ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Των Ελλήνων τα ιερά



Κατά σειρά αναγνωρισιμότητας και δημοτικότητας: Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μπουμπουλίνα. Ετσι κατατάχθηκε η πρώτη τριάδα των αγωνιστών του '21, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε, ενόψει των δύο αιώνων από την Επανάσταση, μεταξύ ελλήνων πολιτών, που ρωτήθηκαν ποιούς επαναστάτες θεωρούν πιο σημαντικούς. Η επιβλητική καπετάνισσα Λασκαρίνα εκτόπισε τον Μιαούλη, ο ρόλος του οποίου ήταν πιο αποφασιστικός στην έκβαση του αγώνα, αλλά οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δεν δίνονται με όρους στρατηγικής. Απαντάμε με βάση άλλα κριτήρια. Κολοκοτρώνης, ο στρατηγός και ο Νέστορας. Καραϊσκάκης, ο ατίθασος Αχιλλέας. Μπουμπουλίνα, η λεβέντισσα, ένα κράμα μάνας, ερωμένης, αδελφής και αγωνίστριας. Η Αρτεμη και η Παναγιά μαζί. Στην αίσθηση του λαού για τα πράγματα, μικρότερη σημασία έχει η ιστορική ακρίβεια, αλλά ακόμα και η αλήθεια. Αυτό που κυριαρχεί και που ορίζει την γενική πρόσληψη του αφηγήματος, είναι οι συμβολισμοί. Ο χορός του Ζαλόγγου έγινε γιατί έπρεπε να είχε γίνει. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τα κρυφά σχολειά: Η θεωρία της απαγόρευσης της εκπαίδευσης κάνει ακόμα πιο επικό τον ρόλο της εκκλησίας στην κατήχηση των ραγιάδων, και δίνει μια ατμόσφαιρα κινδύνου και γραφικότητας. Αγωνία, τρόμος, δίψα για μάθηση, φώτα κεριών, χρυσά πρόσωπα μέσα στο σκοτεινό φόντο της νύχτας και της σκλαβιάς, αλλά και της απειλούμενης αναίρεσης της ελληνικότητας.
Τι γνωρίζουμε για το 1821; Οι πολίτες που απάντησαν στη δημοσκόπηση εξέφρασαν την πεποίθηση καθένας τους ότι κατέχει την ιστορία αρκετά καλά, ενώ την ίδια στιγμή αμφισβήτησαν κατά πόσον τη γνωρίζουν οι άλλοι. Επικρατεί γενικά στον τόπο μας μια εντύπωση ότι καθένας μας είναι ο σωστός, και οι άλλοι είναι οι λάθος. Το ζήσαμε και κατά την πανδημία: Την ευκολία με την οποία χαρακτηρίσαμε γίδια και γαϊδούρια όσους παρέβησαν κανόνες, και την αυτοσυγχώρεση για τις δικές μας παρασπονδίες.
Υπάρχει βέβαια η ενδιαφέρουσα θεωρία ότι αυτά που ξέρουμε, όπως τα ξέρουμε, ακριβή, στρεβλά ή μυθώδη, καλώς τα ξέρουμε και δεν υπάρχει λόγος αναθεωρήσεων, γιατί τμήμα της υπόστασης, του γονιδιώματος και της αυτοσυναίσθησης ενός λαού, είναι τα σύμβολά του και οι θρύλοι του. Σημασία έχει να συμπίπτουμε στα βασικά. Ζούσαμε τρομαγμένοι και σιωπηλοί στο σπήλαιο της δουλείας με το όνειρο της ελευθερίας και με άσβεστη τη μνήμη της γλώσσας, της θρησκείας και την εθνικής ταυτότητας. Ωριμάζοντας οι συνθήκες, οι φωτισμένοι αδελφοί μας, που ο φωτισμός τους οφείλεται στο εμπορικό δαιμόνιο του γένους χάρη στο οποίο ήρθαν σε επαφή με τις φιλελεύθερες ιδέες, αφύπνισαν τους πολλούς, και οι ατρόμητοι της φυλής καθοδήγησαν τους πατριώτες σε μια κοσμογονική ανατροπή, χάρη στην οποία θεμελιώσαμε πατρίδα. Στο τέλος δολοφονήσαμε τον κυβερνήτη και ο Μιαούλης βύθισε τον εθνικό στόλο, αλλά αυτά έγιναν αφού είχαμε ελευθερωθεί, και δεν πιάνονται.
Από που μαθαίνουμε όσα μαθαίνουμε για το '21; Από το σχολείο ως επί το πλείστον. Οι έλληνες νέοι, μέχρι και τη δεκαετία του '70, συμπλήρωναν τις γνώσεις τους από σχετικά αναγνώσματα, ακριβή ή θρυλοποιητικά. Βαθμιαία ατόνισε αυτό, δεν νομίζουμε ότι στο ελληνικό σπίτι μπαίνει εύκολα βιβλίο γύρω από το αντικείμενο, μολονότι η βιβλιογραφία έχει εμπλουτιστεί πάρα πολύ. Αλλά ακόμα και όσοι βρίσκονται πιο κοντά στην ιστορική αλήθεια, έχουν μέσα τους εμφυτευμένες τις παραδόσεις και τις δοξασίες. Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς είναι ένα σχήμα ποιητικό. Αν βγει από τις συνειδήσεις μας η ποίηση, θα απομείνει ένα σακί με νεύρα και καλώδια σε ένα οστέινο περίβλημα, ενώ τα κόκκαλά μας οφείλουν να είναι ιερά, αν θέλουμε να ανταποκρίνονται οι ζωές μας στις προδιαγραφές του ποιητή.
Υπάρχει ιστορική αλήθεια; Υπάρχει, αλλά ποιός την ξέρει. Ακόμα και σήμερα, οι ιστορικοί δεν ταυτίζονται, ας πούμε, γύρω από την πραγματική δράση και τις προαιρέσεις του Ανδρούτσου. Συνομιλούσε με τους Οθωμανούς για να τους παραπλανήσει ή έπαιζε διπλό παιχνίδι; Παράλληλα, μόλις τώρα η ιστορική έρευνα τείνει να δικαιώσει τον ρόλο και τις προαιρέσεις του Μαυροκορδάτου. Διαβάζοντας, στο μεταξύ, τα απομνημονεύματα του Παλαιών Πατρών Γερμανού, συνειδητοποιείς ότι ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε η Επανάσταση (σαν αντίδραση αναγκαστική) δεν ταυτίζεται με το γενικά παραδεκτό αφήγημα. Αυτό βέβαια ισχύει για κάθε μεγάλο γεγονός που καθορίζει τις εξελίξεις στον πολιτισμό, από το μαρτύριο του Ιησού μέχρι και τους δύο μεγάλους πολέμους του 20ου αιώνα. Ζωή και αλήθεια είναι δύο παράλληλοι ποταμοί που άλλοτε συναντώνται, άλλοτε όχι, αλλά καθένας τους αισθάνεται την βουή του άλλου. Εμείς βρεχόμαστε και από τα δύο ρεύματα, αλλά μέχρι να προλάβεις να ξεδιαλύνεις πού είναι το ένα και πού το άλλο, έχεις φτάσει πολύ, πολύ μακριά. Και συνεχίζεις, με την ελπίδα να απέχει ακόμα ο καταρράκτης. Αν η φύση τα πήγαινε καλά με την αλήθεια, θα την έγραφαν τα αστέρια κάθε βράδυ, και κοιτάζοντάς τα, θα έφεγγε ο κόσμος μέσα μας, και θα περπατούσαμε σαν πάνσοφα γουρουνάκια προς το στόμα του λύκου, που μόνη αλήθεια γι' αυτόν είναι η πείνα του και η σάρκα μας.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:39:30]