ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κώστας Γάκης: Να ακούμε τις ιστορίες του παρελθόντος

Κώστας Γάκης: Να ακούμε τις ιστορίες του παρελθόντος



Και σήμερα, στην σκηνή του Επίκεντρο+, ο Κώστας Γάκης θα ενσαρκώσει τον Χρήστο Καπράλο, τον μεγάλο Ελληνα γλύπτη του 20ού αιώνα. Η παράσταση «Χρήστος Καπράλος: Τα πρώτα βήματα» του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγεώργου θα παρουσιαστεί απόψε για δεύτερη φορά.

«Οπως ο Μπάρμπα - Νάσος ήταν δάσκαλος του Καπράλου, έτσι και για εμένα τώρα είναι δάσκαλος ο Νίκος Καραγεώργος» μας λέει και σημειώνει: «Ελεγα ότι φέτος θα ήθελα να βρω κάποιον άνθρωπο στο θέατρο να με διδάξει πράγματα που δεν ξέρω, γιατί συχνά ηγούμαι των προσπαθειών. Και ως εκ θαύματος αυτό έγινε λίγο πριν τα Χριστούγενα. Οταν ο Νίκος μού είπε να δουλέψουμε, ήξερα τουλάχιστον δέκα ηθοποιούς που είναι τώρα πολύ σπουδαίοι και όλοι στάζουν μέλι για το τι καλός δάσκαλος είναι ο Νίκος, πόσο απαιτητικός αλλά και πόσο ακριβοδίκαιος είναι». Και με την ίδια αγάπη μιλάει και για τη συμπρωταγωνίστριά του στην παράσταση Κάτια Ζαρκαδά που τη βλέπουμε στον ρόλο της Μάνας - Μνήμης: «Παρόλο που το έργο είναι μονόλογος, έχω μια καταπληκτική συνεργασία με την Κάτια. Κάθε φορά, κάθε στιγμή είναι εκεί με το ζεστό βλέμμα της γεμάτο πολλή αγάπη. Και όταν γέρνω πάνω της κουρασμένος, αυτή ως Μάνα βγάζει τον άνθρωπο από το φέρετρο και του δίνει μια πνοή ζωής».

Και κάπως έτσι άρχισε η συζήτησή μας με τον Κώστα Γάκη για τον Χρήστο Καπράλο, τις πέτρες του παρελθόντος, τη μνήμη κ.ά.

Γιατί τον Καπράλο;
Ο Νίκος Καραγεώργος, ο σκηνοθέτης της παράστασης, ήρθε και με είδε στην παράστασή μου «Από την Αντιγόνη στη Μήδεια», όπου εγώ έπαιζα έναν ποιητή που ασχολείται αρκετά με τη μνήμη, με την ποίηση, με τις μεγάλες πέτρες του παρελθόντος και πώς τις σηκώνουμε και νομίζω ότι αυτό ήταν ένα καλό ξεκίνημα αυτής της συνεργασίας. Του Νίκου, του άρεσε πολύ η σχέση μου με τη μνήμη με μια ποιητική ματιά για τον κόσμο. Ποιητική ίσον μεταμορφωτική. Η ποίηση σαν εργαλείο να αλλάξεις, να ανασχηματίσεις τον κόσμο με τα υλικά του κόσμου. Οπότε, μου πρότεινε το έργο, μου έστειλε τη βιογραφία του Καπράλου και ένα προσχέδιο διασκευής που είχε κάνει, εγώ ξετρελάθηκα γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα για τον Καπράλο.

Πώς είναι να αναμετράστε με ένα υπαρκτό πρόσωπο; Και μάλιστα, η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Αγρίνιο, στα μέρη που έζησε.
Ευτυχώς, έχουμε την εμπειρία από τις παραστάσεις στο Αγρίνιο και στο χωριό του, όπου ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος. Μετά την παράσταση, μας κύκλωνε, μας έλεγε «βάλτε και αυτό μέσα», «θυμόμαστε και αυτό». Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν ο Καπράλος γύρισε στο χωριό του μετά το Παρίσι, βρισκόταν σε μια κατάσταση αρκετά μπερδεμένη, ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Είχε γεμίσει μία κάσα με πυλό και ταξίδεψε με αυτή μέχρι το χωριό του. Οταν είδαν οι χωριανοί ότι έφερε λάσπη, τον κύκλωσαν και τον κορόιδευαν λέγοντας «λάσπη μάς έφερες από το Παρίσι» κ.λπ. Κάποιος γέροντας μας είπε «ήμουν και εγώ ανάμεσα σε αυτούς που τον κορόιδευαν, τι να πω τώρα…». Είναι πολύ όμορφο να ασχολείσαι με τη ζωή ενός υπάρχοντος προσώπου και προφανώς δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε μία ακριβολογική μεταφορά και ερμηνεία αλλά περισσότερο να αποτυπώσουμε τον ψυχισμό του, με ιδιαίτερη έμφαση στα πρώτα βήματα ενός καλλιτέχνη, ο οποίος ξεκινάει με όλα τα ντεζαβαντάζ.

Μιλήσατε για πέτρες του παρελθόντος. Μένουν οι μνήμες και όσα αντιπροσώπευαν οι πέτρες αυτές;
Νομίζω ότι αυτό που μας κρατάει ζωντανούς είναι οι μνήμες και οι ρίζες μας, χωρίς αυτό να εμπεριέχει κανένα σωβινισμό. Τις ιστορίες των παλαιοτέρων, αυτά τα δέντρα τα ιερά του παρελθόντος, είναι καλό να τα ακούμε, να μένουμε κάτω απ' τον ίσκιο μας και να δούμε τι διδάγματα μπορούμε να πάρουμε. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος έζησε με όρους απόλυτης αξιοπρέπειας και αγάπης για άνθρωπο, χωρίς όμως να έχει ούτε ίχνος ναρκισσισμού. Μιλάει για πολύ ανθρώπινα πράγματα, όπως όταν ήταν παιδί και πήγε να σκοτώσει ένα ζουζούνι. Η μάνα του, του έπιασε το χέρι πολύ τρυφερά και του είπε «γιατί πας να σκοτώσεις αυτό το ζουζούνι; Εσύ που είσαι γλύπτης είσαι άξιος να φτιάξεις τέτοια ζωή;». Τέτοιες δηλώσεις, φωνών του παρελθόντος λείπουν στις μέρες μας. Απλές, μεστές. Νομίζω αυτές είναι οι πέτρες του παρελθόντος.

Ο Καπράλος λέει κάποια στιγμή πως τα βάσανα της παιδικής και της νεανικής του ηλικίας τον ωφέλησαν και του έμαθαν αλήθειες που δεν του τις δίδαξε κανένας. Βοηθούν τα βάσανα;
Λένε ότι δεν μπορείς να γίνεις καλλιτέχνης αν δεν σου τύχει μια μεγάλη συμφορά. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, απλώς επειδή τυχαίνει και με τον Νίκο Καραγεώργο να έχουμε μεγαλώσει και εμείς όπως ο Καπράλος χωρίς πολύ μεγάλες ανέσεις, έπρεπε να αναλάβουμε τη ζωή μας από μικρά παιδιά με στερήσεις, αισθάνομαι ότι αυτό είναι κάτι που μας συνδέει με τον Χρήστο Καπράλο. Μεταφέραμε και εμείς μέσα, διάφορες δικές μας εικόνες, αισθήσεις, μυρωδιές ζωής. Διότι αυτό το έργο μιλάει περισσότερο από όλα για το ποιοι είναι οι άνθρωποι που μας καθόρισαν, οι μέντορες, οι δάσκαλοί μας. Είναι ένας φόρος τιμής στον δάσκαλό του, τον Μπαρμπα - Νάσο, τον Αθανάσιο Γεράκη, έναν ντόπιο καλλιτέχνη του Αγρινίου, ένας φόρος τιμής στη μάνα του που αν και δεν ήταν καλλιτέχνης υπήρξε δασκάλα του, ένας φόρος τιμής ακόμα και στον Γιαννούλη Χαλεπά που έτυχε να είναι στη γειτονιά του Καπράλου όταν ήταν στην Καλών Τεχνών. Εχει να κάνει με το ποιοι είναι οι άνθρωποι που εκεί ακριβώς που νομίζαμε ότι βουλιάζαμε σε έναν βούρκο είτε προσωπικής απόγνωσης είτε κοινωνικών πιέσεων, μας έβγαλαν από τη δυσκολία και μας έδωσαν μια ώθηση.

Ποιος ο ρόλος της Μάνας - Μνήμης;
Τη μάνα του Καπράλου την λέγανε Κυρά Βγένα, όπως ακριβώς λεγόταν το βουνό πάνω απ' το χωριό. Αυτή η μάνα όντως ήταν μια πέτρα, μια μεγάλη δύναμη στη ζωή του, η οποία τον στήριξε από τη πρώτη στιγμή που δήλωσε ότι ήθελε να γίνει ζωγράφος με όλες της τις δυνάμεις και ιδίως την εποχή που γύρισε από το Παρίσι, που βρισκόταν σε αυτή την απόγνωση. Αυτή τον πήρε από το χέρι και του είπε τι πρέπει ακριβώς να γίνει, μια μικρή καλύβα που είχαν στην αυλή να τη μετατρέψουν σε εργαστήριο, και ήταν σαν να του υποδείκνυε να αλλάζει υλικά. Ηταν το μοντέλο του, έχει φτιάξει καμιά 100ή γλυπτά της μάνας.

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:53]  Ανθη Τομαρά: Ταλαντούχα εικαστικός -...
[χθες 14:14]  Μαρία Κοσσυφίδου: Η φασκιά μας...
[χθες 10:43]  Ο Μάικ Πόσνερ διέσχισε την...
[χθες 14:21]  Κ. Κρομμύδας έρχεται την Τρίτη...
[χθες 08:00]  Ο Ραφαέλ Ναδάλ παντρεύτηκε τη...
[χθες 10:01]  π.Παναγιώτης Καποδίστριας: «Μια...
[χθες 15:20]  Δ. Θεοδωροπούλου: Σε κάθε κρίση...
[χθες 10:36]  TEDxPatras 2019: Μια στάση στο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:39:25]