Παύλος Μαρινάκης στην «Π»: «Εχω μάθει να βάζω όρια» – Τι είπε για τρίτη τετραετία, την ακρίβεια και τους θεσμούς ΒΙΝΤΕΟ
Σαφές πολιτικό δίλημμα ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2027, θέτει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης με αποκλειστική συνέντευξη στην «Π», υποστηρίζοντας ότι η χώρα βρίσκεται σε κομβικό σημείο.
Λίγους μήνες πριν από τις κάλπες του 2027, ο Παύλος Μαρινάκης ανοίγει τα χαρτιά του για οικονομία, ακρίβεια, θεσμούς και ΜΜΕ. Με λόγο ευθύ, στοιχεία και αριθμούς, αλλά και ξεκάθαρα πολιτικά μηνύματα, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο, αναγνωρίζει λάθη και θέτει το διακύβευμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης σε καθαρούς όρους σταθερότητας και συνέχειας. Το γύρισμα της συνέντευξης του κ. Μαρινάκη είχε πραγματοποιηθεί πριν ξεκινήσουν τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ
– Ποιες είναι οι σημαντικότερες προτεραιότητες της κυβέρνησης έναν περίπου χρόνο πριν από τις εθνικές εκλογές; Πού αισθάνεται η κυβέρνηση ότι δέχεται μεγαλύτερη πίεση;
Πράγματι, έχουμε περίπου 14 μήνες μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες είναι σταυροδρόμι: Θα συνεχίσει η χώρα να πηγαίνει μπροστά ή θα γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω; Ας δούμε τα μεγαλύτερα στοιχήματα κατά σειρά. Καταρχάς, η ακόμα μεγαλύτερη αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών σε μία περίοδο πρωτοφανούς ακρίβειας σε Ευρώπη και Ελλάδα. Αυτό είναι το πρώτο και κυριότερο. Να ανεβαίνει, δηλαδή, κι άλλο το εισόδημα, να μειώνονται κι άλλο οι φόροι και να καλύπτουμε το έδαφος το οποίο χάσαμε τα χρόνια της κρίσης και της δήθεν υπερήφανης διαπραγμάτευσης. Το δεύτερο μεγάλο στοίχημα είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής. Θέλουμε καλύτερα νοσοκομεία, καλύτερα σχολεία, κ.λπ. Και το τρίτο, το οποίο ξεχωρίζω εγώ, είναι να σπάσουμε όλα τα άβατα. Είτε αυτά είναι στα γήπεδα, όπως έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια εφαρμόζοντας επιτέλους τον νόμο, είτε είναι στα πανεπιστήμια. Είμαι απόφοιτος δημόσιου Πανεπιστημίου στη Νομική Θράκης και θυμάμαι ότι για πολλά χρόνια μια κατάληψη θεωρείτο ενέργεια που δικαιολογείτο στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης επανάστασης. Αβατα, όμως, κάποιοι θέλουν να δημιουργήσουν και στην Υγεία, αλλά και έμμεσα άβατα, όπως είναι οι εστίες ανομίας τις οποίες χτυπάμε με μεγαλύτερη ένταση με την ΕΛΑΣ. Το «νομιμότατα παντού» είναι βασική προϋπόθεση για μια στέρεη δημοκρατία.
– Κάνατε λόγο για αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος κι όχι της αγοραστικής δύναμης. Η πίεση είναι πάρα πολύ μεγάλη με αυξήσεις στις τιμές.
Βεβαίως το ένα συνδέεται με το άλλο. Σε μια περίοδο πληθωριστικής κρίσης -την πιο έντονη των τελευταίων δεκαετιών στην Ευρώπη- το μόνο αντίδοτο είναι η αύξηση του εισοδήματος. Η αντιπολίτευση συνηθίζει σε πάρα πολλά θέματα να ψεύδεται ή να λέει τη μισή αλήθεια. Τι λέει; Είμαστε προτελευταίοι στην Ευρώπη, μόνο πάνω από τη Βουλγαρία. Δεν λέει την άλλη μισή αλήθεια. Οτι έχουμε καλύψει, με διπλάσιο ρυθμό, την πολύ μεγάλη απόσταση στον δείκτη αυτό του διαθέσιμου εισοδήματος που μας χωρίζει από την Ευρώπη. Η Ελλάδα του 2019, όταν εξελέγη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν ήταν μια Ελβετία ή ένα Λουξεμβούργο και μέσα σε 6,5 χρόνια έχουν αλλάξει πολλά. Η Ελλάδα ήταν η ουραγός σε όλα, μια χώρα η οποία την περίοδο 2015-2019, όταν έβρεχε ανάπτυξη, κρατούσε ομπρέλα. Ηταν τελευταία σε ρυθμούς ανάπτυξης και τα τελευταία χρόνια έχει διπλάσιο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη. Ενα πράγμα το οποίο δεν λέει το πολιτικό σύστημα, πλην ημών – και δεν έλεγαν πολλές φορές και δικές μας παρελθούσες κυβερνήσεις – είναι το πώς θα δώσουμε στον κόσμο παραπάνω λεφτά. Εμείς δίνουμε όσα παραπάνω μπορούμε. Πώς, όμως, θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να μπορέσει ο συνταξιούχος να πάρει αυτά που στερήθηκε, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο ιδιωτικός και ο δημόσιος υπάλληλος, να έχουν ακόμη λιγότερους φόρους; Πώς, δηλαδή, θα μειώσουμε παραπάνω φόρους από τους 83 που έχουμε ήδη μειώσει ή καταργήσει; Η απάντηση είναι με το να μεγαλώσουμε την πίτα. Αυτή τη συζήτηση την κάνει μόνο η ΝΔ. Πώς μεγαλώνει η πίτα; Με το να έχεις παραπάνω επενδύσεις. Ξέρετε πόσες επενδύσεις παραπάνω έχουμε από το 2019; +95%. Στο ίδιο διάστημα η Ευρωζώνη έχει μόνο +5%.
– Δύο μικρές σκέψεις: Η μία είναι ότι τα νούμερα είναι νούμερα, δεν αμφισβητούνται από κανέναν. Το θέμα είναι αν πρέπει να έχουμε πεδίο σύγκρισης το 2015-2019 ή την προ κρίσης περίοδο. Και η δεύτερη είναι ότι η ανάπτυξη αυτή που έχει η Ελλάδα, δεν είναι σε καμιά περίπτωση η ίδια εντός των περιφερειών της χώρας.
Καταρχάς, αλλοίμονο αν βάζαμε ως πήχη αυτό που έγινε το 2015-2019. Καλύτερα να τα παρατούσαμε από την πρώτη μέρα. Δηλαδή αν το μέτρο σύγκρισής μας, ήταν μια κυβέρνηση που έβαλε ή αύξησε 32 φόρους, φόρτωσε 120 δις την ελληνική οικονομία και ήταν 27η στους 27 στους ρυθμούς ανάπτυξης, θα ήταν προσβλητικό για τους ψηφοφόρους μας και για το σύνολο της κοινωνίας. Ομως να συμφωνήσουμε ότι μια κυβέρνηση κρίνεται για το τι παρέλαβε και το τι παραδίδει. Δεν μπορεί να κρίνεις μια κυβέρνηση με πήχη ανύπαρκτο, ιδεατό. Προφανώς ο στόχος είναι να γυρίσουμε στα προ κρίσης επίπεδα, αλλά όχι με την προ κρίσης συνταγή. Γιατί η Ελλάδα οδηγήθηκε στην κρίση; Γιατί είχε μάθει για δεκαετίες σε μια ψευδεπίγραφη ευδαιμονία. Εχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει σε μια πόλη που κυριάρχησε αυτό το φαινόμενο με το ΠΑΣΟΚ το ΄80. Το θέμα δεν είναι να επιστρέψουμε στα εισοδήματα προ κρίσης με τις συνταγές προ κρίσης. Το θέμα είναι να επιστρέψουμε στα εισοδήματα προ κρίσης και να τα ξεπεράσουμε με πραγματικά λεφτά. Οχι με δανεικά για τις επόμενες γενιές. Εάν κάποιοι ψάχνουν δεύτερο και τρίτο γύρο του «λεφτά υπάρχουν» ή του «δώστα όλα», δεν θα το βρουν σε εμάς. Και θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι στον κόσμο γιατί η δική μου γενιά και η νεότερη γενιά από εμένα, πλήρωσε αυτή την ψεύτικη ευημερία που δημιούργησαν τα κόμματα και κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη σκέψη: Η Ελλάδα πλησιάζει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, δεν τον έχει φτάσει ακόμα. Αυτή η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει περίπου 600.000 δουλειές. Αυτό είναι δουλειά του συνόλου της κυβέρνησης. Είναι το ψηφιακό κράτος, οι μειώσεις φόρων, οι επενδύσεις, όμως δεν είναι η ίδια η κατάσταση σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Υπάρχει η Αττική, όπου τα πράγματα είναι καλύτερα, υπάρχουν κάποιες περιφέρειες που έχουν μια νησιωτικότητα, άρα παραπάνω τουρισμό, υπάρχουν και περιφέρειες που έχουν πάει λιγότερο μπροστά ή έχουν μείνει πιο πίσω. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι οι πολιτικές που οδηγούν στην αποκέντρωση, οι παρεμβάσεις για τον ΕΝΦΙΑ και για τα τεκμήρια των ελεύθερων επαγγελματιών, πρωτοβουλίες για το στεγαστικό ή για περιοχές με έντονη ορεινότητα, πρέπει να επιταχυνθούν και στο πρόγραμμα των εκλογών του 2027 να γίνουν ακόμη πιο γενναίες παρεμβάσεις.
– Πώς είναι η καθημερινή σας συνεργασία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Περιγράψτε μας τον πρωθυπουργό με τρεις λέξεις.
Για εμένα όλο αυτό δεν ήταν, ούτε είναι δεδομένο, ούτε μπορούσα ποτέ να το φανταστώ: Το να βρίσκομαι στο Μέγαρο Μαξίμου, σε μια θέση που χαρακτηρίζεται ηλεκτρική καρέκλα. Προέρχομαι από μια μεσαία ελληνική οικογένεια της ελληνικής περιφέρειας και σπούδασα στην ελληνική περιφέρεια. Κι αυτά τα 16 χρόνια που είμαι στην Αθήνα, όπως και όλοι οι συνομήλικοί μου, αγωνίζομαι, εργάζομαι και παλεύω παράλληλα και για τις ιδέες μου. Το ότι επέλεξε ο πρωθυπουργός εμένα και κάποιους άλλους ανθρώπους να είμαστε μαζί του σε μια ιερή αποστολή, τη διακυβέρνηση της χώρας, για εμένα είναι κάτι που μου δημιουργεί μεγάλη υποχρέωση, ευγνωμοσύνη και την αγωνία να μην απογοητεύσω τους ανθρώπους που με στηρίζουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πιο εργατικός πολιτικός που μπορώ να φανταστώ. Ερχεται πρώτος, φεύγει τελευταίος. Δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Δεν αφήνει τους άλλους να δουλεύουν παραπάνω κι εκείνος απλά να εποπτεύει. Ναι, είναι ο μαέστρος μιας ορχήστρας, όπως ο κάθε επικεφαλής ενός πολιτικού οργανισμού ή μιας επιχείρησης, αλλά δουλεύει παραπάνω ακόμη και από τους ιεραρχικά υφισταμένους του. Το δεύτερο: Είναι προσαρμοστικός. Δεν είναι δογματικός. Αν δει ότι κάτι πρέπει να το αλλάξει, να το εξελίξει, θα το κάνει. Δεν έχει καμία εμμονή στην αρχική του θέση. Αρκεί να τον πείσεις με επιχειρήματα. Πάντοτε θα σου πει «φέρε μου επιχειρήματα», «φέρε μου στοιχεία και να το δούμε διαφορετικά». Μπορεί να πάρει ακόμη και μια θέση ενός άλλου κόμματος, αρκεί να είναι κοστολογημένη. Και το τρίτο: Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος βάζει την οικογένεια στην κορυφή κάθε του απόφασης. Τόσο τη δική του, τα παιδιά του, τους φίλους των παιδιών του, τους συνομήλικους των παιδιών του, όσο και την κάθε οικογένεια. Αν πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση, το βασικό του κριτήριο είναι οι νεότερες γενιές.
– Πάμε στο δικό σας κομμάτι. Υπάρχει η θεσμική ενημέρωση των συναδέλφων, υπάρχει, όμως, ταυτόχρονα και η πολιτική εκπροσώπηση της δικής σας παράταξης. Πώς το ισορροπείτε όλο αυτό; Το ρωτάμε με αφορμή και τις τελευταίες εντάσεις στην ενημέρωση των συντακτών.
Ο κάθε άνθρωπος είναι μία οντότητα, ένα πρόσωπο. Εγώ δεν έχω κρύψει ποτέ ότι ήμουν, είμαι και θα παραμείνω ΝΔ. Πάντοτε ζούσα από τη δουλειά μου, δεν ήμουν ποτέ επαγγελματικό κομματικό στέλεχος, αλλά ανήκω εκεί και δεν αποποιούμαι της κομματικής μου ταυτότητας. Ακόμη και στα πολύ δύσκολα για την παράταξη, δεν το έχω κάνει. Από εκεί και πέρα, όμως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ένας θεσμός. Απευθύνεται και υπηρετεί το σύνολο των πολιτών. Στη ζωή μου έχω μάθει, όμως, μία έννοια, να μην υποτιμώ ποτέ: Τα όρια. Ολα στη ζωή έχουν όρια. Στην Ελλάδα έχουν μάθει να βαφτίζουν παράνομες πράξεις ως επαναστατικές ενέργειες. Μία κατάληψη, για παράδειγμα. Εχουν μάθει να βαφτίζουν συκοφαντίες, μαύρη, κίτρινη δημοσιογραφία, τοξικό λόγο, ως ελεύθερο δικαίωμα στο πλαίσιο της ελευθερίας του Τύπου. Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν όρια. Αλλο πράγμα η ερώτηση «πιστεύετε ότι κάνουν pushbacks οι λιμενικοί;». Κι άλλο πράγμα η συκοφαντία με τον φερετζέ της ερώτησης: «Μόλις παραδεχθήκατε ότι κάνουν pushbacks οι λιμενικοί» -ενώ δεν το έχουν κάνει. Το δεύτερο δεν είναι δημοσιογραφία. Το δεύτερο δεν είναι αξιόπιστη και υπεύθυνη ενημέρωση. Κι αν δεν βάλουμε νόμιμα αναχώματα, ούτε απειλές, ούτε ύβρεις, ούτε εντάσεις -καμία ένταση δεν προκλήθηκε- τότε όλο αυτό που είναι ένα τέρας εντός εισαγωγικών, πολύ επικίνδυνο για τη Δημοκρατία μας, θα μας φάει. Εχω μάθει, λοιπόν, στη ζωή μου να βάζω όρια. Στον εαυτό μου και στους συνομιλητές μου. Και για να κάνουμε και αυτοκριτική, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του δικού μας χώρου είναι ότι ήταν πολύ ανεκτικός και δεν έβαλε ποτέ όρια στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ορια σημαίνει σεβασμός. Ορια δεν είναι ούτε κάτι αυταρχικό κι, εν πάση περιπτώσει, ούτε κάτι αντιδημοκρατικό. Το αντίθετο. Τα όρια είναι προϋπόθεση της ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είμαι ο υφυπουργός Τύπου, που επί των ημερών του λειτουργούν τα μητρώα έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου. Οπου μέσα από αυτά δικαιώνονται οι διαχρονικές διεκδικήσεις των Ενώσεων Συντακτών. Οπου θεσπίστηκε, σε συνεργασία με το υπουργείο Δικαιοσύνης, το ιδιώνυμο αδίκημα απειλών κατά αθλητικογράφων. Και η χώρα μας, αυτήν τη στιγμή, έχει λιγότερες συστάσεις από 15 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για ζητήματα ελευθερίας του Τύπου. Μαθήματα κράτους δικαίου από δήθεν ιεροκήρυκες της ελευθερίας του Τύπου, εμείς δεν θα δεχτούμε. Και αν περιμένουν να φοβηθούμε από αυτές τις λαθροχειρίες, θα μας βρουν ακόμα πιο δυνατούς.
– Η ακρίβεια, επειδή το είπαμε και πριν, παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία. Υπάρχει κάποιο μετρήσιμο αποτέλεσμα ή κάποιος δείκτης που να φανερώνουν την προσπάθεια να βοηθηθούν οι καταναλωτές;
Η πιο ουσιαστική κοινωνική πολιτική είναι ένας άνθρωπος που δεν είχε δουλειά, να βρει δουλειά. Το γεγονός ότι μέσα από τις μειώσεις φόρων, την αύξηση των επενδύσεων, την ψηφιοποίηση του κράτους μέσα σε λιγότερο από 7 χρόνια, 560.000 άνθρωποι που ήταν άνεργοι βρήκαν δουλειά, είναι η πιο ουσιαστική κοινωνική πολιτική και η πιο αποτελεσματική πολιτική για το διαθέσιμο εισόδημα ενός ανθρώπου. Ως προς το ζήτημα της ακρίβειας, η αλήθεια βρίσκεται στο προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ. Τι είχαμε πει το 2021; Μέσο μισθό 1.500 ευρώ, κατώτατο μισθό 950 ευρώ. Πού είμαστε τώρα, έναν χρόνο πριν τη λήξη της τετραετίας; Πάνω από 1.500 ευρώ ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης, στα 1.360 ευρώ ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης-ημιαπασχόλησης, στο καλύτερο δυνατό σημείο των τελευταίων 20 ετών ως προς τις θέσεις πλήρους απασχόλησης και στον κατώτατο μισθό 11οι, δηλαδή κάπου λίγο κάτω από τη μέση. Σε όλους τους δείκτες, εξαγωγές, επενδύσεις, η Ελλάδα είναι καλύτερα από ό,τι ήταν όταν ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση. Για να περιγράψω στον κόσμο το που βρισκόμαστε, είναι σαν να έχεις να ανέβεις μια δύσβατη ανηφορική διαδρομή και να έχεις ανέβει λίγο πάνω από τη μέση αυτής της διαδρομής. Τα πιο δύσκολα μέτρα. Τι έχουμε καταφέρει; Οχι μόνο να μειώσουμε το χάσμα μας με χώρες από την Ευρώπη. Εχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε και τις συνθήκες να παράγουμε παραπάνω.
– Οι μετρήσεις δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς πέφτει. Οταν υπάρχει ζήτημα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, μεγάλο μέρος ευθύνης έχει και η κυβέρνηση.
Επαναλαμβάνω ότι σας είπα ότι το ποτήρι το βλέπω λίγο πάνω από μισογεμάτο. Δεν το βλέπω γεμάτο. Το υπόλοιπο είναι η δουλειά που πρέπει να κάνουμε και τα λάθη που πρέπει να διορθώσουμε. Κι έχουν γίνει λάθη και οφείλουμε να κοιτάξουμε τον κόσμο στα μάτια και να έχουμε χαμηλά το βλέμμα να τα παραδεχτούμε και να τα διορθώνουμε. Ως προς τους θεσμούς, υπάρχουν και προβλήματα υπαρκτά, υπάρχει, όμως, και μια προπαγάνδα η οποία ασκείται από το σύνολο της αντιπολίτευσης, που έχει ρίξει νερό στο μύλο της αμφισβήτησης των θεσμών και είναι ό,τι καλύτερο για πάσης φύσεως αντισυστημικό. Να θυμίσω ότι όταν οι αντισυστημικοί πήραν την εξουσία, δεν έκαναν τη ζωή κανενός καλύτερη. Τους μόνους που ωφέλησαν είναι κάποιες συγκεκριμένες κατηγορίες συμπολιτών μας. Παραδείγματος χάριν -όταν το είχα πει, μάλιστα, είχαν πέσει να με φάνε- τους κρατούμενους οι οποίοι είχαν αποφυλακιστεί σωρηδόν. Θα σας θυμίσω ότι το 2019 η μόνη κατηγορία, είτε επαγγελματική είτε κοινωνική, είτε επιμέρους κατηγορία ψηφοφόρων στην οποία είχε πλειοψηφία η τότε κυβέρνηση, ήταν οι έγκλειστοι των φυλακών. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί ο κόσμος πολλές φορές βλέπει το αντισύστημα ως επαναστάτες «Ρομπέν των Δασών» που θα δώσουν λεφτά σε αυτούς που δεν έχουν. Το έχουμε ζήσει το έργο. Υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν δοθεί πολλά δικαιώματα, αρνητικές εντυπώσεις κι ο κόσμος έχει θυμώσει, π.χ. ΟΠΕΚΕΠΕ. Οταν ο κόσμος βλέπει την εικόνα κάποιων μαρτύρων -δεν θέλω να τους ονοματίσω- στην Εξεταστική Επιτροπή, βγαίνει από τα ρούχα του. Δεν φταίει η Εξαστική. Το πρόβλημα είναι αυτοί που πήγαν στην Εξεταστική και κατέθεσαν ως μάρτυρες. Η στάση ζωής τους είναι το κακό πρόσωπο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Αυτή η ασυδοσία, αυτή η αλαζονεία, αυτή η πολύ ρυπαρή εικόνα που βγάζει κάτι δύσοσμο, είναι κάτι στο οποίο δυστυχώς το σύνολο του πολιτικού συστήματος έκανε ότι δεν έβλεπε. Οταν η Ελλάδα έχει πληρώσει τρία δις πρόστιμα σε 30 χρόνια για τον τρόπο που έδινε τις αγροτικές επιδοτήσεις, πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη το πολιτικό σύστημα και ειδικά όσοι είναι χρόνια στην πολιτική και να πουν: «Αποτύχαμε». Αν θέλετε τη γνώμη μου, πάντως, όλο αυτό που κάνει η αντιπολίτευση με τη Δικαιοσύνη θα το βρούμε ως χώρα μπροστά μας. Το ότι ακούμε -και ο κ. Ανδρουλάκης το έχει πει στο παρελθόν- ότι «δεν έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη». Ολα αυτά τα τηλεδικαστήρια που, δυστυχώς, και πολλοί συνάδελφοί σας έχουν ευθύνη. Τι δουλειά έχει ένας παρουσιαστής να κάνει τον δικαστή και τον εισαγγελέα; Ειδικότερα όταν δεν έχει το σύνολο της δικογραφίας.
– Πρέπει, όμως, και η κυβέρνηση να διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης;
Επειδή τυχαίνει να είναι και δουλειά μου, όλο αυτό με τα τηλεδικαστήρια έχει συγκεκριμένους υπαίτιους. Και κάποιους συναδέλφους μου δικηγόρους, οι οποίοι μπαίνουν στον πειρασμό να μετατρέπουν σε δικαστικές αίθουσες, τηλεοπτικές εκπομπές και δυστυχώς κι ένα μέρος του πολιτικού συστήματος, που για να επιβιώσει πολιτικά, μετατρέπει τη Βουλή σε δικαστήριο. Πρέπει όλοι μαζί να πολεμήσουμε αυτήν την τακτική και να αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κάνει δουλειά της. Ο κάθε δικαστής είτε σε πρώτο βαθμό, είτε σε δεύτερο βαθμό, κληρώνεται μεταξύ ενός καταλόγου και αποφασίζει με βάση τη δική του κρίση. Εμείς έχουμε αλλάξει τη διαδικασία επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Πρέπει να πάμε κι ένα βήμα παραπέρα στη συνταγματική αναθεώρηση; Ναι. Η απάντηση είναι ότι το έχει προαναγγείλει ο πρωθυπουργός. Αλλά να γίνει σύμφωνα με τα όσα ορίζουν διαχρονικά τα άρθρα του Συντάγματός μας. Πεδίον δόξης λαμπρό.
– Ο Τύπος τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί μεγάλη πίεση. Τι μέλλει γενέσθαι; Είμαστε σε μια κατάσταση κατά την οποία χρειάζεται η στήριξη της Πολιτείας, αλλά από την άλλη πρέπει να είναι διακριτά όρια και ρόλοι.
Η απάντηση βρίσκεται στα πεπραγμένα αυτής της κυβέρνησης και σε όσα έχουμε κάνει στο συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο το διάστημα που έχω την τιμή να έχω την ευθύνη του Τύπου. Εχουμε κάνει όσα δεν έγιναν για ολόκληρες δεκαετίες. Πρώτον, μητρώο έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου. Μπήκαν κανόνες. Μέχρι πρότινος έπαιρναν κρατική διαφήμιση κι όλα τα προγράμματα των δημοσιεύσεων, ΜΜΕ τα οποία δεν πληρούσαν στοιχειώδεις προδιαγραφές και γινόταν ένας συμψηφισμός των υγειώς λειτουργούντων επιχειρήσεων, με επιχειρήσεις φαντάσματα. Πλέον, όποιος δεν πληροί τους κανόνες, δεν παίρνει μερίδια από την πίτα των υπόλοιπων ΜΜΕ. Δεύτερον, χρηματοδότηση των περιφερειακών μέσων, εφημερίδων του περιφερειακού Τύπου. Ολα με αντικειμενικά κριτήρια. Αυτό είναι διαφάνεια και κράτος δικαίου. Οχι οι πορείες χωρίς αιτήματα, οι διάφοροι influencers ή οι δήθεν σατιρικές εκπομπές που κουνάνε το δάχτυλο.
«Η Πάτρα έχει μείνει ανεξήγητα πίσω»
Ο Παύλος Μαρινάκης δεν ξεχνάει το ξεκίνημά του στη δημοσιογραφία από την εφημερίδα «Πελοπόννησος» και τους δεσμούς του με την Πάτρα, στοιχεία για τα οποία μίλησε στην «Π». Οπως δεν απέφυγε να στείλει κι ένα μήνυμα για τον Δήμο Πατρέων. Το κερασάκι στην τούρτα, φυσικά, ήταν το αγαπημένο του μπάσκετ, καθώς υπήρξε και ο ίδιος παίκτης σε Απόλλωνα-Απολλωνιάδα.
Για την παρουσία του στην «Π»: «Κάθε εργασιακός χώρος όπου έχω βρεθεί μου έχει δώσει και κάτι. Η πρώτη μου επαφή με δουλειά ήταν ακριβώς μετά τις πανελλήνιες εξετάσεις, στο αθλητικό τμήμα της «Πελοποννήσου». Και στη συνέχεια, αφού τελείωσα τις σπουδές μου, τα διάφορα δικηγορικά γραφεία που έχω δουλέψει. Και ως ερασιτέχνης μπασκετμπολίστας και ως μέλος του αθλητικού τμήματος της «Π» κι ως μέλος δικηγορικών γραφείων, έχω μάθει ότι η μεγαλύτερη αρετή που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος είναι η δυνατότητα του να δουλέψει σε μια ομάδα, σε ένα σύνολο. Πολύ περισσότερο όταν το σύνολο αφορά δουλειά και δεν είναι παιχνίδι ή διασκέδαση. Το να πάρεις τα θετικά από τους υπόλοιπους. Το να δεις τι άλλο μπορείς να κάνεις καλύτερο εσύ. Το να υποχωρήσεις λίγο κάπου. Ολοι οι άνθρωποι που συνεργάστηκα ήταν γενναιόδωροι, με υποδέχτηκαν με γενναιοδωρία. Εκείνο το καλοκαίρι στην «Πελοπόννησο» περίμενα πώς και πώς να έρθει η ώρα για να πάω στο γραφείο. Τελικά η νομική σχολή, τα μαθήματα, η τριβή με τους συμφοιτητές και με τους καθηγητές μου, έστριψαν την επαγγελματική μου πορεία στη δικηγορία. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ολα στη ζωή έχουν την αξία τους».
Για την Πάτρα και τη σύγκρουση με τον Κώστα Πελετίδη μετά τις φωτιές του καλοκαιριού: «Το περασμένο καλοκαίρι συνειδητοποίησα ότι το 2025 έκλεισα 20 χρόνια μακριά από την Πάτρα. Γεννήθηκα, μεγάλωσα κι έζησα 17 χρόνια εκεί, αλλά λείπω 20 χρόνια από την Πάτρα. Αρα δεν θέλω να το παίζω έξυπνος και ειδικός για ένα μέρος που έχω γεννηθεί, το αγαπάω ως τόπο καταγωγής μου, αλλά ταυτόχρονα δεν είμαι εκεί όπως είναι οι μόνιμοι κάτοικοι. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που επέλεξε ο πρωθυπουργός να πολιτευτώ στον βόρειο τομέα Αθηνών, γιατί θεωρώ ότι πρέπει να πολιτεύεσαι, εκεί όπου ζεις. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αγαπάω την Πάτρα. Θεωρώ ότι είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση πόλης – όχι η μοναδική στην περιφέρεια- που έχει αδικήσει τον εαυτό της. Εχει μείνει πίσω ανεξήγητα. Είναι ένας τόπος δίπλα στην Αθήνα, με βουνό, θάλασσα, με το μεγαλύτερο λιμάνι ως πύλη εισόδου και εξόδου στη χώρα και είναι σαν να μη θέλει την ανάπτυξη, σαν να μην θέλει τα λεφτά. Και δεν αναφέρομαι στην Περιφέρεια, καθώς είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που έχουμε εκεί τον Νεκτάριο Φαρμάκη. Αναφέρομαι στη δημοτική αρχή. Κι όχι μόνο. Σε ανθρώπους που κατά καιρούς είχαν θέσεις ευθύνης και κατάγονταν από εκεί. Η Πάτρα είναι ίσως μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις των τελευταίων 30-40 ετών όπου ποινικοποιήθηκε πολύ το επιχειρείν, η ανάπτυξη. Ακόμη και τώρα στη Βουλή, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, τα κόμματα κατηγορούν την κυβέρνηση γιατί αύξησε τα φορολογικά έσοδα. Ενώ μείωσε τους φόρους. Αυτό δείχνει ποια είναι η μεγάλη μας παθογένεια. Δεν θέλουμε να ανακαινιστούν τα σχολεία. Η Πάτρα έχει δήμαρχο που πέταξε τις πινακίδες επειδή τα καινούργια σχολεία τα χρηματοδότησαν οι τράπεζες. Αντί να πει φέρτε κι άλλα λεφτά και για άλλα τόσα σχολεία. Πρέπει να κάνουμε σκληρή αυτοκριτική. Ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι η κριτική που μας γίνεται είναι προς την άλλη κατεύθυνση από αυτήν που θέλει η κοινωνία. Δηλαδή ο κόσμος τι θέλει; Δώστε περισσότερα. Χρηματοδοτήστε περισσότερα σχολεία. Μειώστε κι άλλους φόρους. Να αυξηθεί το διαθέσιμο εισόδημα, αλλά αφού έχουν αυξηθεί τα έσοδα. Η αντιπολίτευση, δυστυχώς, πάει προς την άλλη πλευρά. Θα μου πείτε δεν εξελέγη ο άνθρωπος αυτός; Εξελέγη. Δημοκρατικά εκλεγμένος δήμαρχος είναι. Και πολλές φορές. Αρα κάτι έχουν κάνει λάθος και οι υπόλοιποι. Εδώ νομίζω είναι το κλειδί. Κι επειδή δεν μου αρέσει να κάνω υποδείξεις, ειδικά για ένα μέρος απ’ όπου λείπω πάρα πολλά χρόνια, θεωρώ ότι στη ζωή το κλειδί δεν είναι να λες πόσο άσχημα τα κάνει ο άλλος -γιατί στην τελική η άλλη πλευρά κάτι καλό κάνει κι αυτή κι εκλέγεται. Πρέπει να κοιταχτείς στον καθρέφτη -και αναφέρομαι στους ανθρώπους του δικού μας χώρου, ο οποίος έχει πάρα πολλά άξια στελέχη- και να βάλεις το ΄΄εμείς΄΄πάνω από το «εγώ». Και να σκεφτείς το πώς μπορεί αυτός ο υπέροχος τόπος, η Πάτρα, ο Νομός Αχαΐας και η Δυτική Ελλάδα, να κοιτάξουν όχι πίσω -αρκετά το πίσω, έγινε ό,τι έγινε- αλλά μπροστά».
Για Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Ευρωλίγκα: «Είναι πολύ παράτολμη η πρόβλεψη. Θέλουμε να είναι και οι δύο στο Final-4, όχι για το ρομαντικό επιχείρημα ότι είμαστε με τις ελληνικές ομάδες -έχουμε τις οπαδικές μας προτιμήσεις- αλλά γιατί είναι τεράστια ευκαιρία να το ζήσουμε αυτό στην Αθήνα. Εχουν τις προδιαγραφές να είναι και οι δύο. Και οι δύο έχουν τα διαφορετικά προβλήματά τους. Θεωρώ ότι επειδή είναι και πολύ βαριές οι φανέλες και οι διοικήσεις έχουν επενδύσει φοβερά χρήματα, στο τέλος θα τα καταφέρουν».
Για τον GOAT του μπάσκετ: «Το μπάσκετ είναι ο Μάικλ Τζόρνταν. Είναι ιεροσυλία και να το συζητάμε. Είχα έναν αγαπημένο θείο στο Νιου Τζέρσεϊ, τον αδερφό της αείμνηστης γιαγιάς μου, ο οποίος έφυγε να σπουδάσει κι έμεινε στην Αμερική και ήταν λογικό να είναι με τους Νετς ή λίγο με τους Νιου Γιορκ Νικς. Κάθε καλοκαίρι, του ζητούσα για δώρο μια διαφορετικού τύπου έκδοση της φανέλας των Σικάγο Μπουλς -άσπρη, κόκκινη, μαύρη- με το Νο 23. Υπάρχουν όλα αυτά φυλαγμένα για να θυμίζουν τα ωραία χρόνια».
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
