και δεύτερη;». Το «αυτή είναι νοικιασμένη, φέρ’ τη αύριο».
Μια βιτρίνα σαν μικρό αρχείο μνήμης
Το παλιό «Σύμπαν» της Πάτρας λειτουργεί σήμερα σαν άτυπο αρχείο μιας εποχής που αποσύρθηκε χωρίς πολλή φασαρία. Δεν χρειάζεται να είναι καλοδιατηρημένο για να έχει αξία. Η αξία του βρίσκεται ακριβώς στο ότι έμεινε έτσι: με τα σημάδια του, τα ξεθωριασμένα εξώφυλλα, την ταμπέλα, το πάσο, τις θήκες, τις σκιές πίσω από το τζάμι.
Η πόλη είναι γεμάτη από τέτοια μικρά ίχνη. Μαγαζιά που δεν λειτουργούν πια, αλλά επιμένουν να θυμίζουν τον εαυτό τους. Κάποτε τα προσπερνάμε χωρίς να τα κοιτάξουμε. Κάποτε, αν σταθούμε λίγο παραπάνω, βλέπουμε μέσα τους κάτι από τη ζωή που πέρασε από εκεί.
Στο «Σύμπαν», ο χρόνος δεν έχει σβήσει τα πάντα. Έχει αφήσει αρκετά στη θέση τους, για να μπορεί ο περαστικός να συμπληρώσει την εικόνα. Να φανταστεί το φως αναμμένο, την πόρτα να ανοίγει, τις θήκες να αλλάζουν χέρια, κάποιον να ψάχνει ταινία για το βράδυ. Και εκείνα τα γκαζάκια στο πάσο, που μοιάζουν ακόμη έτοιμα για έναν ακόμα καφέ που δεν έγινε ποτέ.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
