ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Παιδί από τζάκι

Παιδί από τζάκι



Βαρύ, ζεστό παπούτσι, παχιές κάλτσες που καλύπτουν τη μισή γάμπα. Πουλόβερ με πυκνή πλέξη, χρώματα και σχέδια ή μονόχρωμο, δεν πειράζει. Και βέβαια παντελόνι και μπουφάν. Ονειρο. Ή όπως σήμερα το πρωί, που η νεροποντή σου έδινε την εντύπωση πως κάποιος άδειαζε στη στέγη και το μπαλκόνι σου μια πελώρια μπανιέρα. Είχε ακόμα σκοτάδι και αρκετή ώρα μέχρι να ακουστεί το ξυπνητήρι. Εχεις πολύ πάπλωμα ακόμα. Θαύμα. Μα ξημερώνει Δευτέρα με τρεχάματα και πίεση και άγχη και προβλήματα που πρέπει να λυθούν ή που η μη λύση τους θα είναι αφ' εαυτής το πρόβλημα της εβδομάδας, του μήνα, του έτους και της ζωής. Δεν πειράζει. Προς το παρόν αδειάζει η μπανιέρα αλλά εσύ στεγνός, ασφαλής και με πάπλωμα. Και λίγο αργότερα θα έρθει η ώρα του πουλόβερ που λέγαμε. Ή μήπως ζιβάγκο, με μακρυμάνικο ζεστό μπλουζάκι από μέσα;
Τα κακά του χειμώνα, είναι και τα καλά του. Πάρε τους ύμνους και τα τραγούδια των χριστουγέννων, πέφτουν χιόνια στα καμπαναριά, ο άλλος επιστρέφει σπίτι παγωμένος, ενώ τα πάντα είναι λευκά γύρω και τον ζεσταίνει η σκέψη ότι τον περιμένει τζάκι, κονιάκ, φαγητό από τον καυτό φούρνο που θα αχνίζει στην τραπεζαρία. Η αντίστιξη ανάμεσα στην καιρική συνθήκη και τα όπλα αναχαίτισης είναι η πηγή μιας ηδονής με παιδιάστικες προδιαγραφές. Η θαλπωρή, η θέρμη, η ασφάλεια, ξυπνούν καρδιά παιδιού που ταυτίζει τα αισθήματα αυτά με το ιδανικό της ευτυχίας. Πολλές φορές, όταν αναπολούμε τον μακαρίτη συγγενή, μητέρα, πατέρα, γιαγιά, η ανάμνησή του παίρνει τη μορφή ενός κοκκινωπού χαλιού, μιας πλούσιας κουρτίνας, ενός ξαναμμένου καλοριφέρ και μιας λαχταριστής κοτόσουπας. Ο εαυτός μας, πού αλλού, στο κέντρο του κόσμου, σε μια αντιπροσωπία θερμαντικών μέσων, που επιδεικνύει τζάκια αναμμένα παντός τύπου, σόμπες ξύλου, αερόθερμα και συστήματα καύσης πελέτ, ενώ εσύ πλησιάζεις το μουτράκι στο τζάμι και αποτυπώνεις τη γλύκα της ψυχής σου σκαρώνοντας με το δάχτυλο σκίτσα με υλικό τους υδρατμούς της ανάσας.
Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους πολλοί, πάρα πολλοί, λατρεύουν τον χειμώνα, ηδονίζονται με τα πρώτα κρύα, κουνάνε την ουρά τους με έξαψη όταν κατεβαίνουν από τις ντουλάπες τα χειμωνιάτικα. Διατηρούμε άραγε την παιδικότητά μας δια βίου; Μπορεί: Στη ζωή μας όλη πιάνουμε πολλές φορές τον εαυτό μας να επιστρέφει στη θέση του εμβρύου, στην ανάγκη να τον καταπιεί ξανά η μήτρα μιας εγκύου φάλαινας. Αλλά μήπως είναι μύθος το σχήμα της «παιδικής ψυχής», ενώ στην πραγματικότητα, είτε μεγάλος, είτε μικρός, είτε μεσόκοπος, η ψυχή ήταν και παραμένει μια τρομαγμένη, διψασμένη, ανυπόμονη, αδηφάγα, τρυφερή αλλά και μοχθηρή μηχανή;
Αλλά πλέον έχει ξημερώσει και κάποια καμπάνα χτυπάει, για να μας θυμίσει ότι είναι η ώρα οκτώ, ο Ιανουάριος φεύγει μουσκεμένος, η τελευταία του εβδομάδα ολοκληρώνεται. Πριν μερικές δεκαετίες, αυτό ήταν πολύ ευχάριστο: Πλησίαζε η ώρα για το Σούπερ Μίκυ του Φεβρουαρίου. Πάνε αυτά τώρα. Πάμε για δουλειά, να συζητήσουμε με τον Γκούφυ, τον Ντόναλντ και τα ανήψια του το πρόγραμμα της εβδομάδας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:04:23]