ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αρτεμις Παπακωνσταντινοπούλου; "Περήφανη που είμαι δασκάλα"

Αρτεμις Παπακωνσταντινοπούλου; "Περήφανη που είμαι δασκάλα"



Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στην Ακράτα με την οικογένειά της. «Ενα ιδανικό κατά τη γνώμη μου, μέρος για να μεγαλώνουν παιδιά και να διατηρούνται πραγματικές φιλίες, όπως αυτές που έχω κι εγώ και κρατούν από τα παιδικά-μαθητικά χρόνια» όπως λέει. Υπεύθυνη του Τμήματος Αγωγής Υγείας Α΄ βάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας, η Αρτεμις Παπακωνσταντινοπούλου αγαπάει τη δουλειά της, θέτει πάντα ψηλά τον πήχη και αντλεί δύναμη από την οικογένειά της.

Ηταν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού από νωρίς στο μυαλό σας;
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού δεν ήταν καθόλου στο μυαλό των εφηβικών μου χρόνων, καθώς τότε κυριαρχούσε η σκέψη των σπουδών στον τομέα της ψυχολογίας. Ομως το δικό μου σύστημα πανελλήνιων εξετάσεων με «έριξε» στο Παιδαγωγικό της Πάτρας, τη μοναδική σχολή που είχα τότε δηλώσει από τον εκπαιδευτικό χώρο…Αυτή τη στιγμή δηλώνω περήφανη που είμαι δασκάλα! Και το τονίζω αυτό γιατί ο ρόλος του δασκάλου κυριαρχεί πάνω από όλες τις άλλες ασχολίες μου.

Οπότε, σπουδάσατε στο ΠΤΔΕ Πατρών. Πώς θυμάστε τα φοιτητικά σας χρόνια;
Εκείνα τα φοιτητικά χρόνια ήταν αυτά που άλλαξαν την οπτική μου για τον εκπαιδευτικό χώρο και με έκαναν να αγαπήσω το επάγγελμα αυτό. Βρέθηκα κοντά σε αξιόλογους καθηγητές, σπουδαίους δασκάλους, που μου ενέπνευσαν το μεράκι τους για τη μάθηση των μικρών παιδιών. Θεωρώ τον εαυτό μου «παιδί» του Παιδαγωγικού της Πάτρας καθώς ολοκλήρωσα όλες τις σπουδές μου εκεί, με μεταπτυχιακό στη Συμβουλευτική και διδακτορικό στην Ψυχολογία, που όπως έχετε καταλάβει ήταν το όνειρό μου.

Πότε πρωτο-ανεβήκατε στην έδρα της τάξης, πώς ήταν η πρώτη σας επαφή με τα παιδιά και πώς εξελίχθηκε;
Εχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από τότε που μπήκα για πρώτη φορά στην τάξη… θυμάμαι πως την πρώτη μου μέρα ένιωθα μεγάλη χαρά που μπορούσα να κάνω αυτό που είχα σπουδάσει και μεγάλο άγχος αν θα μπορέσω να τα καταφέρω. Οταν όμως αγαπάς αυτό που κάνεις, με κάποιο τρόπο φαίνεται και το εισπράττουν όλοι, μικροί και μεγάλοι.

Κλείνοντας, λοιπόν, την πόρτα της τάξης, σήμερα είστε υπεύθυνη του Τμήματος Αγωγής Υγείας Α΄βάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας. Μιλήστε μας γι' αυτό. Αντικείμενο, προκλήσεις, δυσκολίες, όμορφες στιγμές.
Τα τελευταία 7 χρόνια δουλεύω στην Πάτρα ως υπεύθυνη Αγωγής Υγείας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Αχαΐας. Η θέση αυτή ήταν μια πρόκληση για μένα, καθώς θα έπρεπε να αφήσω την «ασφάλεια» του σχολείου και να «κολυμπήσω» σε αχαρτογράφητα νερά. Είχα όμως ένα κίνητρο, να μοιραστώ με τους συναδέλφους μου όλα αυτά που κατά καιρούς είχα σπουδάσει, την εμπειρία που είχα αποκτήσει και τη θέληση να βρίσκομαι δίπλα σε όποιον μπορώ να βοηθήσω. Θεωρώ ότι ο χώρος της ψυχικής υγείας, κυρίως, που αποτελεί μέρος του αντικείμενου της τωρινής εργασίας μου, είναι ιδιαίτερα σημαντικός, πρώτα για μένα και φροντίζω να μοιραστώ αυτή την αγάπη μου και με τους συναδέλφους μου. Η Αχαΐα είναι ένας μεγάλος νομός με δημοτικά και νηπιαγωγεία που δραστηριοποιούνται μέσω προγραμμάτων σε θέματα Αγωγής Υγείας και σχεδόν πάντα προσπαθώ να βρίσκω τρόπους να εμπλέκω όσο γίνεται περισσότερους συναδέλφους στις δράσεις του Τμήματος.
Η ανταμοιβή μου είναι η εμπιστοσύνη που μου δείχνουν οι συνάδελφοί μου και οι απίστευτα συγκινητικές εκδηλώσεις που διοργανώνουμε όλοι μαζί για τους μικρούς μαθητές.

Η οικογένεια πότε μπήκε στη ζωή σας και πώς συμπορεύεται με τις επαγγελματικές σας υποχρεώσεις;
Είμαι παντρεμένη αρκετά χρόνια πριν και έχω δύο παιδιά, φοιτητές και τα δύο πλέον. Η οικογένειά μου είναι αυτή που μου δίνει δύναμη και συνεχίζω με την απίστευτη υποστήριξή τους σε κάθε βήμα μου, προσωπικό ή επαγγελματικό. Είναι αλήθεια ότι έχω περάσει πολλά χρόνια διαβάζοντας, μιας και ολοκλήρωσα τις ακαδημαϊκές μου σπουδές ενώ τα παιδιά μου ήταν μικρά, όμως έκτος από τον Φάνη, τον άντρα μου, και την Αγγελίνα και τον Νικόλα τα παιδιά μου, έχω δίπλα μου τους γονείς μου και τους αγαπημένους μου φίλους που μου προσφέρουν τη βοήθειά τους απλόχερα κάθε φορά που θα τη χρειαστώ και γι' αυτό τους ευχαριστώ όλους.

Ως εκπαιδευτικός. πώς ήσασταν με τα δικά σας παιδιά, ως προς τις σχολικές τους υποχρεώσεις;
Προσπάθησα να κρατήσω μια ισορροπία ανάμεσα στους δυο ρόλους: Της μαμάς και της δασκάλας… δεν μπορώ να το ότι αυτό πάντα ήταν εφικτό… και πιο πολύ από τους γύρω, που θεωρούσαν ότι τα παιδιά μου έχουν μια γενικότερη εύνοια επειδή η μαμά τους ήταν η δασκάλα του σχολείου…
Από την πλευρά μου φρόντισα να μην πάρω ποτέ τάξη με μαθητές την κόρη μου ή τοn γιο μου. Θεωρώ ότι στάθηκα δίπλα τους με όλες μου τις γνώσεις και φρόντισα να έχουν τα εφόδια που χρειάζονται για να είναι πρώτα απ' όλα αυτά καλά και να μπορούν να πραγματοποιούν όσο γίνεται καλύτερα τα όνειρά τους.

Και με τον εαυτό σας, ποια η σχέση σας; Πώς του φέρεστε, τι του ζητάτε, πώς τον καλοπιάνετε;
Συζητάω πολλές ώρες μαζί του… και μάλλον είμαι πολύ αυστηρός κριτής του! Τον συγχαίρω για την επιτυχία, αλλά τον μαλώνω και δεν τον συγχωρώ εύκολα στην αποτυχία! Του αναγνωρίζω τα λάθη του, βάζω πολύ ψηλά τον πήχη και δεν του ζητάω τίποτα λιγότερο από αυτό που πρέπει! Ξέρω ότι δεν μπορούμε σε κάθε περίπτωση να είμαστε τέλειοι, όμως δε συμβιβάζομαι με κάτι λιγότερο από αυτό, γιατί δε μου αρέσουν οι εκπτώσεις… Μόνο με σκληρή δουλειά μπορείς να τα καταφέρεις, ειδικά όταν δε συγκαταλέγεσαι στους «ευνοημένους»…





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:30:23]