ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χάσαμε την Τζούντι, στοπ

Χάσαμε την Τζούντι, στοπ



Για τους κινηματογραφόφιλους η Βρετανίδα ηθοποιός Τζούντι Ντεντς δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.
Στα 85 της χρόνια έχει διακριθεί και βραβευθεί για την ερμηνεία της σε εμβληματικούς ρόλους. Πολύ θα θέλαμε να την απολαύσουμε και στην τελευταία της ταινία, αλλά δεν τα καταφέραμε.
«Η κόκκινη Τζόαν» παίχτηκε, περίπου στα… φευγάτα, στο καλοκαιρινό σινεμά του Ρίου. Ο λόγος είναι ότι οι λιγοστοί κινηματογράφοι της πόλης δεν επαρκούν ώστε να προβληθούν για ένα ικανοποιητικό χρονικό διάστημα όλες οι ταινίες. Μοιραία, λοιπόν, τις λιγότερο εμπορικές τις παίρνει η μπάλα. «Ο Βασιλιάς των Λιονταριών» την έφαγε την «κόκκινη Τζόαν», χωρίς πολλά πολλά.
Κι όμως, τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν χειρότερα. Να μην υπήρχαν, δηλαδή, ούτε και αυτοί οι κινηματογράφοι που έχουμε.
Καμιά εικοσαριά χρόνια πίσω, η δημοτική Αρχή του Ευάγγελου Φλωράτου έδωσε μεγάλη μάχη με μπροστάρη τον αείμνηστο Γιώργο Καλεντζώτη για να γίνει ο πολυχώρος ψυχαγωγίας Veso Mare, όπου λειτουργούν οι περισσότερες κινηματογραφικές αίθουσες. Εάν το σχετικό σχέδιο (που συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις) δεν είχε υλοποιηθεί, θα είχαμε ξεμείνει με το κινηματοθέατρο «ΠΑΝΘΕΟΝ».
Οπως έχουμε ξεμείνει και με το Ρωμαϊκό Ωδείο, που καλείται να σηκώσει τα καλοκαίρια το βάρος θεατρικών παραστάσεων και συναυλιών. Παρεμπιπτόντως, εάν το Ρωμαϊκό Ωδείο είναι επισκέψιμο και το χρησιμοποιούμε, όπως το χρησιμοποιούμε, το χρωστάμε στον αρχιτέκτονα Ιωάννη Βασιλείου. Με προσωπική του δαπάνη, από το 1959 έως το 1963 έγινε η αναστήλωση του, ώστε να είναι σήμερα διαθέσιμο.
Μια λιτή επιγραφή στον περιβάλλοντα χώρο του, που μάλλον περνάει απαρατήρητη από τους περισσότερους θεατές και περαστικούς, θυμίζει αυτήν την αξιομνημόνευτη δωρεά.
Ομως το Ρωμαϊκό Ωδείο δεν έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει όσες θεατρικές παραγωγές υψηλών προδιαγραφών απαιτούν μια πολύ μεγαλύτερη σκηνή από τη δική του. Αν προσθέσουμε σ' αυτόν τον ανασταλτικό παράγοντα και τους περιορισμούς που επιβάλλονται από το ΚΑΣ, καταλαβαίνουμε γιατί δεν βλέπουμε στην Πάτρα αρκετές θεατρικές παραστάσεις. Ακριβώς γιατί δεν υπάρχει ο κατάλληλος χώρος να τις φιλοξενήσει.
Ειρωνικό, αν μη τι άλλο, για μια πόλη που φημίζεται για το θεατρόφιλο και ιδιαίτερα απαιτητικό κοινό της.
Κι όλα αυτά γιατί δεν αξιωθήκαμε, δεκαετίες τώρα, είτε από αδράνεια είτε από αβελτηρία είτε και από τα δύο, να αποκτήσουμε ένα σύγχρονο ανοικτό θέατρο. Κι ας συζητούσαμε κάποτε για το Καβουκάκι, ως ένα μέρος όπου θα μπορούσε αυτό να γίνει.
Ωστόσο, η εμφανής υστέρηση μας σε πολιτιστικές δομές συνιστά κι ένα σαφές δείγμα στασιμότητας της πόλης, η οποία πάλι καλά που κατάφερε να αποκτήσει ένα Μουσείο - «κόσμημα», που φαντάζει σαν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Ή μήπως δεν είναι έτσι;






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:54:33]