Το πιο ρυπογόνο κομμάτι μιας συναυλίας δεν βρίσκεται πάνω στη σκηνή

Οι προβολείς, τα φορτηγά και τα sound systems είναι το ορατό κομμάτι μιας μεγάλης περιοδείας. Οι μελέτες που συγκεντρώνει ο Kyle Devine δείχνουν όμως ότι το μεγαλύτερο μέρος των εκπομπών μπορεί να προέρχεται από κάτι πολύ πιο καθημερινό: το ταξίδι του κοινού μέχρι τον χώρο της συναυλίας

Πλήθος θεατών σε συναυλία κάτω από τα φώτα της σκηνής Και όμως, το πιο ρυπογόνο κομμάτι μιας συναυλίας, δεν βρίσκεται πάνω στη σκηνή

Όταν μιλάμε για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα μιας μεγάλης συναυλίας, το μυαλό πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στη σκηνή.

Στα φορτηγά που μεταφέρουν εξοπλισμό. Στους προβολείς. Στις γιγαντοοθόνες. Στις γεννήτριες. Στις πτήσεις μιας παγκόσμιας περιοδείας.

Οι αριθμοί, όμως, δείχνουν προς την εξέδρα.

Στο νέο βιβλίο «Recomposed: Music, Climate, Crisis, Change», ο Kyle Devine εξετάζει πώς μετράται το περιβαλλοντικό κόστος της μουσικής. Σύμφωνα με τα δεδομένα που παραθέτει, οι συναυλίες συνδέονται με περισσότερους από 14 εκατ. τόνους εκπομπών ετησίως στις ΗΠΑ και περίπου 4 εκατ. στη Βρετανία.

Η μεγάλη έκπληξη είναι η προέλευσή τους.

Το κοινό πάνω από 60% και σχεδόν 80%

Οι μετακινήσεις των θεατών αντιστοιχούν, σύμφωνα με τις μελέτες που συγκεντρώνει ο Devine, σε πάνω από 60% του συνολικού αποτυπώματος στις ΗΠΑ και σχεδόν 80% στη Βρετανία.

Παλιότερα carbon audits περιοδειών είχαν δείξει ανάλογη εικόνα: στα δεδομένα που εξετάζει, η μετακίνηση και η κατανάλωση του κοινού μπορούσαν να αποτελούν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του συνολικού αποτελέσματος.

Το εύκολο συμπέρασμα θα ήταν ότι την ευθύνη έχει ο θεατής.

Ο Devine θεωρεί ότι η απάντηση είναι πολύ πιο σύνθετη.

Διαβάστε επίσης: Ο David Bowie έκανε livestream πριν μάθουμε να το λέμε livestream

Ποιος αποφασίζει πού και πώς γίνεται μια συναυλία;

Το αυτοκίνητο μπορεί να ανήκει στον θεατή. Ο θεατής, όμως, δεν αποφασίζει πού βρίσκεται το venue, αν υπάρχει νυχτερινή δημόσια συγκοινωνία ή αν μια περιοδεία θα κάνει μία μόνο εμφάνιση για μια τεράστια γεωγραφική περιοχή.

Ένας χώρος έξω από τον αστικό ιστό χωρίς τρένο ή λεωφορείο δημιουργεί διαφορετικές μετακινήσεις από μια αίθουσα δίπλα σε σταθμό. Ένα φεστιβάλ που τελειώνει μετά τη λήξη των τελευταίων δρομολογίων σπρώχνει χιλιάδες ανθρώπους προς το αυτοκίνητο.

Το καύσιμο καταγράφεται στον λογαριασμό του θεατή. Η δομή που το έκανε απαραίτητο μπορεί να έχει αποφασιστεί από άλλους. Και γι’ αυτό το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των ποσοστών δεν είναι η επίρριψη ευθύνης.

Είναι ότι δείχνουν πού υπάρχει ο μεγαλύτερος χώρος για πραγματική αλλαγή.

Μια πιο βιώσιμη συναυλία μπορεί τελικά να αρχίζει όχι από το τι συμβαίνει πάνω στη σκηνή, αλλά από το πώς θα φτάσουν εκεί οι άνθρωποι που θα τη δουν.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Από το Δίκτυο