Θοδωρής Ελευθεριάδης: «Δεν πρόλαβα να πενθήσω» – Ο γιος της Μαρίας Εγουτ που χάθηκε στα Τέμπη μιλά για τη μητέρα του και τη δικαιοσύνη
Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος της Μαρίας Εγουτ που σκοτώθηκε στα Τέμπη, μιλά για το πένθος που έμεινε πίσω, τη δικογραφία, τη μάχη των συγγενών και την ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες «όσο ψηλά κι αν βρίσκονται».
Υπάρχουν απώλειες που δεν αφήνουν χώρο ούτε για πένθος. Γιατί πριν προλάβει κανείς να σταθεί απέναντι σε αυτό που συνέβη, πρέπει να ψάξει, να διαβάσει, να επιμείνει, να διεκδικήσει. Να αποδείξει ότι αυτό που χάθηκε δεν χάθηκε από μια «κακιά στιγμή», αλλά μέσα σε ένα σύστημα ευθυνών που ακόμη ζητούνται.
Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος της Μαρίας Εγουτ που έχασε τη ζωή της στα Τέμπη, βρέθηκε στην Πάτρα με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου «Στις ράγες του τραύματος: Αγώνας, Μνήμη, Δικαιοσύνη» και μίλησε στο pelop.gr περιγράφοντας με καθαρότητα αυτό που βιώνουν πολλοί συγγενείς των θυμάτων: την αδυναμία να πενθήσουν όσο η υπόθεση παραμένει ανοιχτή.
«Δεν έχω καταφέρει να πενθήσω»
Για τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, η διεκδίκηση δεν μπήκε ως επιλογή στη ζωή του. Ήρθε σχεδόν αναγκαστικά, από τη στιγμή που ένιωσε ότι δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για τον θάνατο της μητέρας του.
«Για μένα είναι κάτι το οποίο είναι αυτονόητο να το κάνω. Από τη στιγμή που νιώθω ότι δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για τον χαμό της μητέρας μου, είναι κάτι το οποίο η ηθική μου και η συνείδησή μου μου λέει να το πάω μέχρι το τέλος», λέει.
Αυτό, όμως, είχε κόστος. Το πένθος έμεινε πίσω. «Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταφέρει να πενθήσω», παραδέχεται. «Κατευθείαν έπρεπε να σηκώσω μανίκια, να ξεκινήσω να διαβάζω δικογραφία, γιατί ήξερα ότι αυτό που με περιμένει θα είναι τεράστιο. Και ασφαλώς είναι πολύ πιο μεγάλο από ό,τι περίμενα».
Η δικογραφία, όπως εξηγεί, είναι τόσο μεγάλη και σύνθετη που όποιος δεν μπήκε από την αρχή στη διαδικασία να τη μελετήσει, δύσκολα μπορεί πλέον να παρακολουθήσει σε βάθος την υπόθεση.
«Όσο δεν ξεκίνησαν εξ αρχής να τη διαβάζουν και να ασχολούνται εντατικά με τη δικογραφία, δεν πρόκειται να βγάλουν άκρη», σημειώνει. Το πένθος, πιστεύει, θα έρθει αργότερα. Όταν κλείσει ο κύκλος της δικαιοσύνης. «Όταν τελειώσει και αποδοθούν οι ευθύνες που είναι να αποδοθούν, και κλείσει αυτός ο κύκλος, τότε πιστεύω ότι θα συνειδητοποιήσω αυτό που μου συμβαίνει».
«Τρία είναι τα εγκλήματα που έχουν γίνει»
Μιλώντας για τα Τέμπη, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης δεν περιορίζεται στο βράδυ της σύγκρουσης. Βλέπει μια αλυσίδα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
«Κατά τη γνώμη μου, τρία είναι τα εγκλήματα που έχουν γίνει», λέει. «Ένα είναι το έγκλημα αυτό καθ’ αυτό, ένα δεύτερο είναι η συγκάλυψή του και ένα τρίτο είναι αυτό που συμβαίνει σε εμάς, στους συγγενείς». Όπως εξηγεί, οι συγγενείς δεν έχασαν μόνο τους ανθρώπους τους. Όσοι βγήκαν μπροστά στον αγώνα έχασαν και ένα μεγάλο μέρος της δικής τους ζωής.
«Έχουμε χάσει τους ανθρώπους μας και έχουμε χάσει και τους ίδιους μας τους εαυτούς, γιατί αφήνουμε τα πάντα στην άκρη», αναφέρει. Η καθημερινότητά του, πέρα από τη δουλειά του ως ηθοποιός, είναι σχεδόν ολόκληρη αφιερωμένη στα Τέμπη.
«Όλο το έξτρα χρόνο μου, πέρα από τη δουλειά μου, τον αφιερώνω στα Τέμπη. Είτε διαβάζοντας δικογραφίες, είτε σε ομιλίες, είτε γράφοντας κάποια πράγματα, παρακολουθώντας τις δίκες», λέει.
Παράλληλα, κάνει βίντεο για να ενημερώνει τον κόσμο γύρω από τη δίκη, λειτουργώντας, όπως περιγράφει, σαν ένα άτυπο «παρατηρητήριο».
«Έχω αφιερωθεί σε αυτό για να ξέρω ότι όταν τελειώσει, εγώ έχω κάνει ό,τι καλύτερο μπορώ».
«Δικαιοσύνη θα είναι να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται»
Η λέξη «δικαιοσύνη» ακούγεται διαρκώς για τα Τέμπη. Για τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, όμως, δεν είναι γενική έννοια. Έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο.
«Για μένα, δικαιοσύνη θα είναι να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται, όσοι ψηλά και αν βρίσκονται, για τον θάνατο της μητέρας μου», τονίζει.
Δεν εμφανίζεται ικανοποιημένος από τα κατηγορητήρια όπως έχουν διαμορφωθεί μέχρι σήμερα. Τα χαρακτηρίζει «ελλιπέστατα» και υποστηρίζει ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα πρόσωπα που θα έπρεπε να έχουν κληθεί να λογοδοτήσουν.
«Είναι γύρω στους 40 κάτι κατηγορούμενοι αυτή τη στιγμή και έχω τουλάχιστον μια λίστα με άλλα 50 άτομα τα οποία θα έπρεπε να είναι και αυτοί κατηγορούμενοι», λέει, αναφερόμενος τόσο σε υπαλλήλους εταιρειών όσο και σε πολιτικά πρόσωπα.
Παρά την απογοήτευσή του, κρατά ακόμη την ελπίδα ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να κινηθεί ουσιαστικότερα.
«Ελπίζω ότι η Δικαιοσύνη κάποια στιγμή θα πάρει μπρος, άμα την πιέσουμε κι εμείς λίγο παραπάνω και τη βοηθήσουμε να κάνει σωστά τη δουλειά της», σημειώνει.
«Πάνω απ’ όλα εγώ βρίσκομαι εδώ για τη μητέρα μου»
Μέσα στη δημόσια συζήτηση για τα Τέμπη, οι άνθρωποι συχνά χάνονται πίσω από αριθμούς, φακέλους, τεχνικές λεπτομέρειες και δικαστικές διαδικασίες. Για τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, όμως, η αφετηρία είναι πάντα μία: η μητέρα του.
«Σε κάθε εκδήλωση που βγαίνω και μιλάω και αγωνίζομαι για τους συγγενείς, για τα θύματα των Τεμπών, η πρώτη μου σκέψη πάντα είναι ότι το κάνω για τη μητέρα μου», λέει και προσθέτει: «Ασφαλώς μετά και για τα υπόλοιπα θύματα, αλλά πάνω απ’ όλα εγώ βρίσκομαι εδώ για τη μητέρα μου».
Η Μαρία Εγουτ δεν είναι για εκείνον ένας αριθμός μέσα στους 57. Είναι ο άνθρωπος από τον οποίο ξεκινά ο αγώνας του, ακόμη κι αν αυτός ο αγώνας αφορά πια ολόκληρη την κοινωνία.
«Μνήμη χωρίς δικαιοσύνη δεν γίνεται»
Στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει μνήμη χωρίς δικαιοσύνη, η απάντηση είναι άμεση: «Όχι, δεν γίνεται».
Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης μιλά για όσα έζησαν οι οικογένειες με λόγια που δεν ωραιοποιούν τίποτα. Περιγράφει συγγενείς που παρέλαβαν τους ανθρώπους τους καμένους, άλλους που έχουν ηχητικά από τις τελευταίες στιγμές των δικών τους, και τη δική του εμπειρία με τη μητέρα του.
«Εγώ τη μητέρα μου την πήρα διαμελισμένη. Έχω δει φωτογραφίες», λέει. Για αυτό, όπως εξηγεί, η δικαιοσύνη δεν είναι απλώς μια νομική κατάληξη. Είναι η μόνη προϋπόθεση για να μπορέσει να υπάρξει κάποια μορφή ηρεμίας.
«Εάν δεν νιώσω ότι θα τιμωρηθούν αυτοί που πρέπει να τιμωρηθούν για αυτά που συνέβησαν στη μητέρα μου, δεν μπορώ να νιώσω ούτε δικαίωση ούτε ηρεμία».
Η μνήμη, η κοινωνία και η οργή
Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης δεν γνωρίζει αν η κοινωνία θα κρατήσει ζωντανή τη μνήμη των Τεμπών ή αν, όσο περνά ο χρόνος, η υπόθεση θα κινδυνεύσει να γίνει απλώς μια επέτειος.
Αυτό που ξέρει είναι ότι η μνήμη της μητέρας του θα παραμείνει ζωντανή για τον ίδιο και την οικογένειά του, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η κοινωνία. «Η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή είτε μέσα μου και για μένα και για την οικογένειά μου, είτε η κοινωνία είναι μαζί μας, είτε δεν είναι», αναφέρει.
Την ίδια στιγμή, επιμένει ότι τα Τέμπη αφορούν όλους. Όχι μόνο τις οικογένειες των θυμάτων. Η τοποθέτησή του για την κατάσταση στη χώρα είναι σκληρή και γεμάτη οργή. Μιλά για την πολιτική που ψηφίζει ο κόσμος και χρησιμοποιεί βαριές εκφράσεις για την ελληνική πραγματικότητα και την κυβέρνηση, θέλοντας να δείξει πως για τον ίδιο το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε ένα δυστύχημα, αλλά συνδέεται με τον τρόπο που λειτουργεί συνολικά η χώρα.
Για την Καρυστιανού: «Είναι δικαίωμά της να κάνει ό,τι θέλει»
Δεν γινόταν να μην ρωτήσουμε για την πολιτική κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού. Η απάντησή του είναι προσεκτική, αλλά καθαρή. Υπενθυμίζει ότι κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να εκλέγει και να εκλέγεται.
«Είναι δικαίωμά της να κάνει ό,τι θέλει», λέει ενώ συνεχίζοντας δεν δηλώνει αρνητικός απέναντι στην επιλογή της, παρότι ξεκαθαρίζει ότι διαφωνεί πολιτικά με όσα πρεσβεύει το κόμμα της.
«Δεν είμαι αρνητικός, παρόλο που διαφωνώ πολιτικά κάθετα με αυτά που πρεσβεύει το κόμμα της», αναφέρει. Βάζει, όμως, ένα όριο: να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στον αγώνα για τη δικαίωση των θυμάτων. «Αρκεί να μην δημιουργεί πρόβλημα στο να δικαιωθούν οι άνθρωποί μας», λέει.
Για τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, όλα επιστρέφουν εκεί. Στη μητέρα του, στους ανθρώπους που χάθηκαν, στις ευθύνες που ζητούνται, στη δικαιοσύνη που δεν έχει ακόμη, όπως λέει, αποδοθεί. Και όσο αυτό παραμένει ανοιχτό, το πένθος μένει κι αυτό σε αναμονή.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
