ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Το τραγούδι της εικόνας



Ο Καλός διασταυρώνεται με τον Ασχημο σε μια έκταση χωμάτινη, με τον ήλιο να κάνει τον θεατή να ιδρώνει. Ο Καλός, αν και καλός, έχει ένα μούτρο σαν Ελληνας που ξυπνάει για τη δουλειά. Ο Ασχημος δεν δείχνει και πολύ άσχημος, αλλά είναι κακός, περισσότερο από τον Κακό, που έχει φάει την πιστολιά του νωρίτερα. Και όλα αυτά εκτυλίσσονται ενώ ένα φλάουτο αντηχεί μέσα στην έρημο, υποστηριζόμενο από ρυθμικά ακομπανιαμέντα και ένα ριφ από ηλεκτρική κιθάρα συμπληρώνει το μοτίβο με ροκιές σε πνεύμα κάουντρι. Τι λες βρε ψεύτη. Αν οι σεναριογράφοι και οι συγγραφείς είναι ψεύτες και τσαρλατάνοι, οι συνθέτες που ντύνουν τις ταινίες με μουσική, είναι απατεώνες μεγαλύτεροι. Στις ερήμους δεν υπάρχουν φλάουτα ούτε κιθάρες, παρά μόνο αρπακτικά, κροταλίες και γύπες, που τρώνε το ένα το άλλο, με τη σαύρα να κάνει το κορόιδο. Από πού έρχεται η μουσική, αυτοί οι αόρατοι θίασοι με τους εξαίσιους ήχους;
Δημιουργοί σαν τον Ενιο Μορικόνε, έναν από τους ημίθεους των σάουντρακ που απογείωσαν τις ταινίες των οποίων τα φιλμ καλύπτουν την τοιχογραφία των κινηματογραφικών μας εμπειριών, είναι οι μάγοι που κάνουν την εικόνα να τραγουδάει. Πώς γίνεται το μαγικό τους; Πώς σκαρώνεται το κόλπο; Είναι τρύπιο το καπέλο; Είνα το κουνέλι ζωντανό;
Μνήμη συναισθήματος. Την έχουμε όλοι. Το πιθανότερο είναι ότι κανείς μας δεν είχε προσωπική εμπειρία από αναμετρήσεις πιστολέρο σε ερήμους ή οπουδήποτε ούτε βέβαια είχαμε κληθεί στον γάμο της κόρης του Κορλεόνε φλερτάροντας με την πιθανότητα να ξυπνήσουμε ένα πρωί με το κεφάλι ενός αλόγου στο κρεβάτι μας (του δικού μας αλόγου). Αλλά καθώς η μουσική του Ρότα, του Μαντσίνι, του Μορικόνε συμπληρώνει τις σκηνές, μπαίνουμε μέσα στο έργο, στην ιστορία, στους χαρακτήρες, στην ατμόσφαιρα, τίποτα δεν μας είναι ξένο, όλα μας είναι οικεία, γιατί η μουσική ενεργοποιεί τους εσωτερικούς μας κώδικες, που είναι κοινοί με των άλλων θνητών και πανανθρώπινοι. Είτε μιλάμε για πιστολέρο, είτε για την απόβαση του Κολόμβου στην Καραϊβική, είτε για τις πηλάλες του Τσάπλιν στο επεισόδιο του Σολτ Λέικ, οι σκηνές ενεργοποιούν κοιτάσματα ψυχής που στρέφονται γύρω από τον έρωτα, τη μοναξιά, την απόρριψη, τη δικαιοσύνη, τη θλίψη, τη νοσταλγία, την αναγνώριση, τη θνητότητα, την ενοχή. Τα στοιχεία αυτά, πουλιά που φτερουγίζουν ή παρεπιδημούν ναρκωμένα στο σπήλαιο της συνείδησης και της μνήμης ή στη σφαίρα του ονείρου, του πόθου και του οράματος, αναζητούν στολές, εποχή, σανίδι, λόγια, ήχο και κοινό για να μετουσιωθούν σε φαντασιακές αλήθειες μέσα από το σχήμα του φιλμ ή της παράστασης. Οι νότες ξεκλειδώνουν τα κελιά πολύ πιο αποτελεσματικά από την εικόνα και τα λόγια. Χωρίς μουσική, το σινεμά πεθαίνει, η οθόνη σβήνει, ο θεατής κερώνει και ξυπνά απότομα στην άθλια του καρέκλα και την άοσμη ζωή του.
Αλλά πώς καταφέρνει ο μαέστρος να κάνει τη μουσική του πειστική; Είναι η εικόνα και λόγος που τον καλούν να δέσει την υπόθεση με νότες; Ή μήπως είναι οι συγχορδίες και τα όργανα που εμβάλλουν στον θεατή νοήματα και αισθήματα, δίνοντας δύναμη και συνδηλώσεις στην εικόνα και στο θέμα; Κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό: Εξορίζουν τον κανονικό ηθοποιό, σκίζουν το σενάριο, και μπαίνει στη θέση τους ο εαυτός μας, αυτοσκηνοθετούμενος σε ένα σενάριο γύρω από τον ίδιον και τον κόσμο, με πρόσωπα πραγματικά ή εικαζόμενα. Στο τέλος, η μουσική αυτονομείται, μπαίνει στο κόμπακτ του σπιτιού ή του αυτοκινήτου μας, και πλέον το έργο είμαστε εμείς. Ποιός Γουόλας, ποιός Ιστγουντ και ποιος Βαν Κλιφ, ποιοί Κορλεόνε και ποιά Λα Στράντα. Εμείς είμαστε οι μεγάλοι πρωταγωνιστές και σ' αυτό οφείλεται η επιτυχία των επών, των δραμάτων, των μυθιστορημάτων και των ταινιών. Αφήνουμε πίσω μας έναν ακόμα μάγο. Το φιλμ τρέχει εμπρός και πίσω. Εμπρός, στη συνέχεια της ζωής. Πίσω, στις αναμνήσεις μας από τον κόσμο. Αυτό που νομίζουμε για κόσμο δηλαδή, χώμα, έρημος, ζωή, θάνατος, φλάουτο και ακομπανιαμέντα, ένα σύννεφο από νότες που ψιχαλίζει την ψυχή μας. Διάλειμμα. Καπνιστήριο εις το μπαρ.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:32:26]