ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Να φεύγεις από εκεί που δεν έδωσες τίποτα...

Να φεύγεις από εκεί που δεν έδωσες τίποτα...



Από τις ωραιότερες σκέψεις που διάβασα ποτέ για το «φευγιό», είναι αυτές του Μενέλαου Λουντέμη. Θα ήθελα να τις αφιερώσω με τις δικές μου επισημάνσεις σε εκείνους που «έφυγαν» και κατείχαν θέσεις ευθύνης σε αυτοδιοικητικό, θρησκευτικό, πολιτικό επίπεδο.
Να φεύγεις «από χειραψίες που σε στοιχειώνουν». Να φεύγεις, λοιπόν, «αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Να μην παίρνεις τίποτα μαζί…». Παρά να κοιτάζεις, αν έχεις πραγματικά μάτια, τι άφησες πίσω σου. Αν όλα ήταν όπως τα παρέλαβες, τότε κάτι λάθος έκανες ή πολύ απλά, δεν έκανες τίποτα.
Μόνο σιγουρέψου ότι σαν φύγεις από τα σκήπτρα της εξουσίας σου και «λες αντίο… να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις». Βέβαια, αυτό προϋποθέτει να έχεις «μάθει να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε» πολύ νωρίτερα. Να έχεις μεριμνήσει γι' αυτή τη ματιά στα πράγματα τότε που τα φώτα ήταν δυνατά και όλα στραμμένα πάνω σου. Τότε που μπορούσες να αλλάξεις τη θέση, έστω ενός στρατιώτη στη σκακιέρα και όχι απαραίτητα της βασίλισσας.
Κρίμα που δεν έφτιαξες «ιστορίες ολοκαίνουργιες, με ουρανό κι αλάτι». Που συντήρησες τα κακώς κείμενα, που πότισες το γλαστράκι της μισαλλοδοξίας, που τροφοδότησες την απέχθεια στο διαφορετικό, την αλαζονεία, την έπαρση, τη μικροπολιτική, που δεν έπιασες τον παλμό της εποχής, που έσυρες στην οπισθοδρόμηση μια ολόκληρη περιοχή, που δεν έβαλες τη σφραγίδα σου σε κάτι καινούργιο να έχουν να πορεύονται οι νέες γενιές μετά από εσένα.
Να φεύγεις, λοιπόν, από εκεί που δεν έδωσες τίποτα. Τσιγκουνεύτηκες ακόμα κι αυτό που χρειάζονταν οι απλοί άνθρωποι, ένα λιτό όνειρο. Μια καθαρή γειτονιά. Εναν σύγχρονο δήμο, βρε αδελφέ! Εναν τόπο αντάξιο της ιστορίας του. Κρίμα που άφησες τα χαρτιά να σε τυλίξουν σε μια ατέρμονη γραφειοκρατία. Κρίμα που δεν άλλαξες «το μέτριο και το λίγο» σε πολύ και σε όραμα. Τουλάχιστον αυτό. Να 'χεις και τη χαρά σαν κοιτάς τους νέους στη θέση σου να κάνουν πράγματα. Κρίμα που δεν κατάλαβες νωρίτερα ότι έπρεπε «να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες».
Ο χρόνος, βλέπεις, στην εποχή των μεγάλων αλλαγών είναι χρυσάφι κι εσύ-εσείς που δεν φύγατε εγκαίρως, δεν είχες-είχατε δικαίωμα να τον στερήσεις-στερήσετε από τις νέες γενιές, αφήνοντας πίσω σου/σας άνθρακα, άνθρακα και αποκαΐδια.

* Η Αναστασία Ευσταθίου είναι εκπαιδευτικός/συγγραφέας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[10:25]  Ασυλο και ανομία...
[χθες 11:00]  H «αναγκαστικότητα» του Συντάγματος
[χθες 10:17]  Ολοι για την Πάτρα μας!  
[χθες 09:00]  Μητρότητα ή καριέρα;
[χθες 13:50]  Οι αγώνες του Πολυτεχνείου...
[χθες 12:00]  Όλοι για την Πάτρα μας!
[χθες 14:35]  Οπου υπάρχει τάφος, υπήρξε και ζωή
[χθες 13:50]  «Ησυχία, Τάξις και Ασφάλεια»








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:50:28]