Πρώτα βλέπεις, μετά κρίνεις (την «Οδύσσεια» και τον Νόλαν)

Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος

Θα είμαστε ευσύνοπτοι, καθώς όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι (οι κανονικοί κι όχι οι κινηματογραφικοί…) το «σύντομον είναι αρετή».
Πρώτον, η «Οδύσσεια» του Νόλαν βλέπεται ευχάριστα, δημιουργώντας προβληματισμούς που κι αυτοί το ίδιο ευχάριστα ξετυλίγονται (ή μήπως περιπλέκονται;) στο μυαλό.
Δεύτερον, σε καμία περίπτωση η ταινία δεν είναι «Ιντερστέλαρ», ένα αριστούργημα που αγγίζει την τελειότητα, ούτε «Οπενχάιμερ».
Τρίτον, αν εξαιρέσεις τον Τομ Χόλαντ που είναι προορισμένος για (μέχρι) Σπάιντερμαν ταινίες, οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ειδικά η… φατσούλα του Ματ Ντέιμον, ο γλοιώδης, αλλά πάντα σέξι, Ρόμπερτ Πάτισον και -κυρίως- η παρουσία-τοτέμ της Ειρήνης Παππά- ή μήπως ήταν η… Αν Χάθαγουεϊ;
Τέταρτον, μυθοπλασία κι όχι Ιστορία απήγγειλε ο Ομηρος, μυθοπλασία κι όχι Ιστορία «γύρισε» και ο Νόλαν. Ο καθένας ασχολήθηκε, με τον δικό του τρόπο, με την εσωτερική αναζήτηση του ανθρώπου.
Πέμπτον, ο Ομηρος είναι για όλον τον κόσμο. Και για τον Νόλαν. Η παρουσία όλων των φυλών στο φιλμ δείχνει τη διαχρονική οικουμενικότητα του ελληνικού πνεύματος κι όχι την καθαρότητα του αίματος.
Και τελευταίο και σημαντικότερο: Πρώτα βλέπεις μια ταινία και μετά την κρίνεις. Μόνο οι Ναζί έκαιγαν βιβλία πριν καν τα διαβάσουν.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News