ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο καθένας χτίζει ένα δικό του οχυρό;

Ο καθένας χτίζει ένα δικό του οχυρό;



Της ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΣΛΗ *

Να 'μαστε πάλι εδώ, πάλι πίσω. Αφήνοντας τους ρυθμούς που, θέλεις δε θέλεις, σού επιβάλλει το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Εγώ προσωπικά δεν πήγα πουθενά, ούτε σταμάτησα να δουλεύω, αλλά μόνο και μόνο που αφήνομαι σε αυτή την διαφορετική, σχεδόν ανατολίτικη, φιλοσοφία που διαχέεται το καλοκαίρι, μου αρκεί.
Τέρμα τα ευχάριστα. Ας πάμε στα δυσάρεστα. Ο κόσμος που γυρίζει σιγά - σιγά στους «φυσιολογικούς» ρυθμούς αντί να επιστρέψει πιο χαλαρωμένος και έστω για μικρό διάστημα πιο αισιόδοξος, όπως συνέβαινε κάθε χρόνο, τώρα παρατηρώ ότι είναι αντιθέτως πιο «αγριεμένος», πιο απαιτητικός, πιο σκυθρωπός.
Έχουμε πει ότι ζούμε εν μέσω μιας άσχημης εποχής με καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου και της μεσαίας τάξης τα τελευταία 5-6 χρόνια.
Αυτό που είναι απογοητευτικό είναι ο τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης, που δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που περνάει μια τέτοια ανάλογη κατάσταση αυτή η χώρα.
Η αλήθεια είναι ότι η πραγματοποίηση με βίαια γρήγορους ρυθμούς, και η αποδόμηση αξιών τώρα φάνηκε έντονα. Με την πρώτη μεγάλη δυσκολία όπως συμβαίνει πάντα άλλωστε.
Σε προηγούμενε καμπύλες ιστορικές, όπου οι απώλειες ήταν μεγάλες και σε ανθρώπινες ζωές, ξέραμε ότι όποιος τιναζόταν στον αέρα η ζωή του, έστω όχι κυριολεκτικά αλλά οικονομικά, όταν ό,τι είχε κτίσει, ό,τι είχε φτιάξει χανόταν, ήταν ξεκάθαρο ότι έφταιγε «ο εχθρός» και ο παθών επίσης ξεκάθαρο ότι ήταν στην ίδια μοίρα όλοι. Η δομή της οικογένειας, η δομή της γειτονιάς, η κοινωνική δομή τον υποστήριζε ακόμα και όταν το κράτος είχε πολύ λιγότερες υποδομές απ' ότι έχει σήμερα. Οσοι πάλευαν να επιβιώσουν, να επιπλεύσουν, εισέπρατταν τουλάχιστον ένα μπράβο αν όχι πατριωτικό, φιλικό.
Υπήρχαν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Αλλά σήμερα δεν μιλάμε για εξαιρέσεις.
Τώρα επικρατεί η άποψη ότι αυτός, ο καθένας φταίει που δημιούργησε ό,τι δημιούργησε και «ποιος ξέρει πώς» και «ποιος ξέρει με τι».
Δεν βλέπουμε ότι όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα. Μερικοί κλάδοι, το μικρομεσαίο εμπόριο π.χ., χτυπιέται περισσότερο, όσοι έχουν όμως μια πιο σταθερή δουλειά, οι δημόσιοι λειτουργοί, πώς μπορούν να νοιώθουν σίγουροι μέσα σε ένα σύμπαν που καταρρέει; Ποιος θα μπορούσε να ξεστομίσει πριν 10 χρόνια ότι θα είχαμε τέτοια μείωση σε μισθούς και συντάξεις; Θέλω να πω ότι κανένας δεν είναι «έξω» από αυτό που συμβαίνει.
Οπως κανένας δεν ήταν έξω από την κατοχική και την μεταπολεμική Ελλάδα στα πιο πρόσφατα χρόνια. Αλλά σε σχέση με τους παππούδες μας έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας πρώτο και κυριότερο, αλλά και το χιούμορ μας. Θα σας φανεί περίεργο αλλά προσέξτε στις παλιές ελληνικές ταινίες, ηθογραφίες, πόσο μας τονώνει να βλέπουμε ανθρώπους να σατιρίζουν τις καταστάσεις απόλυτης φτώχιας που ζούσαν τότε και να αυτοσαρκάζονται.
Οι χαρακτήρες αυτοί που αντικατόπτριζαν πραγματικούς χαρακτήρες της εποχής, είχαν μια διαφορετική φιλοσοφία ζωής παρόλο που ήταν αγράμματοι και πιο βασανισμένοι.
Είπαμε αποδομήθηκαν κοινωνικές δομές από τότε. Αλλά μήπως αυτές είναι ο Αγώνας; Να προσπαθούμε ο καθένας στο δικό του περίγυρο να χτίσει ένα δικό του οχυρό; Με ηθική υποστήριξη, με χιούμορ, με μια άλλη φιλοσοφία; Θα φάει σκαμπίλια αλλά θα έχει και ανταπόκριση; Άλλωστε τι χάνουμε;
Θα μου πεις, τι μας λες τώρα; Χωρίς λεφτά, ενώ χρωστάμε παντού, τώρα να το φιλοσοφήσουμε αλλιώς; Εμ τώρα πρέπει. Αν όχι τώρα, πότε; Την εποχή των παχιών αγελάδων; Τότε δεν χρειάζεται. Τότε όλοι ξέρουν πώς να φερθούν....

* Η Ελισάβετ Πασλή είναι φαρμακοποιός.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 12:35]  Σε αυτό δεν χωράει ανεύθυνη...
[χθες 12:30]  Τώρα εκτιμήσαμε την...
[χθες 12:09]  Τα 38 τμήματα που «πέταξαν» μαζί...
[χθες 11:40]  Τα άστρα και η οδύνη
[χθες 10:04]  Δεν αφορά τη ματαιοδοξία κανενός...
[χθες 13:14]  Η Κυβέρνηση υλοποιεί το σχέδιό της
[χθες 12:57]  Το μαγικό κασκόλ
[χθες 11:06]  Για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά!








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:45:11]